Help, revalidatie is over; en dan?

M’n revalidatietraject is officieel afgerond. Dat wil zeggen; geen fysieke training meer daar op de locatie en geen gesprekken meer met de psycholoog daar. Dat betekent wel dat ik thuis nog steeds aan de bak moet, en dat er nog een doorverwijzing volgt om door een andere psycholoog opgeroepen te worden en daar verder aan de slag te gaan met mijzelf, m’n zelfbeeld en automatische (niet helpende) gedachtes, gedrag en ernaar handelen. Met andere woorden; nog lang niet klaar dus. Maar wat is het verschil nu en hoe ga ik nu verder?

Vanmorgen was de eerste woensdag zonder revalidatie. Dat was best even wennen, want de afgelopen 3 maanden was dat echt een ritme en patroon; onze kabouter op het kinderdagverblijf afleveren, nog even knuffelen en vervolgens als een debiel naar de tram haasten die ik dan maar net haalde. Nu kon ik na het kinderdagverblijf gewoon weer terug naar huis. En ik kan je vertellen dat ik wel even motivatie en zelfdiscipline moest zoeken om aan de slag te gaan. En ook; hoe ga je dan aan de slag? Ik heb geen 10 apparaten thuis staan om lekker mee aan de slag te gaan, dus ik moet het doen met m’n fitnessbal, de huiswerkoefeningen, een fitnessbankje en een stel gewichten.

Uiteindelijk is het gelukt. Nouja, half dan, want het lopen en fietsen moet ik nog doen, maar ik háát regen en het regent nou eenmaal vandaag.. En daarnaast ben ik een beetje beurs direct al na het sporten. Misschien toch iets te fanatiek aan de slag gegaan, het is toch anders en daar had ik gewoon rekening mee moeten houden. Dat is weer een leermomentje voor de volgende keer. Afijn, ik heb een beetje rommelige routine gedaan vandaag maar ik voel in ieder geval wel dat ik iets gedaan heb, en dat is prima.

Wat nu het verschil tussen nu en een aantal maanden geleden is, dat is wel goed te merken. Ik sta zekerder in m’n schoenen en het voelt niet meer als ‘falen’ als ik iets niet kan. Als ik weer moet afzeggen, neem ik mezelf dat minder kwalijk en kijk ik naar wat ik die week wél heb gedaan. Ook ben ik tot de conclusie gekomen dat er dingen zijn gebeurd waar ik niks aan kan doen en dat ik daardoor in een ‘overleefstand’ ben gegaan, en die moeten we er nu maar eens uit zien te slopen. Maar 20 jaar maak je niet goed in een paar maanden, dus dat is een heel lang traject, maar dat geeft niet. De rust zit er al een stuk meer in bij mij en dat is heel prettig. Hierdoor ontplof ik minder snel en kan ik confrontaties beter aan en dúrf ik ze ook aan. Ik heb bepaalde informatie uitgesproken naar degene die het betrof en dat was zo’n opluchting. De reactie was een steek in m’n rug maar ook wel te verwachten, en ook dat is prima; whatever makes him happy.  Daarnaast heb ik nu geleerd hoe ik meer moet verdelen, en dat ‘maar’ 3 taken op een dag dus niet erg is. Dat is een hele overwinning voor mij, omdat ik mezelf niet telkens gevoel geef dat ik wéér iets niet heb gedaan. In plaats daarvan bedenk ik ‘zo, dát heb ik toch mooi effe gedaan’. En dat lucht op!

Daarnaast ben ik fysiek ook opgeknapt. Nog los van het feit dat ik nu beter de pijnsignalen herken en ook weet wanneer ik m’n lijf stuk maak en wanneer niet, heb ik ook geleerd hoe te bewegen. En ook hier bleek weer; ik kon er niks aan doen. Als je ‘core stability’ zoals dat zo mooi heet baggerslecht is en alles met krampen, rotatie en overbelasting gaat, dan is het resultaat met alles pijn. Inmiddels is mijn core stability verbetert en kan ik wel 30 minuten achter elkaar staan zonder pijnklachten! Ja, 30 minuten. Goed, het is geen geweldige overwinning maar het is in ieder geval beter dan dat het was. Ik heb mijn spieren zien veranderen (soms zie ik gewoon per ongeluk spierballen) en de pijn is over het algemeen ‘acceptabel’. Toen ik de laatste keer m’n been moest optillen en m’n fysio er tegenaan drukte viel ik niet direct om en compenseerde ik ook niet direct door van alles te roteren en vast te houden, dus de verbetering is er.

Op papier is de verbetering ook te zien natuurlijk, omdat met de trainingslijst de gewichten van de oefeningen gestaag omhoog gingen (met hier en daar een dip). Maar ja, op papier is dat heel mooi, het gaat erom hoe ik dat in het dagelijks leven kan toepassen en nu ervaar. En dat verschil is merkbaar en zichtbaar.

Ik kan namelijk m’n haar weer wassen. En ook al is dat voor een ander vanzelfsprekend; dat was het hier niet meer, en dat is toch best prettig dat ik m’n armen lang genoeg omhoog kan houden dat ik m’n haar zelf uit kan spoelen. Een uitgebreide was-sessie zit er nog niet in, maar ook hier geldt weer; het begin is er.

Hoe ik dat moet gaan doen in combinatie met werk, geen idee. Op dit moment zit mijn emmertje in m’n hoofd wel nog steeds goed vol, zoals m’n psycholoog zei, en hoewel het emmertje nu niet meer dagelijks omvalt en weer gevuld wordt, zit dat emmertje nog wel vol en kan ik er nu geen tikje tegenaan gebruiken. Maar ja, ik moet wel werken, er moeten gewoon rekeningen betaald worden en daarnaast is werken ook gewoon goed voor mijn eigenwaarde en sociale contacten. Maar ja, hoe we dat vorm moeten geven weet ik nog niet.. Daarover mag ik vrijdag onder andere over in gesprek vrijdag bij het UWV. Wat daaruit komt zien we nog wel, maar ik weet in ieder geval wat ik kan en ook vooral waar m’n grens ligt. Ik hoop dat ik dan ook m’n grens mag bewaken. Maar goed, dat gaan we meemaken, fingers crossed.

Ik had verwacht in een groot gat te vallen nu zonder revalidatie, maar tot nu toe valt het nog mee. Ik moet mezelf wel echt ertoe zetten, maar dat gaat wel met frisse moed. En als m’n fysio er vertrouwen in heeft dat ik het kan; wie ben ik dan om aan haar te twijfelen, en dus geloof ik haar. En daarmee geloof ik in mezelf.

Over Rachelle

Achter Kaboutermama zit Rachelle. Samenwonend met vriend, kat, en lieve zoon (2015) en iedere dag is er wel een obstakel; is het geen peuterpuberend kind, dan is het wel de strijd tegen Ehlers Danlos; een ziekte waar ik iedere dag weer ruzie mee heb en iedere dag weer kunstjes door moet verzinnen om weer wat van de dag te maken. Daarnaast zijn er natuurlijk de 'normale' strubbelingen in het ouderschap, die voor iedereen herkenbaar zijn. Iedere dag proberen we er toch weer een feestje van te maken, en op deze blog probeer ik het taboe op spontane bevallingen én onzichtbare ziektes te doorbreken. Voor andere ouders, maar ook voor mijzelf.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge