We kruipen weer uit dat hoekje

Eergisteren blogde ik over het stomme ongelukje dat onze kabouter had gehad. Wat er gebeurd is lees je hier, en ik voelde me echt zo stom. Ondanks het eerste bezoek aan de huisarts en de radioloog, zat het me toch niet lekker. Na contact met de doktersassistente gingen we dus weer terug naar de huisarts. Vandaag lees je welk avontuur we nu weer aan gingen.

Verder lezen

Ongeluk zit in een klein hoekje…

…in een klein hoekje van de badkamer, om specifiek te zijn. We zijn ons helemaal lam geschrokken. Vooropgesteld; we hebben een echt jongetje; klimt overal op, springt er vanaf, gaat head first van de bank af, sleept stoeltjes heen en weer om overal op te klimmen; niks is onze kabouter te gek. En op het enige stukje natte badkamervloer dat er te vinden was, krijgt hij het voor elkaar om om te vallen en daarbij iets te verdraaien. Hij is 20 maanden en heeft zijn eerste bezoek aan de radiologie achter de rug. Wat er gebeurd is, lees je in…

Verder lezen

Newbornshoots; ik ben er te nuchter voor denk ik.

Ik bekijk het altijd vol fascinatie; Zwangerschapsshoots en Newbornshoots. Het ziet er zo ongemakkelijk uit. Met je dikke bolle toeter poseren, een perfect hartje maken met je handen op je buik (hoe lang moeten je armen dan wel niet zijn?), waarbij papa en eventueel de andere kinderen, honden, katten en goudvissen ook een rol spelen. Om daarna, wanneer je 4 kilo baby eruit geperst hebt, of het eruit gehaald is door even een snee in je buik te maken, je nog een keer naar de fotograaf hobbelt om daar een ‘newbornshoot’ te doen. Hoe ik hier tegenover sta, en waarom…

Verder lezen

Revalidatie; gooi het gewicht in de strijd.

Het revalidatietraject gaat sneller dan verwacht. Niet alleen qua resultaat, maar ook qua tijd gaat het gewoon heel vlot. Inmiddels zijn we alweer grofweg op de helft, heb ik volgende week een tussenevaluatie én staat ook de afspraak in het ziekenhuis alweer in de agenda, voor na het revalidatietraject. Inmiddels zijn we al een aardig stuk gekomen in het traject, zowel mentaal als fysiek. Wat zijn de verschillen die ik nu ervaar, en wat zijn (nog steeds) mijn valkuilen?

Verder lezen

‘Zo, maar jij snoept altijd.’

‘Jij snoept altijd en je ziet er vervolgens zo dun uit! Dat is écht niet eerlijk…’ is een opmerking die ik regelmatig voorbij zie en hoor komen. Niet alleen naar mijzelf, maar ook naar andere slanke meiden die graag een gebakje of een reep chocola naar binnen schuiven. Een andere veelgehoorde opmerking is: ‘Tuurlijk, eet jij er nog maar een, jij kan het best hebben.’ Vandaag schrijf ik over misplaatste opmerkingen over mijn lichaam, mijn eetpatroon (op sommige dagen gerust een vreetpatroon) en waarom dat me nou zo dwars zit.

Verder lezen

Alsof er een kaartenhuis instort…

Iedere week neem ik jullie mee in mijn revalidatie. Het heet een revalidatietraject, maar dat volg ik niet omdat ik een ongeluk heb gehad hoor! Geen nood, al mijn armen en benen zitten nog precies waar ze moeten zitten. Ze functioneren alleen niet zoals ze zouden moeten. Ik heb Ehlers Danlos Type 3 wat onder andere inhoudt dat ik hypermobiel ben aan een hele hoop gewrichten. Doordat die gewrichten zo los zijn, is daar de afgelopen jaren zoveel pijn en ongemak bij komen kijken dat ik nu de pech heb constant pijn te voelen. In dit revalidatietraject gaan ze mij handvaten…

Verder lezen

Trainen van m’n lijf, maar ook van m’n geest.

In mijn blog neem ik jullie mee op mijn ‘revalidatie avontuur’. Een avontuur wat ik liever niet aan had hoeven gaan, maar ik ga er nu wel met mijn hele vermogen voor knokken. Deze week heb ik pittige sessies achter de rug; een pittig gesprek met de psycholoog en daarnaast nog flink zweten en trainen bij de fysiotherapeut. Vandaag deel ik weer een stukje van mijn traject. En dat is niet alleen lichamelijke training; maar ook mijn geest krijgt het flink te verduren.

Verder lezen

De basislijn is duidelijk; en dan?

Twee keer per week volg ik revalidatietraining, om mijn aandoening Ehlers Danlos Type 3, afgekort EDS (en dan met name de hypermobiliteit) te leren accepteren en hiermee om te leren gaan. Een belangrijk onderdeel van die acceptatie is wel het correct gebruiken van mijn gewrichten en spieren; en vooral hoe ik ze níet moet gebruiken. Omdat er (in mijn ogen) nog niet genoeg bekend is over deze aandoening én om anderen bewuster te maken van ‘onzichtbare aandoeningen’ zoals dat zo mooi heet, schrijf ik ook in mijn blog over mijn revalidatietraject.

Verder lezen