Genderneutrale kleding

Yes, we hebben weer een first-world-problem! Het is groots in het nieuws de laatste tijd; het ‘Genderneutraal’ zijn. Laat ik voorop stellen; ieder individu moet lekker zijn wie hij/zij/het wil zijn. En ik geloof oprecht dat er jongetjes zijn die zich van begin af aan al geen jongetje voelen, en meisjes die zich geen meisje voelen, maar ik heb er een beetje moeite mee om te geloven dat een kind (en dan heb ik het niet over de te bijdehante puber van 13) vraagt om ‘gender neutrale kleding’. Zijn we niet een beetje aan het doorslaan in Nederland? Lees verder

Het boekenfeestje van Giraf!

IMG_5831.jpg

Voor wie Giraf & Vriendjes nog niet kent, eerder schreef ik al een blog waarin ik onze favoriete voorleesverhaaltjes noemde. Hier kon uiteraard een boekje van Giraf en vriendjes niet missen! Onze kabouter zingt zelfs met Giraf mee wanneer hij probeert de enge geluiden te verjagen. Vandaag stond er iets enorm spannends en leuks op het programma; de boekpresentatie van het nieuwe avontuur van Giraf en zijn vriendjes; Giraf gaat namelijk dit keer logeren. En zo konden wij ook nog eens de leuke mensen achter de boekjes leren kennen, hoe tof! Lees verder

Er is er een (bijna) jarig, hoera, hoera…

tempImageForSave (2)

…dat kun je wel zien, dat is onze kabouter! Mijn hemel, de tijd vliegt voorbij. Eind oktober wordt ons kaboutertje alweer twee. En daarna drie, vier en vijf, maar vooral twee. En dan ga je plannen en lijstjes maken, want zo’n verjaardag is zo simpel niet; voor volwassenen is een verjaardag plannen veel simpeler lijkt het. Inmiddels hebben we wel goed op het netvlies wat er allemaal moet gebeuren, maar dan is er één belangrijk discussiepunt; wie nodig je uit? En kijk je dan ook naar wat nou echt van toegevoegde waarde voor het kind is, of wat sociaal gezien correct is? Met andere woorden; als ik Pietje niet uitnodig, wordt hij boos en moet ik verantwoording gaan afleggen? Vandaag blog ik over uitnodigingsperikelen; hoe maak je de keuze wie je wel en niet uitnodigt… Bah wat lastig… Lees verder

Heerlijk, een griepje erbij.

Eerste hulp bij griep

Lifesavers op het moment, echt..

Yes, de zomer is voorbij, iedereen komt terug van vakantie én het weer slaat om. Niet dat we nou zo geweldig zonnig en warm weer hebben gehad (op een paar uitschieters na), maar doordat het van warm naar koud naar vriespunt naar je-zweet-je-panty-uit naar waar-is-mijn-trui-gebleven en zullen-we-alvast-laarzen-met-teddyfleece-kopen heeft je lijf geen idee wat er aan de hand is, en krijgen we dus weer lekker een griepje. Over het algemeen vallen die griepjes wel mee, totdat je een kind hebt op een kinderdagverblijf. Dan heb je een soort domino-effect, en koop je je suf aan ibuprofen, sinaspril, zetpillen, en allerlei vitaminepillen om je maar weer zo snel mogelijk goed te voelen. Lees verder

Het leed, dat UWV heet.

Zo, there, I said it. Het leed dat UWV heet. Ik zal de laatste zijn die zal zeggen dat we het in Nederland slecht hebben want we hebben echt een paar hele mooie vangnetten. Raak je je baan kwijt? Dan is daar WW en kan je naar werk zoeken zonder dat je een inkomstenbron mist. We hebben prachtig mooie toeslagen waardoor ouders hun kind naar de kinderopvang kunnen brengen zonder er aan failliet te gaan, en ook al is het eigen risico duur en wordt het steeds duurder bij de zorgverzekeraar; we kunnen wel in de meeste gevallen ons laten behandelen in het ziekenhuis zonder duizenden euro’s neer te moeten tikken; we hoeven dus niet een afweging te maken of we ons wel of niet laten behandelen tegen een of andere aandoening. Maar dan kom je alsnog bij het leed wat het UWV heet. De plek waar niet meer wordt gekeken naar wat menselijk is, maar ‘wat het systeem zegt’.

Lees verder

Voorleesverhaaltjes

Met een boekenkast vol boeken, kan het niet anders dan dat er hier met regelmaat een boekje wordt gelezen. Niet alleen door onze kabouter, zelf wil ik ook wel eens een in de zoveel tijd een boek open slaan, al moet ik zeggen dat momenteel me de concentratie ervoor ontbreekt. ‘Vroeger’ was ik wel echt een boekenwurm en ik vind het dan ook heel belangrijk dat onze kabouter ook veel boeken heeft, en leest. Op het kinderdagverblijf besteden ze hier gelukkig ook veel aandacht aan, want lezen is ook gewoon enorm goed voor hun taalontwikkeling en daarmee dus ook hun spraakontwikkeling. Daarnaast is het ook gewoon lekker ontspannen om bijvoorbeeld voor het slapen gaan een boekje voor te lezen. Maar wat zijn nou de favoriete boekjes van onze kabouter? En, ook niet geheel onbelangrijk, welke kinderboekjes vind ík het leukst om voor te lezen?
Lees verder

Help, revalidatie is over; en dan?

M’n revalidatietraject is officieel afgerond. Dat wil zeggen; geen fysieke training meer daar op de locatie en geen gesprekken meer met de psycholoog daar. Dat betekent wel dat ik thuis nog steeds aan de bak moet, en dat er nog een doorverwijzing volgt om door een andere psycholoog opgeroepen te worden en daar verder aan de slag te gaan met mijzelf, m’n zelfbeeld en automatische (niet helpende) gedachtes, gedrag en ernaar handelen. Met andere woorden; nog lang niet klaar dus. Maar wat is het verschil nu en hoe ga ik nu verder? Lees verder

Mijn ziekte is er niet iedere dag, maar ik heb hem wel iedere dag.

Lekker ingewikkeld, toch? Ik heb, zoals je misschien al hebt kunnen lezen, Ehlers Danlos Type 3. Een bindweefsel ziekte die zich bij mij uit door gewrichten die snel uit de kom gaan, makkelijk overstrekken en ook het kneuzen gebeurt bij mij vaker dan gemiddeld. Als in; ik hoef maar te struikelen en m’n enkel is weer gekneusd. Inmiddels gebeurt dat zo regelmatig dat het geeneens meer pijn doet. Daarnaast heb ik ook constant pijn. Niet altijd in dezelfde mate; soms ‘kan ik het ermee doen’ en soms is het ondragelijk en heb ik gelukkig hele goede pijnstilling. Maar, voor een buitenstaander is dat niet te begrijpen; ik oog immers niet altijd ziek. Lees verder

Kinderen en huisdieren; exact hetzelfde…

Ik betrap mezelf erop; soms behandel ik onze kabouter echt als een hond, kat, of paard, dat geef ik ruiterlijk (haha, woordgrapje) toe. Als je je hele leven (letterlijk) katten hebt gehad, en daarnaast ook een flink aantal jaar op een stal hebt doorgebracht en thuis ook vrijwel altijd honden hebt gehad, ontdek je vanzelf allerlei commando’s om ze te leren zitten, liggen, stil te zijn, of hun voeten op te tillen. En met een kind ga je eigenlijk exact dezelfde fases door. Lees verder

Uit eten met een peuter.

Een dilemma waar iedereen vroeg of laat tegenaan loopt; je wil uit eten. Sterker nog, je moet echt uit eten. Je kan geen home-made-meal meer zien, je hebt gewoon vreselijk zin in iets buiten de deur, al is het een Bram Patatje en het komt er op neer, je gaat gewoon, gezellig en ijzersterk dat je bent, met het gezin uit eten. Nu wil je wel graag ook iets eten voor volwassenen, dus de pannekoekenboot en het berenrestaurant valt ook, en ook de McDrive telt niet als een ‘uit eten’ uitje. BK trouwens ook niet, maar daar moet je überhaupt al niet heen gaan, want vieze fishburgers. Afijn; we zijn deze week twee keer uit eten geweest. Twee keer in kindvriendelijke restaurants, maar toch was er onderling wel een verschil merkbaar, en dat zat ‘m niet alleen in de menukaart. Lees verder