Een dagje kindvrij

Ik voel me echt een beetje lui. Goed, misschien ben ik dat ook wel. Soms mág ik best een beetje lui zijn, toch? Afijn, onze knul speelt lekker op het kinderdagverblijf. Ik neem me altijd voor om op deze dagen véél te doen. Alleen lukt dat eigenlijk bijna nooit. Hoe komt dat nou eigenlijk? Wáárom lukt dat me nou niet? En hebben meer moeders hier last van?

Ontspannen ochtend

Ik neem me altijd voor; wanneer onze knul dus lekker uit spelen is, m’n vriend op z’n werk is, en ik dus home alone thuis ben, dat ik dan éérst even ga ontspannen, en dan stapje voor stapje wat taken aan pak in huis. Ik denk dat het dáár al mis gaat; misschien moet ik niet eerst ontspannen, maar eerst in ieder geval één taakje doen. Maar ik kan me er gewoon niet toe zetten. De dagen dat hij dus op de opvang is, zijn dagen dat ik he-le-maal kindvrij ben. Ik kan ongestoord TV kijken, bloggen, chocola eten (zonder het te delen!) en een beetje scrollen door Instagram. En voor ik het weet is het ineens 5 uur en gaan we naar de kinderopvang. Shit, dat was wel met recht een hele ontspannen ochtend. En middag. Ik snap gewoon niet waarom ik op die dagen niet vooruit te branden ben, terwijl ik op de dagen dat meneertje koekepeertje thuis is, ik wél van alles wil doen.

Omgekeerde psychologie?

Ik denk dat het een soort Jedi Mindtrick is ofzo, omgekeerde psychologie of hoe je het ook wil noemen. Misschien wel een gevalletje ‘hij is druk bezig dus ik ook’, ik weet het niet. Zo’n leeg huis motiveert waarschijnlijk niet tot opruimen, dat zou best kunnen kloppen. Je hoeft niet constant achter z’n kont op te ruimen en dingen goed te leggen, wat dat aangaat is er inderdaad weinig motivatie. Ik hoef ook geen goed voorbeeld te geven, want ehm tja, wie is er thuis, behalve ik en de kat? Die overigens de hele dag al lui op bed ligt….. Ehm, tja, niemand die zich er dus verder aan stoort, behalve ikzelf. De volgende dag dan. Ik móet mezelf echt een schop onder m’n kont geven…

Tijd om uit te rusten

Ik denk dat het voornaamste probleem is, dat ik de hele week zó druk met van alles bezig ben én nou ja, mijn tramadolgebruik is de laatste paar dagen is ook op z’n zachtst gezegd behoorlijk te noemen (want; druk bezig -> pijn -> tramadol -> werkt niet naar behoren -> meer tramadol), en wellicht dat ik op de dagen dat ik dus het hele huis voor mezelf heb en dus even in de serene rust en stilte zit, dat dán de vermoeidheid pas om het hoekje komt kijken. Het gewoon even zitten, niet op allerlei geluidjes hoef te letten (’s avonds/’s nachts) en niet overal achteraan hoeft te rennen en overal een antwoord op geven; misschien dat dat er juist voor zorgt dat ik een beetje inkak. De vermoeidheid kickt er dan gewoon heel hard in. Ik krijg het ijskoud, ga onder m’n deken op de bank zitten en voor ik het weet is het half 5 en ehm, shit, ja, ik zou nog van alles doen vandaag. Oeps.

Slechte huisvrouw, goede moeder

Maakt dat me een slechte huisvrouw? Ongetwijfeld. De wasmachine gaat straks voor de 3e keer aan, alleen dit keer zet ik het droogprogramma wel erachter; het zijn toch alleen maar handdoeken en een badjas; daar moet dat ding dan maar tegen kunnen. Strijken doe ik dan morgen wel, en de vaatwasser uit & inruimen kan ook best even tussendoor, als het al nodig is. De woonkamer is toch wel een zooitje, linksom of rechtsom dus daar heb ik me ook maar bij neergelegd. Eigenlijk valt het dan bést wel mee, soort van. Oh shit, ik zou vandaag dweilen.

Ehm ja, ik ben dus niet zo’n denderende huisvrouw. Ik kan ook al niet koken (had ik al eens verteld dat ik bíjna de hele dure pan van m’n vriend heb verziekt door pudding flínk aan te laten branden, nee?), ik hou niet van poetsen en ik eet heel graag chocola, sushi, en ik geniet van chocomelk en wijn.

Daarentegen ben ik dan misschien wel een goede moeder, en is m’n vriend een goede vader. Onze knul is altijd nét te laat op het kinderdagverblijf, omdat hij nog even wilde uitslapen, we brengen hem altijd met zijn tweetjes ernaartoe, we komen hem altijd met zijn tweetjes ophalen en hij heeft een kledingkast waar ik jaloers op ben. En dan heb ik echt al een hoop weg gedaan omdat ie het anders niet draagt omdat er gewoon te-veel-kleding is. We komen om in het speelgoed en toch is er iedere keer iets nieuws waar hij vol enthousiasme mee speelt (en waar wij dus aan mee doen).

Het is niet zo erg…

Als ik dat op een rijtje zet, besef ik me dat het niet zo erg is dat ik niet iedere dag even productief ben. Sterker nog, ik mag best een dag alléén maar bankhangen en niks doen. Het is ook niet dat ik niet buiten kom. Ik moet toch die kleine grote man brengen en ophalen. Dan ben ik in ieder geval twee keer buiten geweest. Ik haal dus niet iedere dag ruim 10duizend stappen, sterker nog, soms zegt m’n stappenteller nog net niet ‘ben je wel je bed uit geweest??!?!?!’.

Maar ja, aan de andere kant; who cares. Als ik dan op donderdag/zaterdag/dinsdag wél shit voor elkaar krijg, dan mag de woensdag best mijn ik-prop-mezelf-vol-met-chocola-en-bingewatch-allemaal-puberseries-dag zijn. Toch?

Over Rachelle

Achter Kaboutermama zit Rachelle. Samenwonend met vriend, kat, en lieve zoon (2015) en iedere dag is er wel een obstakel; is het geen peuterpuberend kind, dan is het wel de strijd tegen Ehlers Danlos; een ziekte waar ik iedere dag weer ruzie mee heb en iedere dag weer kunstjes door moet verzinnen om weer wat van de dag te maken. Daarnaast zijn er natuurlijk de 'normale' strubbelingen in het ouderschap, die voor iedereen herkenbaar zijn. Iedere dag proberen we er toch weer een feestje van te maken, en op deze blog probeer ik het taboe op spontane bevallingen én onzichtbare ziektes te doorbreken. Voor andere ouders, maar ook voor mijzelf.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge