Airfryer – koken voor dummies?

Na héél lang zeuren kwam daar: een airfryer!

Finally! Ik ben al, zonder geintje, drie jaar aan het lobby’en voor een Airfryer. Om diverse redenen maar vooral omdat het me zo héérlijk simpel leek. Alleen toegegeven; een Airfryer is best een behoorlijke investering als je het gelijk goed wil doen, óók met een cashback of een mooie kortingsactie is het echt best een duur geintje. Aan de andere kant; een goede pannenset kost ook een hoop centen… Maar goed; we hebben hem dan eindelijk staan op het aanrecht; een Airfryer van Philips.

Even voor de beeldvorming; hoe ik kook…

Ik ben dus niet zo goed in koken. Lees: ik laat pudding aanbranden in hele dure pannen (maar krijg gelukkig die zwarte verschroeide laag er óók weer vanaf), en zelfs spaghetti laat ik verbranden. Ik kan wél heel goed patat bestellen bij Thuisbezorgd, dat dan weer wel. Daar is natuurlijk ook een prima alternatief voor; een frituurpan. Maar ik ben óók al niet zo goed in schoonmaken dus dat is ook gewoon één grote mislukking. Gelukkig kan ik andere dingen weer heel goed (chocolade eten bijvoorbeeld)… Maar koken is absoluut niet mijn sterkste punt. Ik kom vaak niet verder dan aardappels groente en een simpel vleesje erbij. Voor mij meer dan prima, maar soms wel wat saai…

Ten eerste; méér dan prima patat!

Echt, de (oven)patat is echt su-per uit de Airfryer. Net als de frikandellen en kroketten trouwens, niks meer aan doen. Dat was namelijk het eerste wat we hebben uitgeprobeerd, schandalig of niet? Koop je een airfryer, ga je ‘m gelijk vervuilen met patat, kroketten en kipnuggets… Maar ja, je moet hem toch érgens mee uitproberen en om 9 uur ‘s avonds ga ik geen hele kip meer maken erin… Dus dat werd patat. En de dag daarna lunchte ik stiekem ook met patat trouwens. Kan makkelijk, is toch niet zo ongezond als uit de frituur (dat excuus houd ik mezelf nu even voor, graag níet deze droom verpesten).

Kaboutermama wordt culinair?

Oké, culinair is een groot woord. Ik ben niet ineens Jamie Oliver hoor, bij lange na niet. Maar ik heb wel iets gebakken waarvan ik dacht dat ik het nooit zou klaarmaken; Scholfilet. Oké, nog steeds geen culinair hoogstandje maar ik háát het om vis klaar te maken. Het lukt nooit goed, het flikkert per definitie alweer uit elkaar nog voor ik het normaal heb kunnen omdraaien, dus eigenlijk “maak” ik altijd alleen maar kibbeling (uit de oven) of vissticks (uit de oven). Ik weet het, het is triest.

Nu was de scholfilet uit de airfryer ook niet spectaculair hoor. Ik bedoel, het gedeelte van het paneren met kruiden en wat bloem had ik wel bedacht, maar ik was ‘even’ vergeten dat je de vis eerst moest insmeren met ei. Tja, dat waren dus wel een beetje droge/bleke visjes nog steeds… Maar aan de andere kant; de vis was niet uit elkaar gevallen en het was ook nog eens meer dan prima te eten. En ik had het zelf bedacht hoe ik het moest klaarmaken, zonder internet. Dus er zijn al grote sprongen vooruit te zien, toch? Het was nog te eten ook trouwens, da’s nog het mooiste van allemaal.

En nu dus maar ‘experimenteren’.

Oef, wat spannend. Ik ga experimenteren, met de airfryer. Eens kijken wat we nog meer kunnen fabriceren met mijn denderende kookskills. Koken voor dummies dus eigenlijk, met zo’n ding. Maar eerlijk is eerlijk; het werkt wel, want zelfs ik kan nu een beetje warm lopen voor kokkerellen. En tja, de plaatselijke patatzaak zal nu wel een terugslag qua inkomsten zien… Maar het is wel zo gemakkelijk, een zak ovenpatat (of nog gezonder; zoete aardappelreepjes van de AH) en een stukje kip gekruid en wel erin. Een kind kan de was doen…

 



Laat je een reactie achter?

%d bloggers liken dit: