Dag Oktober, Hallo November!

Vanaf vandaag ga ik jullie iedere maand meenemen naar de hoogtepunten van de afgelopen maand. Zowel online, als offline! En Oktober is hier wel echt een drukke maand, maar ook een hele bijzondere maand; twee jaar geleden veranderde ons leven compleet natuurlijk en dat blijft altijd bizar om terug te zien. Door de terugblik van Facebook wordt je er ineens op gewezen hoe het leven er twee jaar geleden uit zag. Maar dat is natuurlijk niet het enige! In oktober schreef ik ook mijn 100e blog (waar ik later pas achter kwam), en is er op persoonlijk vlak veel gaande. 

Een goed begin…

Oktober begon hartstikke goed! Met een heerlijk zonnetje hebben we nog prachtige dagen gehad, soms leek het wel zomer, ongelofelijk! Daardoor hebben we heel wat uurtjes nog buiten doorgebracht, hebben de we kinderboerderij bezocht én natuurlijk de grote speeltuin die ernaast is! Ook de wandelingen door het park zijn dan erg prettig met zo’n zonnetje op je hoofd. En natuurlijk zijn we ook met de auto wat verder op stap geweest; we hebben heerlijk uitgewaaid op het strand en daarbij ook maar direct de eerste oliebol van het jaar gegeten met z’n drietjes!

22154596_537413493260551_3382058362089762772_n

Niet alles ging even soepel…

Helaas ging niet alles even soepel. Zo bestelde ik begin oktober de uitnodigingen voor het feestje van onze kleine man, maar uiteindelijk kwam het erop neer dat ik iedereen maar per Whatsapp/Facebook heb uitgenodigd; de bevestiging gaf aan dat ze direct op de post gingen, maar enkele dagen later kwam er maar geen pakketje… En ook geen tracking code. Na wat contact over en weer bleek dat de GLS pakketdienst vergeten was de pakketten op te halen (en de winkel was blijkbaar even vergeten dat het dan bést vriendelijk is om even je klanten op de hoogte te stellen hiervan!) en na wat over en weer gekibbel is de order uiteindelijk geannuleerd; we waren inmiddels al een halve week verder, en ik had het inmiddels dus al op een andere manier opgelost. Ik bestel inmiddels echter geen artikelen meer bij Winkel van Nijntje. Ze zullen het ongetwijfeld in de fysieke winkels prima doen, maar wat een gedoe en de klantenservice… Nouja, laat het los, laat het gaan zullen we maar zeggen!

22529004_1018613411620823_5872993114783936896_o

Stress, spanning, sensatie? Nee, gewoon te veel!

Halverwege de maand kwam ik bovenstaand plaatje tegen en nou ja, dat sloot naadloos aan op zo’n beetje de hele periode vóór de verjaardag. Er moest nog zó veel gebeuren! Zo goed als iedereen was uitgenodigd, maar het huis was nog één grote chaos. Gelukkig sprongen mijn schoonouders bij waar ze konden, en hebben zij dus uiteindelijk echt bergen verzet in huis, maar man, wat een gedoe! Daarnaast zit ik sinds oktober officieel in de WW omdat het UWV van mening is/was/is dat ik best weer volledig aan het werk kan, en dat solliciteren gaat ook niet zonder slag of stoot. De ene afwijzing na de ander, en verder werd ik alleen benaderd voor kutbaantjes. Ik zeg het maar gewoon zoals het is. Deur aan deur verkoop, of ‘koude’ telefonische verkoop; nee, dat zit absoluut niet in me en hoewel ik me niet graag bang laat maken; ik ben in deze tijd met alles wat er om je heen gebeurt niet graag ’s avonds op straat met m’n 164 hele centimeters. Waar ik dan helemaal een bloedhekel aan heb, zijn dan van die recruiters die je dan toch gaan proberen over te halen met kulargumenten; ‘Nee maar het is echt heel veilig hoor! Ja je zit in een buitenwijkje in Rotterdam maar daar gebeurt bijna nooit wat!’ ‘In iedereen zit een salestijger, ook in jou!’ Tja, dat kan best wezen, maar ik wil niet degene zijn waar ik zelf zo’n bloedhekel aan heb; aan deur-tot-deur verkopers… Uiteindelijk heb ik het advies van de vorige verzekeringsarts maar opgevolgd, en zit ik dus weer braaf in de ziektewet; het solliciteren en op gesprekken langs gaan ging prima, maar daar kreeg ik wel weer dagen van pijn voor terug, en dat zijn dan alleen simpele sollicitatiegesprekken! En dus wachten we dat maar weer af… Met een glas wijn, of een pijnstiller (niet allebei tegelijk, hoewel de verleiding soms groot is!)

22552411_278346362673577_6267389226290622338_n

Een feestvarkentje.. Eh, nijntje!

21 Oktober was onze knul dan eindelijk 2 jaar! Zelf was hij het gelukkigst met z’n ballonnen hadden we het idee, er kwam telkens ‘waaaaaaaauw’ ‘woooooow’ ‘moooooi!’ ‘waaaaaaaauw!’ uit z’n mond, prachtig! Hij is echt vreselijk verwend door zowel ons, opa en oma én natuurlijk alle visite die er op zondag was toen we zijn verjaardag vierden. Domper van de eeuw; m’n beste vriendin (haar man, en Wouter z’n aanstaande vrouw) kregen autopech! Iedere keer als we af willen spreken gaat het wel de mist in, en nu dus ook weer. Er rust een soort vloek op ons. Gelukkig konden we er wel om lachen uiteindelijk al baalden we er wel stevig van… Maar dat mocht de pret niet drukken, hij was dan ook afgepeigerd aan het eind van de dag en had dan ook echt z’n rust nodig!

En op de valreep nog even m’n bingokaart in het ziekenhuis volmaken…

Tja, je bent een pechvogel of je bent het niet; op de valreep ben ik nog even doorverwezen naar het ziekenhuis. Het is inmiddels bijna 7 jaar geleden, maar ik heb ‘toen ik nog jong was’ (haha, altijd leuk) m’n rug gebroken toen ik van m’n paard afviel. Het bleken 3 breuken in 2 wervels te zijn. Ik heb enorm mazzel gehad, maar ik ben wel altijd extra alert op rugpijn. Nu heb ik hele fijne pijnstillers, maar het komt steeds vaker voor dat ik, ondanks de pijnstillers, een heel rare, soort ‘scheurende’ pijn voel in m’n wervels zelf, niet in de spieren erlangs, en dat maakte dat ik toch eens de huisarts belde voor advies. Na wat testjes waarbij ik bijna door het plafond heen schoot van de pijn werd het tijd voor, jawel, nieuwe röntgenfoto’s! Dus ik mocht weer door. Gelukkig was het ziekenhuis vlakbij de huisartsenpost en was het daar dus niet druk, waardoor ik direct terecht kon. Al snapte ik direct wel waarom het daar ook alweer zo rustig was; eerst werden de verkeerde adresgegevens opgenoemd, vervolgens na twee foto’s al gemaakt te hebben, vroeg de radioloog ineens ‘oh ja, dat ben ik helemaal vergeten, maar bent u zwanger?’ Eh, alsof ik dat ten eerste niet zelf aan zou geven, en ten tweede…. Lekker op tijd om dat na twee foto’s te vragen… Afijn, ik ben dus niet zwanger hoor, maar ik vond het wel zo knullig… Maar ik ben dan ook niet anders gewend van het betreffende ziekenhuis… Goed, de uitslag van de foto’s, daar konden ze niks geks van maken. De wervels zijn niet aan de wandel, er is niks ‘extreems’ te zien, alleen een scheefstand van de rug en wel wat schever dan het was. Het advies; fysiotherapie. Goh, wat heb ik net gevolgd… Dat betekent wel dat ik me nu dus wel actief ga aanmelden bij een sportschool, om m’n rug te gaan trainen.

En wat is er zoal gebeurt op Kaboutermama.nl?!

Ik heb inmiddels, zonder dit bericht meegerekend natuurlijk, 108 artikelen online staan! Ik krijg steeds meer de vaart erin en probeer om de dag een nieuw artikel te plaatsen. Mijn meest gelezen artikel deze maand was het artikel over Facebookhelden en Beeldschermmoeders. Dat artikel heb ik geschreven naar aanleiding van een hoop onvriendelijke reacties op mijn persoonlijke verhaal voor Twinkelbella. Ik hoop oprecht dat deze dames in de spiegel hebben gekeken… Ik weet dat ik ook wel eens de draak steek met ouders, maar zoals sommigen tekeer gingen over me, zonder me te kennen, vond ik ongelofelijk.

In de kinderboekenweek werd mijn review geplaatst op de website van Giraf en Vriendjes! Voor wie deze boekjes nog steeds niet kent; het zijn écht leuke boekjes!

Daarnaast heb ik wat kleine aanpassingen gemaakt aan de layout. Zo staan de berichten niet meer onder elkaar, maar twee aan twee, en probeer ik zo veel mogelijk foto’s te verwerken nu ook, zodat het er niet zo ‘plat’ uit ziet en als een gigantische lap tekst (soms vergeet ik dat plaatjes kijken ook best leuk is!) op de voorpagina komt te staan.

Last, but not least, deze maand heb ik veel leuke contacten op gedaan en er zitten daarmee ook hele leuke samenwerkingen aan te komen! Geen overbodige luxe met de feestdagen die eraan komen; zowel voor peuterkado’s als voor de (avontuurlijke) ouders komen er leuke dingen aan!

 

Over Rachelle

Achter Kaboutermama zit Rachelle. Samenwonend met vriend, kat, en lieve zoon (2015) en iedere dag is er wel een obstakel; is het geen peuterpuberend kind, dan is het wel de strijd tegen Ehlers Danlos; een ziekte waar ik iedere dag weer ruzie mee heb en iedere dag weer kunstjes door moet verzinnen om weer wat van de dag te maken. Daarnaast zijn er natuurlijk de 'normale' strubbelingen in het ouderschap, die voor iedereen herkenbaar zijn. Iedere dag proberen we er toch weer een feestje van te maken, en op deze blog probeer ik het taboe op spontane bevallingen én onzichtbare ziektes te doorbreken. Voor andere ouders, maar ook voor mijzelf.

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge