Genderneutrale kleding

Yes, we hebben weer een first-world-problem! Het is groots in het nieuws de laatste tijd; het ‘Genderneutraal’ zijn. Laat ik voorop stellen; ieder individu moet lekker zijn wie hij/zij/het wil zijn. En ik geloof oprecht dat er jongetjes zijn die zich van begin af aan al geen jongetje voelen, en meisjes die zich geen meisje voelen, maar ik heb er een beetje moeite mee om te geloven dat een kind (en dan heb ik het niet over de te bijdehante puber van 13) vraagt om ‘gender neutrale kleding’. Zijn we niet een beetje aan het doorslaan in Nederland?

Beste reizigers, de intercity van tien uur 15…..

Genderneutraal dus. De NS roept geen ‘Dames en Heren’, maar ‘Beste Reizigers’, dat vind ik op zich nog wel een slimme zet; dan weet je direct dat de omroep die volgt voor de reizigers is en niet voor de koffieleut bij de broodjeszaak die straks gewoon weer met de auto doorgaat. Zo is het ‘beste reizigers’ natuurlijk niet bedoeld, dat weet ik ook wel, maar dáár kan ik dus nog inkomen. En onder die reizigers kunnen zich ook kinderen van 12/13/14 bevinden, dus dan zou je eigenlijk dames en heren en jongens en meisjes moeten zeggen, als je het écht goed en correct wil doen. Dus ja, dan is reizigers een stuk makkelijker 😉

Hema gaat over op genderneutraal

Maar toen was daar vanmorgen het wereldschokkende nieuws; Hema stopt met jongens/meisjeskleding. Vanaf eind van dit jaar verdwijnen de labels en wordt alles samengegooid onder de noemer ‘Kids’. Want daar schijn je minder jeuk van te krijgen dan van ‘Jongen/Meisje’. Ik moet zeggen, ik ben allergischer voor het woord ‘Kids’ dan voor het roze label in een jas die prima voor m’n jongentje kan hoor. Wat is er mis het het woord ‘kinderafdeling’?

Afijn, de overstap naar ‘genderneutraal’ is blijkbaar onder andere mogelijk gemaakt omdat een meisje van 10 graag ‘stoerder’ ondergoed wilde en niet alleen maar hartjes. Nu wil ik niet heel bijdehand doen, maar bij de Zeeman, Wibra en ook bij de Hema kan je al prima neutraal ondergoed vinden voor meisjes; nee, ze zijn echt niet allemaal knalroze met lovertjes, unicorns en poezen erop gedrukt! Sterker nog, ik liep toch echt een aantal keer bijna met meisjesondergoed voor m’n jongentje naar buiten omdat ik zo één twee drie het verschil even niet zag. Dus om nou te zeggen ‘voor meisjes zijn er alleen maar hartjesonderbroeken’… Nee, dat valt wel reuze mee.

Is het label het probleem, of misschien de mensen?

Want wat is nou precies het probleem? Het lijkt er namelijk vooral op, dat het probleem hem zit in het feit dat een ander misschien wel aan het labeltje aan de binnenkant van de broek/onderbroek/trui/shirt/sjaal/jas kan zien dat het een kledingstuk van de jongensafdeling is, en andersom. En dan kan het kind er misschien wel mee gepest worden. Maar ehm, als je het label eruit haalt ziet niemand dat meer toch? En moeten we dan alles maar zo neutraal mogelijk houden, of moeten we misschien onze kinderen eens leren een ander niet te pesten? Nee, in plaats daarvan moeten we er maar vooral zo neutraal bijlopen om niet gepest te worden. Geef ze maar niks om je te pesten, doe maar gewoon zo gewoontjes en grijs mogelijk; dan hoeft een ander zijn kroost niet op te voeden en te leren dat pesten not done is.

Hoe ver moet het gaan?

Hoe ver moet je eigenlijk gaan in dat ‘gender neutraal’? Heel eerlijk; dat begint toch al bij de geboorte van een kindje? De hoeveelheid blauwe pakjes die je krijgt als je net bevallen bent van een jongetje? Opdrukken als ‘Handsome boy like my dad’ en ‘Hunk’ en vergeet vooral de dino’s, tractors en auto’s niet! Of bij meisjes juist alles in het roze, met poezenopdruk, paardjes erop, glitters en ‘Diva’ en ‘Daddy’s Princess’. Roze dekentjes en roze kinderwagens voor meisjes, en blauwe dekentjes en kinderwagens voor jongetjes. Een stoere camo-kinderwagen is ook onherroepelijk verbonden aan een jongetje, en een vrolijke kinderwagen met allemaal gekleurde stippen erop wordt direct gekoppeld aan een meisje. En eigenlijk begint dat nog wel eerder ook; het inrichten van de babykamer of het versieren van een babyshower. Heb jij al wel eens slingers met ‘Hoera, een jongen!’ in het roze of paars gezien? Of, doe eens gek, in het groen, om het neutraal te houden? Volgens mij is dat ook standaard in het babyblauw. En voor meisjes heb ik ook nog nooit ‘Hoera, een meisje!’ gezien in het babyblauw, oranje of wederom, groen. De scheiding tussen jongen/meisje begint daar al. En dat is toch helemaal niet erg? Jongens hebben nou eenmaal een piemel en meisjes nou eenmaal niet.

Mag een kind zich nog bezig houden met kind-zijn?

Dat is namelijk wat ik mij nou écht afvraag. Waarom moeten kinderen betrokken raken in de grote vraagstukken die voor volwassenen oh zo belangrijk zijn. Dát vraag ik me af. Weet je, een meid interesseert het echt niet of ze met een blauwe of groene trui rondloopt als ze het mooi vindt. Een meisje vindt het echt niet fout om met een tractor te spelen, net als dat een jongetje het echt niet als ‘verkeerd’ ziet om voor een babypop te zorgen. Dat is het mooie van kinderen; die hebben nog die kinderlijke onschuld, die zijn geen ‘stoere jongen’ of ‘prachtig meisje’. Die zijn gewoon kind; en een kind wil spelen en een broek aan. Onze zoon is bijna twee, zit op het kinderdagverblijf met allerlei leeftijdsgenoten en niemand die elkaar uitlacht wanneer een jongetje een baby een flesje geeft, of als een meisje superstoer met tractors speelt inclusief alle bijbehorende geluiden. Kinderen maken daar geen probleem van.

Ze worden alleen later gevormd door de maatschappij. En die maakt er een probleem van. We hoeven de kleding en labels helemaal niet gender-neutraal te maken. We moeten gewoon met z’n allen onze kinderen leren niet elkaar te pesten om wat ze dragen en waar ze mee spelen.

Daar win je veel meer mee, en daar hebben ze véél meer aan, de rest van hun leven, dan een stom labeltje in hun genderneutrale-unisex-verantwoorde spijkerbroek.

 

Over Rachelle

Achter Kaboutermama zit Rachelle. Samenwonend met vriend, kat, en lieve zoon (2015) en iedere dag is er wel een obstakel; is het geen peuterpuberend kind, dan is het wel de strijd tegen Ehlers Danlos; een ziekte waar ik iedere dag weer ruzie mee heb en iedere dag weer kunstjes door moet verzinnen om weer wat van de dag te maken. Daarnaast zijn er natuurlijk de 'normale' strubbelingen in het ouderschap, die voor iedereen herkenbaar zijn. Iedere dag proberen we er toch weer een feestje van te maken, en op deze blog probeer ik het taboe op spontane bevallingen én onzichtbare ziektes te doorbreken. Voor andere ouders, maar ook voor mijzelf.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge