Heerlijk, een griepje erbij.

Eerste hulp bij griep

Lifesavers op het moment, echt..

Yes, de zomer is voorbij, iedereen komt terug van vakantie én het weer slaat om. Niet dat we nou zo geweldig zonnig en warm weer hebben gehad (op een paar uitschieters na), maar doordat het van warm naar koud naar vriespunt naar je-zweet-je-panty-uit naar waar-is-mijn-trui-gebleven en zullen-we-alvast-laarzen-met-teddyfleece-kopen heeft je lijf geen idee wat er aan de hand is, en krijgen we dus weer lekker een griepje. Over het algemeen vallen die griepjes wel mee, totdat je een kind hebt op een kinderdagverblijf. Dan heb je een soort domino-effect, en koop je je suf aan ibuprofen, sinaspril, zetpillen, en allerlei vitaminepillen om je maar weer zo snel mogelijk goed te voelen.

Twee jaar, zeiden ze op het KDV. Het duurt gemiddeld twee jaar totdat die lijfjes (en ouders dus) zijn gewend aan constant die griepvirusjes en alle andere besmettelijke snotjes en dan worden we dus niet meer om de haverklap ziek. Verklaart ook waarom al die leidsters op de opvang zo’n ijzersterke weerstand hebben; die zitten de hele dag in een hokje waarbij de snotneuzen alle kanten op vliegen. Het eerste jaar hebben we bijna gehad, godzijdank. Echt, ik meen het, ik heb nog nooit zo vaak griep gehad als het afgelopen jaar. Voorheen was ik altijd in de buitenlucht bezig; ik had een paard en dus was ik iedere dag, weer of geen weer, op pad, en dan denk je dus dat je best een behoorlijke weerstand hebt.

Niet dus, wacht maar tot je een kind hebt en je hem naar een kinderdagverblijf brengt. Gatverdamme zeg, ik dacht altijd dat dat wel mee zou vallen maar nog los van het emotionele aspect (‘hallo, waarom moet ik m’n kind huilend achter laten’, wat vanzelf omgaat naar ‘hallo, ik ben je moeder, kan je niet gewoon doen alsof je het erg vindt dat ik weg ga?’) pak je dus ook gewoon ieder virus op. Iedere snottebel, ieder vlekje, iedere net iets meer stinkende luier; echt, bereidt je er maar op voor dat je in ieder geval een ziek kind weer in huis hebt, en met een beetje mazzel/pech krijg je hetzelfde virusje dus zelf ook. Soms ben je zo gezegend dat je het allemaal tegelijk krijgt, ben je er ook zo weer vanaf. Of je krijgt het allemaal nét langs elkaar, zodat je ook nog eens in zo’n lekker cirkeltje blijft want dan was dat griepje nét niet helemaal over, en is nummer 1 dus alweer ziek.

En wat doe je dan.. Houd je dan je kind thuis om uit te zieken, of breng je hem alsnog naar het KDV? Kijk, even voorop gesteld dat ik op dit moment in de ‘luxepositie’ zit dat ik ‘m dus thuis kan houden, maar ik houd onze kabouter dus weer even thuis. Simpelweg omdat ik weet dat ie heel rottig slaapt als hij zich niet lekker voel. En hoe lief ze ook zijn op het KDV, met meerdere kinderen kun je je niet non-stop bezig houden met één kindje, dat begrijp ik ook. En los daarvan vind ik het ook niet heel fijn. Heel eerlijk; als je zelf griep hebt zit je ook liever thuis op de bank in een deken gewikkeld. Zo’n ukje kan je nog niet uitleggen dat ie, ondanks dat ie z’n longen op de tafel hoest en zichzelf plamuurt met snottebellen, hij gewoon even lekker moet gaan spelen en dat het vanavond weer goed is, dus dan is voor mij in ieder geval de enige kindvriendelijke optie om ‘m thuis te houden, zijn ritme even te volgen, wél even iedere dag een wandeling buiten te maken maar verder even niets.

Gelukkig lijkt het erop dat dit een kort griepje is. Hij heeft nog wel een snottebellengezicht (gelukkig is er een bad aanwezig hier in huis) maar hij heeft weer eetlust en geen koorts meer. Bij mij is na een aantal ibuprofen ook de koorts gezakt (sorry, ik functioneer gewoon echt niet met koorts, dan gaat er een pil in) met als enige nadeel dat ik met de ibu geen tramadol in durf te nemen dus de gewrichtspijn en rugpijn is weer heftiger aan het worden. Maar goed, toch liever wat meer pijn dan koorts en rillingen.

Maar man man… Ik hoop zo dat we het komende jaar doorvliegen en dat het daarna inderdaad over is met die honderd virusjes. Ik voel me gewoon lamlendig. Voelde ik me net wat beter na revalidatie en wat sterker, komt er een griepje even de boel kort en klein slaan. Wat dus betekent dat ik op dit moment ook weer even niet sport (wel eens geprobeerd te niesen met een gewicht in je handen), het drie taken per dag principe komt ook even niet zo lekker van de grond, en ik ben ook nog eens lekker prikkelbaar omdat ik me niet lekker voel.

Echt, ik weet niet hoe andere ouders die fulltime werken dit doen als hun kind ziek is. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om dan naar het kdv te sturen als hij niet lekker is. Maar ik zou niet weten hoe ik dat zou moeten doen met fulltime werk; ik kan me voorstellen dat de werkgever ‘not amused’ is als je je weer af moet melden of ouderschapsverlof moet gebruiken omdat je kind ‘weer’ ziek is. Het maken van de juiste keuze lijkt me dan heel lastig.

Ik ga mezelf nog even in een dekentje wikkelen en me nog even heel zielig en snotterig voelen. Morgen is het over, kan onze kabouter z’n energie weer kwijt op het kdv en kan ik weer sporten (hoop ik) en kijken hoe ik me zinvol in kan zetten in de maatschappij (lees: waar ik kan gaan werken). Maar nu is het nog even lekker ‘genieten’ van het zoveelste griepje. Nog maar een jaartje…

Over Rachelle

Achter Kaboutermama zit Rachelle. Samenwonend met vriend, kat, en lieve zoon (2015) en iedere dag is er wel een obstakel; is het geen peuterpuberend kind, dan is het wel de strijd tegen Ehlers Danlos; een ziekte waar ik iedere dag weer ruzie mee heb en iedere dag weer kunstjes door moet verzinnen om weer wat van de dag te maken. Daarnaast zijn er natuurlijk de 'normale' strubbelingen in het ouderschap, die voor iedereen herkenbaar zijn. Iedere dag proberen we er toch weer een feestje van te maken, en op deze blog probeer ik het taboe op spontane bevallingen én onzichtbare ziektes te doorbreken. Voor andere ouders, maar ook voor mijzelf.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge