Een tweede kindje, gaat dat lukken?

Oké, niet in de paniek schieten allemaal, we gaan niet actief proberen om zwanger te worden en er is ook nog geen sprake van een hele actieve tweede kinderwens. Althans, ik wil met m’n hele hart absoluut een tweede, maar ik moet wel wat zaken realistisch bekijken, en hoe lukt dat beter dan het op te schrijven? Een tweede kindje, gaat dat lukken? Hebben we de mazzel dat we er nog eentje mogen krijgen, of is het misschien maar beter om een een-kind-gezin te blijven? Ik merk dat ik er echt wat moeite mee heb…

Baby’s; als ik ze zie wil ik ze knuffelen

Ja, echt, als mensen op visite komen met een klein baby’tje (lees: kleiner dan onze peuter) dan rammelen m’n eierstokken zo’n beetje m’n lijf uit en wil ik niets liever dan nú 8 maanden zwanger zijn en morgen bevallen (nee hoor, deze zwangerschap zou ik dan wel graag bewust mee willen maken, dankjewel). Het cliché is helemaal waar ben ik achter gekomen; ze zijn zó snel groot. Ik kan me nu al niet meer voorstellen dat onze knul zo klein is geweest dat hij een maatje 62 of 74 paste bijvoorbeeld; terwijl ik nog steeds kleren in maat 74 tegen kom, verdwaald in z’n kast ofzo. Baby’s zijn nog zo lief, zo klein, en eigenlijk kan je de hele dag legaal met een baby knuffelen; het is niet alsof hij wat anders te doen heeft ofzo. Dat is met een bewegelijke peuter wel anders; heb jij een knuffeluurtje in gedachten, besluit hij dat het nú tijd is om samen kiekeboe in de kast te spelen. Dus ja, op zulke momenten wil ik wel graag een baby. Niet om de eerste te vervangen, maar om nog even aan dat ‘lief en klein’ moment vast te kunnen houden; ik vraag me soms echt af of ik wel genoeg heb kunnen genieten van de babytijd.

M’n garantie op de hartklep is bijna verlopen

Ik maak er wel een geintje van, over die hartklep en de garantie, maar toen ik net m’n hartoperatie had ondergaan is er wel gezegd dat als we een kinderwens hadden dat dat dan maar beter binnen 5 jaar kon, omdat dat de beste tijd ervoor was in verband met de hartklep en eventuele slijtage. Ik zou dan op mijn ‘gezondst’ en ‘sterkst’ zijn, wat natuurlijk wel het beste is als je een zwangerschap moet doorlopen. Nu heeft onze knul zich prima aan dat tijdsbestek gehouden, immers was ik een jaar na m’n operatie blijkbaar zwanger, maar inmiddels is die operatie al 3, bijna 4 jaar geleden. Wat dus betekent dat de 5 jaar bijna voorbij is, en dat maakt dat ik hem toch een beetje knijp. Ik zal ongetwijfeld daarna ook nog steeds hartstikke zwanger kunnen en mogen worden, maar ja, wat gaat die hartklep dan doen? Moet ik het niet eerst afwachten wat m’n hart doet na die 5 jaar zonder direct weer zwanger te worden? Alleen wil ik ook weer niet een te groot leeftijdsverschil, in die zin zou ‘nu’ eigenlijk perfect zijn, niet te veel en niet te weinig tijd ertussen.

Zwanger zijn met chronische pijn; moet ik dat willen?

Ik heb natuurlijk niet m’n lijf mee, als ik er even heel realistisch naar kijk; ik heb 3 breuken in 2 ruggenwervels gevallen, daarbovenop een hartoperatie en als kers op de taart kamp ik met die chronische pijn dankzij Ehlers Danlos gebeuren. Ik kom nu de dagen op zich best prima door, zolang ik maar Tramadol binnen handbereik is. Ik ga m’n rug nog eens extra na laten kijken, omdat de pijn in de wervels zelf af en toe echt niet te houden is, en dat volgens mij helemaal geen pijn zou mogen doen, en dat is dus ook wel weer een aandachtspuntje; wat als m’n rug het niet meer aan kan tijdens zo’n zwangerschap of bevalling? Wat is het ongunstigste scenario? Die kan ik op zich wel zo invullen; verlamd raken of blijvend krachtverlies; niet echt iets waar ik op zit te wachten; je rug heb je toch bij eh, álles nodig wat je doet en daarnaast zitten er gruwelijk veel zenuwen die je ook écht nodig hebt.

Daarnaast; hoe ga ik de pijn dragelijk maken als ik zwanger zou raken? Tramadol slikken tijdens de zwangerschap kan ik op m’n (niet zwangere) buik schrijven natuurlijk, en de tijd van paracetamol ben ik voorbij. Ik ben enorm bang dat naast de ‘gewone’ ongemakken en pijn van een zwangerschap, de chronische pijn steeds heftiger op gaat spelen en dat ik dus gewoon 9 maanden in een soort hel leef. Om maar niet te spreken over ná de bevalling, wat gaat dat doen met m’n lijf?

Afscheid nemen van m’n kinderwens?

Dan slaat het af en toe ineens in als een bom; is dit dan het punt dat ik afscheid moet nemen van een kinderwens? Ik wil daarbij absoluut niet zeggen dat ik niet blij ben met het prachtige knulletje wat we cadeau hebben gekregen! Ik ben enorm dankbaar dat we met zoveel gemakken dit kindje mochten krijgen. Maar als ik terug kijk naar een paar jaar geleden, en nu, dan weet ik wel dat de pijn vele malen erger is geworden, en dat m’n vrijheden toch behoorlijk beperkt zijn door de pijn en de Tramadol.

Dat maakt me wel een beetje bang. Bang, verdrietig, maar ook boos. Ik ben bang voor wat er nog komen gaat, met of zonder tweede kindje; hoe ver gaat de pijn nog oplopen, wat als de tramadol straks helemaal niet meer werkt? Verdrietig; wat als we het met ‘maar’ één kindje moeten doen, even heel rot gezegd? Mist ons kind straks niet een broertje of zusje, had hij niet liever een broertje of zusje gehad?

Maar ook boos. Ik ben boos op m’n lijf en op m’n hoofd, dat dit wéér iets is wat ik niet zelf uit kan kiezen eigenlijk. Waar er zoveel haken en ogen aan zitten, dat we ons stevig moeten afvragen of we er wel goed uitkomen als we voor een tweede kindje zouden gaan. Wat als het grandioos mis gaat? Wat als er blijvende schade aan m’n rug komt door de zwangerschap of bevalling? Wat als m’n hart een opsodemieter krijgt? Is dat dan het tweede kindje waard geweest? En ook iets wat best meegenomen mag worden in de overweging; wat als er wat gebeurd en ik ga daar het kindje de schuld van geven?

Is het raar dat ik dan stilletjes afscheid aan het nemen ben van een kindje wat er nog niet eens is? Of in ieder geval m’n kinderwens een beetje weg aan het drukken ben?



Laat je een reactie achter?

%d bloggers liken dit: