De eerste stap; erkennen dat ik ‘beperkt’ ben.

Ik ben thuisblijfmoeder. Niet omdat ik niet wil werken, maar omdat ik een revalidatietraject ga volgen. In dit traject ga ik ontdekken wat mijn lichaam nog wel kan, en wat mijn lichaam niet meer gaat kunnen. Mijn lichaam doet namelijk pijn. Soms een klein beetje pijn, maar soms zó enorm veel pijn dat ik me niet meer kan aankleden, geen aanraking of beweging meer kan verdragen, of, in hele extreme gevallen, mijn eten niet eens kan snijden of kauwen. Ik weet wat ik heb. maar het ermee omgaan lukt me niet meer, waardoor het eigenlijk alleen maar slechter gaat. De slechte dagen halen de goede dagen in. Daarom gaan een handje vol artsen me behandelen en helpen in een revalidatiecentrum. Dat betekent dat ik twee dagen per week allerlei behandelingen ga krijgen, met hopelijk als resultaat dat ik in ieder geval kan accepteren dat ik niet meer het plafond kan bereiken. Ik wil jullie de komende maanden meenemen in dit revalidatietraject. Ik weet dat ik niet de enige moeder kan zijn die niet 100% gezond is. Maar het uitspreken, is toch erg moeilijk.

Lees het hele artikel