Angsten overwinnen als volwassene

Vandaag even geen kindergerelateerde blog, maar een persoonlijke blog. Wie mij volgt op Instagram heeft misschien wel een supercoole sportlegging van Priemo voorbij zien komen, met de mededeling dat ik samen met m’n vriend een klimcursus ging doen. Het ging om een tweedaagse (nouja, avondse) cursus/training waar we de beginselen van het klimmen op de juiste manier aangeleerd kregen. Als alles volgens plan verloopt krijg je na die twee avonden een akkoord en heb je officieel je klimcertificaat voor het basisklimmen gehaald; je mag zekeren en een klimmuur op, maar je mag nog niet voorklimmen (op de buitenwand klimmen). Het ging dus puur om het binnen klimmen en dat op een veilige en verantwoorde manier. En dat is nogal wat; ik heb namelijk hoogtevrees.

Zenuwen

Dinsdagavond vertrokken we dus naar de klimhal. Stikzenuwachtig en bibberend in m’n sportkleding (goed, wel geheel in stijl, fancy sportlegging, roze sportschoenen en zwart met roze tanktop; het was dan wel geen modeshow maar ik zag er tenminste wel goed uit, ook niet vervelend. Als ik dan toch naar beneden pletter, dan wel in stijl 😉

We begonnen eerst met de beginselen en uitleg, dus eerst kregen we uitgelegd hoe zo’n klimgordel dan om moet, hoe je ‘m goed en veilig bevestigt en ook vooral wanneer hij niet veilig genoeg is of aan vervanging toe is. Daarnaast kwam er een hele rits uitleg over verschillende karabiners, de verschillen daarin (en dat zijn er nogal wat, je kan het zo gek maken als je zelf wilt!) en we kregen ook uitleg over de 8-knoop. Een knoop die er uiteindelijk uit ziet als, jawel, een acht, en hoe je deze aan je klimgordel bevestigt. Let wel; ik kan heel goed knopen in halstertouwen maken maar die 8knoop ging écht niet goedkomen. Uiteindelijk was het gelukt (vraag me niet hoe) en volgde er ook nog uitleg over de verschillende ‘belayers’ die er zijn; met de belayer zorgt de zekeraar (degene die op de grond blijft terwijl de ander klimt) ervoor dat de klimmer veilig aan z’n touw blijft en ook veilig weer naar beneden kan. Ik ben geen lesgever dus ik kan niet vertellen hoe het exact eraan toe gaat, als je wilt leren klimmen; gewoon naar een klimcentrum gaan, een stuk veiliger dan mijn houtje-touwtje uitleg.

Afijn, die muur op…

En tja, dan moet je dus die muur op. Na eerst bij twee anderen het kunstje af te hebben gekeken, besloot ik maar als eerst van ons twee te gaan. Dan heb ik het maar vast achter de rug en het zag er leuk uit zoals zij het deden. Dus, alles erop en eraan en omhoog maar. Ik moet zeggen, het omhoog klimmen ging verbazingwekkend makkelijk. Ik had niet echt door of ik hoog was, of hoog genoeg maar bleef gewoon netjes het kleurenpad volgen en ondanks dat ik dacht dat ik fysiek gezien niet in staat zou zijn om te klimmen, viel dat me reuze mee; hulde voor het revalidatietraject, mijn lijf kan dit!

Maar ja, toen moest ik nog omlaag. Het is de bedoeling dat je gaat hangen; je laat de muur dus los met je handen en gaat dan met je voeten jezelf afzetten tegen de muur zodat je naar beneden ‘hopt’. Ik maakte alleen de cruciale fout om nét iets te lang naar beneden te kijken; en kwam dus tot de conclusie dat het wel héél hoog leek ineens en ik moest dan nu los gaan laten. Eh… Hell no! Ik voelde paniek door m’n lijf gaan, ik ging écht die muur loslaten; dat was m’n houvast, als ik me daar vasthield kon er niks gebeuren, en heb dus naar beneden geroepen dat ik gewoon weer naar beneden ging klimmen. Dikke doei, ik laat niet los. M’n vriend riep nog heel lief dat ik niet naar beneden kon klimmen maar gewoon los moest laten; ik zei op een niet al te vriendelijke toon dat ik toch écht wel ging klimmen, mazzel en de groeten. En dus klom ik weer naar beneden (in een rap tempo). De laatste anderhalve meter zei de instructeur dat het nu echt veilig was om los te laten, er kon niks gebeuren, hij kon erbij dus ik zou niet te pletter vallen. Vooruit, dat durfde ik wel. En dus liet ik los.

Dit doe ik nóóit meer.

En ik liet niet alleen de muur los, maar m’n tranen kwamen ook meteen los. Tranen, trillende benen, met horten en stoten ademhalen en ik bleef maar herhalen ‘dit doe ik nóóit meer’. Ik kon mezelf niet meer overeind houden, ik wilde nú los en nú gaan zitten. M’n vriend zekeren? Ik dácht er niet over. Ik stond te trillen, en het enige wat in m’n hoofd omhoog kwam was ‘als ik was gevallen was m’n rug kapot geweest. Wéér. Voor altijd.’ En dat wilde ik echt niet, dus stopte ik ermee. Ik ging zitten, ik bleef nog wel kijken en opletten (anders zit je er ook maar zo) en that’s it. Money down the drain, maar ik kón het gewoon echt niet. Niet zo gek, als je bedenkt dat ik bijna 7 jaar geleden m’n rug brak na een kloteval van m’n paard af. Dan wil je graag de grip overal op houden en het liefst nóóit meer zo vallen. Ik voelde me echt een watje. Even voor de beeldvorming; de leeftijd in de klimhal was tussen de 11 en 70 geloof ik, allemaal kleinere kinderen maar ook pensioengerechtigden klommen daar, en die gingen echt superhoog, zonder een greintje angst. En ik durfde niet meer. In m’n hoofd flitste het ‘zie je nou, weer iets wat ik weer niet kan’, en toen was het negatieve cirkeltje compleet. Wat een kutavond weer zo…

Na een nachtje (of twee) slapen…

Na een nachtje (of nou ja, beter gezegd, twee nachtjes) slapen besloot ik om het tóch weer te proberen; de donderdagavond moest nog volbracht worden. Omdat ik dinsdag niet meer had gezekerd had ik me er al bij neergelegd dat ik m’n certificaat niet meer zou halen, maar hey, dan doe ik hem wel een andere keer opnieuw. Ik hoefde ook echt niet een hoog punt te halen, maar mijn doel was om in ieder geval weer even te klimmen en zónder paniek naar beneden te komen. Als dat maar 3 meter was; lekker belangrijk, het ging voor mij voornamelijk om het idee en om m’n cirkel te doorbreken, anders ging ik inderdaad nooit meer klimmen. En dat zou zonde zijn, want één uur klimmen (met zowel klimmen en zekeren, dus niet een uur die muur op klauteren) staat gelijk aan twee uur fitness; prima workout dus! En als er één lijf gebaat is bij een goede workout, dan is het dat van mij wel… Dus, voorgelegd aan de instructeur en die werd er helemaal blij van. Ik had wel een flink aantal zekerrondes in te halen maar we gingen het gewoon maar bekijken.

I did it!

En dus begon ik dit keer, heel verstandig, met zekeren. Zodat ik dát in ieder geval ook gedaan had, in plaats van alleen maar klimmen. Ik wilde wat dat aangaat de paniekaanval voor zijn. Lang verhaal kort; het zekeren lukte, en het klimmen heb ik ook gedaan! Ik had er gewoon voor gekozen niet superhoog te gaan, maar gewoon wat voor mij goed voelde, en dat was prima! En zo kon ik dus ook weer omlaag, zonder te klimmen. Oké, ik maakte ook geen grote sprongen maar ik liet me in ieder geval zakken zonder de muur vast te grijpen; ik heb gewonnen van m’n angst!

Zo bouwde ik ieder rondje weer op door steeds ietsje hoger te gaan en dat voelde eigenlijk best heel goed! Oké, ik vond het nog steeds doodeng, maar ik begon er ook een beetje lol in te krijgen en dat was eigenlijk het kado’tje. Dat certificaat kon me gestolen worden, ik had het in ieder geval gedaan en ik heb m’n ‘weer iets wat ik niet kan’ omgevormd naar een ‘ik kan dit dus wél’. Niet heel goed en snel, maar hey, we zijn allemaal ergens begonnen.

Fun Fact; Omdat ik en m’n vriend een groter gewichtsverschil hebben moest ik overigens, als ik zekerde, een extra gewicht aan m’n gordel, zodat ik niet de lucht in gelanceerd werd. Wat blijkt nu; ook met dat gewichtje kan je gelanceerd worden, dat heeft dus alles te maken met natuurkunde. Zo vloog ik in een onbewaakt moment (waarbij ik zelf niet aan het opletten was en me dus liet afleiden door iemand) zo de lucht in, uit reflex hield ik mezelf ook nog eens vast aan het hek wat er stond en had ik dus één hand los van het touw. Jezus, had ik mezelf dinsdag niet genoeg voor lul gezet?

Afijn, ik ben weer veilig omlaag gekomen en m’n vriend is niet te pletter gevallen, dus dat is allemaal goed gekomen. We gingen nog één ding doen, en dat was de val-oefening. Je klimt omhoog, je buddy beneden stopt 2 passen eerder met zekeren (heet dat zo? afijn, die stopte met het touw doorhalen zodat het niet meer superstrak stond) en dan is het de bedoeling dat je loslaat en je afzet tegen de muur; zodat zowel jij als de zekeraar het gevoel van uitglijden ervaren. Nou, aangezien we dat dus al een soort van geoefend hadden was dat een stuk makkelijker voor mij en wist ik in ieder geval wat ik níet moest doen.

De instructeur hield gelukkig rekening met m’n angst en ik hoefde dus niet superhoog, het ging om het idee en gevoel en ik zette me dan ook niet superhard af, maar het viel me achteraf reuze mee. De avond zat er daarmee officieel op, en we mochten weer allemaal onze klimspullen inleveren.

Holy shit, I made it!

En toen… Mocht ik al m’n gegevens invullen en had ik tóch m’n klimcertificaat gehaald. Binnen vier weken ligt er een pasje voor me klaar waarmee ik overal kan aantonen dat ik kan en mag klimmen, en tot die tijd mag ik sowieso ook bij hun klimcentrum klimmen, no questions asked. Ik ben súpertrots op mezelf dat ik m’n angst heb overwonnen, en superblij dat m’n vriend me heeft overtuigd om toch mee te gaan.

Nu begint het leukste… Oefenen, oefenen, en nog eens oefenen, steeds een stapje hoger klimmen en natuurlijk op zoek naar de beste klimoutfit die ik kan vinden; een roze klimgordel is wel een must…. 😉

 

Over Rachelle

Achter Kaboutermama zit Rachelle. Samenwonend met vriend, kat, en lieve zoon (2015) en iedere dag is er wel een obstakel; is het geen peuterpuberend kind, dan is het wel de strijd tegen Ehlers Danlos; een ziekte waar ik iedere dag weer ruzie mee heb en iedere dag weer kunstjes door moet verzinnen om weer wat van de dag te maken. Daarnaast zijn er natuurlijk de 'normale' strubbelingen in het ouderschap, die voor iedereen herkenbaar zijn. Iedere dag proberen we er toch weer een feestje van te maken, en op deze blog probeer ik het taboe op spontane bevallingen én onzichtbare ziektes te doorbreken. Voor andere ouders, maar ook voor mijzelf.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge