Eten uit potjes & pakjes knijpfruit

Vers bereid eten vs eten uit een potje; wat is nou wijsheid? Lust je kind dan echt niks als je eten uit een potje geeft, of valt het wel mee? In deze blog neem ik je mee naar mijn mening over vers bereid eten tegenover potjes, waarom ik voor potjes kies in tegenstelling tot prakjes invriezen en waarom ik de potjes van nu heus zo slecht niet vind!

Naast alle discussies over Borstvoeding, flesvoeding, kinderwagen, draagdoek, wel of geen Vitamine D & het wel of niet krijgen van autisme na een vaccinatie, is er nog een heel belangrijk discussiepunt. Of nouja, discussiepunt is een groot woord, maar iets waar best over gesproken mag worden; je kind potjes van bijvoorbeeld Olvarit of AH Biologisch geven als avondeten, of Ella’s Kitchen knijpfruit.

Even voorop gesteld; ik ben een voorstander van vers eten, niet alleen voor kinderen maar ook voor volwassenen. Het is toch anders dan een kant-en-klaar maaltijd, je proeft het verschil echt wel.

Er is alleen één probleem; ik ben niet zo goed in koken. En oké, er is nog een tweede probleem; mij kan je iedere dag aardappels/groente/vlees aanbieden, m’n vriend is meer van couscous, groentepakketten, en meer oosterse gerechten.

Onze dreumes lust gelukkig zo’n beetje álles, dus ook couscous met groentepakketten met tonijn zo uit de wok. Je kan hem werkelijk waar álles voorschotelen; hij eet het op, zonder problemen.  Ik ben wat kieskeuriger, wat ik niet vertrouw of wat ik er niet lekker uit vind zien ,dat eet ik dus ook gewoon niet, waardoor ik vaak blijf haken op aardappels/groente/vlees, of pasta. Godzijdank heeft hij dus niet mijn smaak overgenomen, dat zou echt een ramp zijn.

Wat ik al zei, ik ben een voorstander van vers eten, maar er zijn situaties dat hij eten uit een (stoof)potje krijgt. Zo wil het met enige regelmaat voorkomen dat we gewoon later thuis zijn en dus klaar met de dag. Omdat ik het hem dan écht niet aan wil doen om nog even tot half 8 te wachten met eten, schotel ik hem een potje voor. En ik weet dat we ook gewoon meer kunnen koken de dag van tevoren en dan de rest in bakjes kunnen doen en eventueel in de vriezer kunnen doen, maar gek genoeg vergeet ik dan dat er nog bakjes eten kant en klaar voor hem in de vriezer liggen, en die liggen er dan dus na 4 maanden nog, omdat die zwangerschapsdementie me soms nog even inhaalt.

Volgens de een ben je dan ‘s werelds meest grootste rampenmoeder, want voer uit een potje kan nooit goed zijn, smaakt niet lekker of helemaal nergens naar, en volgens sommigen zou het zelfs voor luie moeders zijn.

Laten we dat laatste even direct tackelen ,want als je je kind een potje geeft omdat de vader de hele dag heeft gewerkt, en je als moeder zijnde de hele dag tussen ‘manlief helpen’ en ‘dreumes entertainen’ en ‘shit, ik moest de was nog doen’ balanceert, kunnen we wel stellen dat luiheid absoluut niet aan de orde is.

‘Voer’ uit een potje, lijkt me helemaal niks mis mee. Tuurlijk, dag in dag uit lijkt me niet heel verrijkend voor een kind, maar als er iets zwaar onder controle staat, dan is het wel baby & dreumesvoeding. Dat moet tegenwoordig aan allerlei eisen voldoen, er moet precies opstaan wat erin zit en er moet nog net niet op staan waarom het erin zit en op welke boerderij die 1% wortel is gegroeid, dus heel eerlijk; dat het niet goed zou zijn, wil ik eigenlijk ook niet zo geloven. Al zou ik niet de potjes kopen die in een hele donkere, schimmelige winkel liggen in donkere schappen, maar daar zou ik überhaupt gewoon niks kopen. Goed kijken & lezen doet met dat soort dingen ook al een hoop, evenals de bereiding. Warm eten moet je niet ‘bijna koud’ geven, maar mag best wel goed warm worden. Als je dan blaast om het hapje af te koelen, kan je ‘m dat gelijk leren (Eerst blazen, dan eten, werkt echt!).
En om even het “het is niet lekker” cliché in een hoek te zetten; wel eens het stoofpotje van Olvarit geprobeerd? Hoewel ik het bloemkoolhapje (met alleen bloemkool, het oefenhapje voor 4 maanden) naar spruitjes vond smaken, is dat stoofpotje toch écht wel lekker. Als onze draak z’n laatste hap laat staan denk ik eerst dat hij ziek is, en daarna eet ik dat laatste hapje mooi zelf op. Kan er niks anders van maken, met die verbeterde receptuur zijn ze echt wel goed vooruit gegaan.

Dat zelfde geldt voor knijpfruitjes. Kijk, hij krijgt absoluut gewoon verse stukjes aangeboden hoor,  want ik vind het goed en belangrijk dat hij verschillende smaken en texturen los van elkaar ontdekt, zodat hij ook kan aangeven wat hij wel en niet lust. Daarnaast leert hij ook prima hoe hij met vork & lepel eten naar binnen moet werken, dus dat is het punt niet (wederom, niet lui). Alleen als het aan onze draak ligt, eet hij enkel en alleen banaan, en als hij de rest dan wel eet, dan ligt dat vaak uitgekauwd op de grond, tafel, onder z’n schoen of in z’n trui. En dat is één keer leuk, een tweede keer ook nog wel, maar als je de derde keer ineens een geplet stukje mandarijn in je schoen terug vindt omdat meneer het daar verstopt heeft, kan je er iets minder hard om lachen.

Dus vind ik potjes en pakjes slecht?
Nee. Ik vind echt niet dat het menu van een dreumes in zijn geheel uit potjes moet bestaan, maar met de huidige receptuur van de potjes & mijn niet zo briljante kookkunsten is het soms prima om een stapel potjes en knijpfruitjes in huis te hebben.
Daarbij komt dat je soms zelf ook gewoon mag genieten van ‘slecht’ eten, en dus lekker een bak patat, een pizza of wat dan ook naar binnen mag schuiven. Dan is het zo erg niet om de draak des huizes een potje voor te schotelen.

Voel je dus geen ‘loedermoeder’ als je weer een plank vol met Olvarit hebt staan, of afkeurende blikken van andere moeders jouw kant op ziet komen wanneer je de kassaband vol hebt met Olvarit; je wil het gewoon niet altijd moeilijker maken dan noodzakelijk en dat is je goed recht.

En de knijpfruitjes zijn ook lekker om zelf naar binnen te werken trouwens. Dus handig voor het hele gezin als je een dagje weg gaat.

 



Laat je een reactie achter?

%d bloggers liken dit: