Goede voornemens; die ellende begint ook weer…

Sinterklaas is nog niet koud het land uit, en overal duiken de kerst-aanbiedingen weer op. Dat betekent dat we volgende week waarschijnlijk ook alweer alle oud&nieuw specials te zien krijgen, dat de bubbels en oliebollen niet meer aan te slepen zijn, én dat alle bedrijven en media weer goed gaan verdienen op alle sportoutfits, sportattributen, sportschoolabonnementen… You name it. Ieder jaar neem ik mezelf voor níet aan goede voornemens te beginnen, en dat lukt me ieder jaar aardig. Ik ben allergisch voor ‘goede voornemens’ rond de jaarwisseling. Als je iets wil veranderen of iets aan wil pakken, heb je daar geen ‘1 januari 20zoveel’ voor nodig. Dat moet dan ook gewoon in augustus kunnen, of op 17 september 2017. 

Goede voornemens of ‘wat ik wil bereiken dit jaar is…’?

Kijk, iedereen kan iets voornemen. Maar, zoals ik al zei, daar heb je niet zozeer een jaarwisseling voor nodig. Sterker nog, dat is natuurlijk een béétje onzinnig. Ik snap het wel hoor, nieuw kalenderjaar, nieuwe kansen, ik snap absoluut de logica (en vooral het verdienmodel) erachter wel, maar hey; dan kan je toch ook iedere week of iedere maand, of zelfs ieder seizoen nieuwe voornemens starten? Daar is dan toch geen jaarwisseling voor nodig…

Wat ik interessanter vind, is op een rijtje zetten wat ik wil bereiken in 2018. Of misschien wel; wíe ik wil bereiken in 2018. Wat zijn de plannen voor volgend jaar, waar wil ik verandering in brengen?

Wíe ik wil bereiken komend jaar

Volgend jaar wil ik sowieso, vooropgesteld, mezélf bereiken. Dat klinkt lekker zweefteef-achtig, maar ik ben vorig jaar mezelf een beetje verloren en ben mezelf nu echt weer opnieuw aan het uitvinden. Wat vind ik leuk, wat wil ik doen, en wat kán ik. Daar heeft het revalidatietraject ook absoluut aan meegeholpen. In plaats van boos zijn op mijzelf door alle dingen die níet lukken en ik die ik niet kan en ook nooit (meer) ga kunnen, moet ik soms echt nog even leren kijken naar wat ik wél (weer) kan, hoe zwaar dat soms ook is. Hopelijk kan ik volgend jaar dan ook meer mensen bereiken die in datzelfde schuitje zitten. Die zich af en toe hopeloos voelen, tussen wal en schip hangen omdat ze wel wíllen (en van diverse instanties móeten) werken, maar het simpelweg niet kúnnen. Niet omdat ze dom zijn, maar omdat je soms gewoon een lijf hebt wat vaker dan gemiddeld ‘Fuck you’ zegt.

Hopelijk kan ik daarnaast ook meer moeders bereiken die het soms even niet meer zien zitten. Die de noodzaak voelen om altijd maar goed weer te spelen, omdat het bij iedereen zo vanzelfsprekend gaat. Omdat je in het openbaar nooit eens iemand ziet schreeuwen tegen z’n kind. Niet op een mentale-mishandeling manier, maar hey, soms zeg je nou eenmaal tegen je kind dat het NU klaar is en dat je ze nu scheitzat bent. En zal ik je eens wat vertellen; dat mag. Geen enkele moeder is perfect. Kinderen zijn soms gewoon hartstikke kut, soms heb je nou eenmaal een mental breakdown als ze rollend in de Etos liggen omdat ze geen Minions douchegel mogen en als er dan ook nog eens een of andere flapdrol zegt ‘tja, was er dan niet aan begonnen, aan kinderen’ of ‘je hád geen kind hoeven nemen’ dan mag je best uit je slof schieten. Slaan zou ik dan weer niet doen, dat wordt zo rommelig. Maar hopelijk kan ik dus volgend jaar meer moeders bereiken die zich ervoor schamen dat het gewoon niet lukt om de leuke moeder te zijn. Ik ben ook niet altijd een leuke moeder. Ik zeg soms ook dat ie nu gewoon even normaal moet doen omdat ik hem anders lekker aan opa en oma geef ofzo. Ik doe het niet, en het enige wat ie er tot dusver uit opmaakt is ‘oma?’ waardoor ik weer twee uur lang uit moet leggen dat oma er níet is en dat ze er volgende week pas weer zijn. Dus in feite maak ik zelf het probleem dan nog erger, maar goed, beginnersfoutje, iedere week weer.

Wat wil ik doen volgend jaar (maar niet erg als het niet lukt, no pressure)?

Volgend jaar wil ik eigenlijk wel wat meer uitstapjes doen. En dan niet naar de indoor speeltuinen waarbij je stokdoof terugkomt en je je na drie dagen nog steeds afvraagt waarom je dit ook alweer een strak plan vond, maar meer culturele uitstapjes. Dus meer kleine theatervoorstellingen, meer musea bezoeken, en daarnaast ook gewoon meer naar buiten en meer wandelen. Iets wat ik toch best lastig vind, want ik laat me onbewust toch nog steeds heel vaak door pijn tegen houden, en da’s niet tof. Niet voor mij, maar ook niet voor onze knul. Soms vind ik het echt erg dat ik niet twee keer per dag met ‘m naar buiten ga, of drie keer per dag, maar dat ie zich dan maar gewoon binnen moet vermaken, gewoon omdat ik het dan niet meer kan. Ik ben er geen slechte moeder door, maar m’n eigen gevoel zegt wat anders…

En ik wil meer tijd voor mezelf vrij maken en dan ook echt hobby(projecten) oppakken. Sowieso moet ik echt gaan sporten, maar dat is ook gewoon noodzakelijk om m’n pijn beter de baas te kunnen zijn. En who knows, misschien trekt m’n pijn daar voor een groot gedeelte wel weer door weg? Na de revalidatie was het ook een stuk beter, dus ik schrijf mezelf nog niet helemaal af als een hopeloos geval. Maar ook gewoon meer me-time in het algemeen. Gewoon iedere dag besteden aan m’n haar en make-up leuk doen bijvoorbeeld, is al een hele overwinning. Daarnaast wil ik weer meer gaan fotograferen, ik doe het nu wel, maar niet meer vaak genoeg naar m’n zin. Heb ik een prachtig fijne camera (oud maar goud, nikon D40x) met een superfijn objectief, doe ik er niet genoeg mee naar m’n zin. M’n koopdoel voor volgend jaar is dan wel een mooie portretlens, zodat ik mezelf ook wel een schop onder m’n hol moet geven om er wat mee te doen. Je weet het maar nooit, misschien helpt het 😉
En volgend jaar moet m’n dekentje ook echt wel een keer af zijn. Ik ben bezig met een deken breien voor onze knul. En ik zou ook nog een deken maken voor de dochter van m’n beste vriendin. Maar zoals het er nu naar uitziet ontvangt ze d’r deken pas als ze 18 is. Dan heb ik gelukkig nog 17 jaar, dat scheelt.

Afijn, er is zoveel wat ik wil doen, wat ik wil bereiken en daarmee dus ook zoveel wat ik moet leren, maar ik noem het geen goede voornemens.

Als je iets een ‘goed voornemen’ noemt, lukt het sowieso al niet. Dus noem ik dit gewoon een ‘dromenlijstje’. Dingen die ik graag wíl doen. Dan is het niet zo erg als het niet lukt, niks aan de hand.

Over Rachelle

Achter Kaboutermama zit Rachelle. Samenwonend met vriend, kat, en lieve zoon (2015) en iedere dag is er wel een obstakel; is het geen peuterpuberend kind, dan is het wel de strijd tegen Ehlers Danlos; een ziekte waar ik iedere dag weer ruzie mee heb en iedere dag weer kunstjes door moet verzinnen om weer wat van de dag te maken. Daarnaast zijn er natuurlijk de 'normale' strubbelingen in het ouderschap, die voor iedereen herkenbaar zijn. Iedere dag proberen we er toch weer een feestje van te maken, en op deze blog probeer ik het taboe op spontane bevallingen én onzichtbare ziektes te doorbreken. Voor andere ouders, maar ook voor mijzelf.

2 reacties

  1. Wat ben jij een powervrouw zeg, echt ik heb zoveel respect voor je. Het is zoals het is en je kijkt naar wat wel mogelijk is. Toevallig zat ik vanavond na te denken over mijn doelen en deze ga ik binnenkort op papier zetten 😀

  2. Ik kan je de canon 50 mm lens aanbevelen! Super ding!
    Essma onlangs geplaatst…Cadeautip | Playtive schrijfbord voor je kind!My Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge