De dag van het consultatiebureauafspraakje

Lekker woord voor galgje dit overigens. Afijn, eerder schreef ik al over de woordenlijst die we gestuurd kregen. Met de vraag of we even alle woorden wilden aankruisen die onze peuter weet te gebruiken; nazeggen telt dus niet. Ik heb toen ook al m’n frustratie geuit over de ietwat bijzondere woorden die erop stonden. Iets met een torenklok.. Afijn, vorige week was het zover, we mochten weer! Gewapend met woordenlijst, gedragsvragenlijst, handschoenen, muts, sjaal, kinderwagen én oma (schoonmoeder) gingen we op pad. 

Een hele delegatie, voor een check-up?

Mijn schoonouders waren er die dag ook, omdat onze knul ’s middags met hun mee zou gaan om weer een paar nachtjes te logeren. De verwachting was overigens ook dat m’n vriend het niet zou redden om op tijd weer terug te zijn, zodoende dat m’n schoonmoeder mee ging; als er dan een arts onzin zou uitkramen, zou ik een backup hebben die desgewenst het woord even over kon nemen en ook kon aangeven hoe het ging, zodat ze het niet alleen van mij zouden horen maar ook van iemand die hem iets objectiever kan bekijken (al blijft het wel oma’s oogappeltje natuurlijk). Daarnaast voelde ik me ook he-le-maal niet lekker, dus vond ik het wel fijn om niet in m’n eentje te hoeven gaan. Ik ben namelijk echt doodsbang om een keer onwel te worden met m’n knul erbij.

Afijn, het bleek dus dat m’n vriend het dus wél redde, maar ja, oma weer naar huis sturen en bedanken voor het wandelen is ook weer zoiets, dus we stapten met 3 volwassenen en één peuter naar binnen. Ze stonden er wel even van te kijken dat we met zó veel aankwamen en ik merkte ook wel iets van irritatie op. Maar ja, jammer dan, kan oma moeilijk buiten laten staan! Het meten en wegen was uiteraard weer het eerste wat er moest gebeuren. Het wegen ging prima, hij mocht eindelijk op de ‘grote weegschaal’ staan en dat kent hij wel een beetje van thuis. Daar doen we hem ook regelmatig wegen, dus ik wist dat hij zo tussen de 11 en 13 kilo zou zijn. En ja hoor; 12,5 kilo. Niet extreem zwaar, maar zeker niet te licht en ook wel te verwachten omdat hij toch mijn lichaamsbouw lijkt te hebben. Maar ja, het staand meten…. Hij had zijn zinnen gezet op een auto waar hij op wilde rijden, en toen was het ‘even staan’ er niet meer bij natuurlijk; hij moest er níets van hebben. Uiteindelijk hebben we hem dus maar liggend gemeten en bleek hij níjna 90 centimeter te zijn. Dat had ik dus ook aardig goed gegokt, ik schatte hem 90 centimeter namelijk.

Wachttijd

Toen had ik dus het plan gevat om hem weer aan te kleden. Maar néé, dat mocht nog niet. Hij mocht z’n romper aanhouden en vooruit, z’n sokken ook wel, maar z’n broek aan mocht nog niet. Hij kreeg overigens geen vaccinatie dus de logica ontging mij hier even. Uiteindelijk bleek er nog een beetje uitloop te zijn, en hoe wel het niet koud was daar binnen, vond ik het toch een beetje onzin; hoeveel moeite is het voor me om hem straks zijn broek weer uit te doen? Niks toch? Waarom mag hij z’n broek dan niet aan doen? Zorg er dan in ieder geval voor dat alles gewoon netjes op tijd verloopt. In het ziekenhuis hoeven die kleintjes ook niet in hun blote kont te blijven liggen, maar zal wel raar zijn van mij…

Gelukkig, de ontspannen arts!

Maar het wachten vond ik prima toen ik zag welke arts naar ons toe kwam lopen; een hele gezellige dame. We hadden haar in het begin ook twee keer, en zij was er erg nuchter en leuk mee toen we daar aankwamen. Geen moeilijke dingen, geen ‘oei als dat maar goed gaat, hebben jullie al naar deze zorginstanties gekeken?’ maar ‘nou, het ziet eruit alsof jullie het prima onder controle hebben, fijn hoor!!’. Dat maakte dat het gevoel direct goed zat. Onze knul leek d’r ook nog te herkennen, of ze had in ieder geval iets heel fijns om zich heen want hij gaf netjes een handje en begon direct volop te brabbelen. Ze maakte er overigens geheel geen punt van dat we met zo ‘veel’ aanwezig waren. Ze begon eerst met de grafieken, was niks op aan te merken, hij deed het allemaal prima. Zat íets onder de gemiddelde lijn, maar daarentegen wel keurig volgens z’n eigen lijn dus ach; kan je niks van zeggen. Z’n woorden & gedraglijst erbij gepakt en ook daar had ze niks op aan te merken. We hebben wel nog even het ‘torenklok’ gebeuren aangekaart en ze bevestigde toen ook dat het inderdaad wel een wat achterhaalde woordenlijst is en dat ze wel druk bezig zijn om sommige woorden eruit te laten halen/vervangen omdat je op deze manier niet echt een reëel beeld krijgt van de woordenschat. Het gaat immers nog steeds allemaal volgens lijstjes en protocollen dus tja, als je kind dan inderdaad geen torenklok kan zeggen scheelt dat weer een punt. Maar ze snapte wel dat we er een beetje sceptisch tegenover stonden en dat was fijn om te horen van een professional, zonder al te veel poespas eromheen!

Daaropvolgend mocht hij nog een toren bouwen (ging prima) en omgooien. En dat ging héél beheerst. Zo beheerst, dat ik hem even heb gevraagd of hij dat thuis ook voortaan zo rustig wil doen. Hoe noemen ze dat ook alweer, ‘vreemde ogen dwingen’ toch? 😉
Ook verschillende vormpjes in het juiste gat doen ging ‘m prima af, dus ook daar waren ze weer meer dan tevreden over. Hierna volgde nog een lichamelijke check (ik wist wel gelijk waarom die broek uit moest blijven) maar hij was nog steeds helemaal compleet en intact. Aangezien wij geen verdere vragen of bijzonderheden hadden, en zij ook eigenlijk helemaal niks aan te merken had konden we dus ook zo weer naar buiten. Dat was dus heel vlekkeloos. Maar ik moet wel zeggen, het valt of staat dus wel echt met de arts die je dan treft. De dame die nors zei ‘waarom zijn jullie bij mij geplaatst, ik plaats nooit vaccinaties’ en ‘Oh, loop jij al? Nou dat wil ik dan wel even zien!’ (alsof ze me niet geloofde) die kan wat mij betreft beter een ander beroep kiezen. Ik begrijp dat echt niet; waarom ga je met kinderen (of mensen in het algemeen) werken als je zo nors overkomt…  Ik heb die dame ook niet meer gezien trouwens. Ach ja.

Afijn, we zijn weer goedgekeurd; volgend jaar mogen we weer terug en dan krijgt hij ook een oogtest. Ik ben heel benieuwd, maar voorlopig zijn we er weer vanaf!

 

Over Rachelle

Achter Kaboutermama zit Rachelle. Samenwonend met vriend, kat, en lieve zoon (2015) en iedere dag is er wel een obstakel; is het geen peuterpuberend kind, dan is het wel de strijd tegen Ehlers Danlos; een ziekte waar ik iedere dag weer ruzie mee heb en iedere dag weer kunstjes door moet verzinnen om weer wat van de dag te maken. Daarnaast zijn er natuurlijk de 'normale' strubbelingen in het ouderschap, die voor iedereen herkenbaar zijn. Iedere dag proberen we er toch weer een feestje van te maken, en op deze blog probeer ik het taboe op spontane bevallingen én onzichtbare ziektes te doorbreken. Voor andere ouders, maar ook voor mijzelf.

Eén reactie

  1. Wat fijn dat het toch nog een goede afspraak is geweest.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge