Het consultatiebureau; we mogen weer!

Ik zat er eigenlijk al op te wachten, maar vorige week viel dan ‘eindelijk’ de uitnodiging van het consultatiebureau weer op de mat. Nu ben ik geen grote fan van het consultatiebureau en dat steek ik niet onder stoelen of banken. Om maar te beginnen met het feit dat we ze constant zelf moesten aanwijzen als er iets net afweek of ons net iets op viel, om vervolgens van iets wat zíj niet hadden gezien, een groot probleem te maken. Nee, ik kan niet zeggen dat ik me echt heel serieus genomen voel door het consultatiebureau. Aan de andere kant doen zij ook alleen maar hun werk en ik ben ervan overtuigd dat ze ook echt wel goed werk doen… Wat gebeurt er als je met een peuter van twee naar het consultatiebureau moet?

De uitnodiging zelf

Voorheen was de afsprakenbrief überhaupt al een reden tot stress; we konden bij ons consultatiebureau namelijk niet zélf de afspraak maken of verplaatsen naar een datum die voor ons geschikt was. Ja, echt, een beetje ouderwets wel hè? Vonden wij dus ook. Zo heb ik vorige keer heibel gehad, omdat ze constant de afspraak op dezelfde dag bleven plaatsen, alleen dan telkens een week later. Ja, hoi, als ik de eerste keer aangeef dat hij op die dag op het kinderdagverblijf zit, dan zit hij dat de week daarop nog steeds. Als ik dan vroeg of ik niet zélf een datum aan kon geven waarop we wél konden, kreeg ik steevast ‘nee, kan niet’ te horen. Lekker meewerkend jongens. Afijn, dát is nu in ieder geval anders, éindelijk is ook dit consultatiebureau met zijn tijd meegegaan en kunnen we online de afspraak wijzigen. Hè hè, het werd een keertje tijd. Ik kan m’n ziekenhuisafspraken ook gewoon online verzetten, dus ik vond het al een beetje vreemd dat dit dan weer niet kon. Afijn, de datum is verzet, en de eerste week van december zitten wij dus braaf bij het consultatiebureau. Wát een feest.

Geen vaccinaties, wel stomme testjes.

Een leuke en fijne afwisseling voor onze peuter; hij zal dit keer geen vaccinaties krijgen, die krijgen ze immers pas weer als ze 4 zijn. Iets wat ik erg prettig vind, want ik ben anders een beetje bang dat hij ieder bezoek met vervelende prikjes gaat associëren. Dat dit nu dus niet het geval is, is voor onze knul in ieder geval heel erg fijn! Maakt het bezoek voor mij niet heel denderend veel leuker, maar goed.

Daarentegen kreeg ik wel even een papierwinkel meegestuurd. Of ik dat even wilde invullen en mee wilde nemen naar het consultatiebureau. Ze benadrukken tijdens die vragenlijsten nog wel even dat er geen enkel antwoord ‘goed of fout’ is. Ehm, ja, want daar wordt je minder onzeker van als moeder zijnde natuurlijk. Bedankt voor de bevestiging. Afijn, de vragenlijsten bestaan uit een gedragslijst, waarbij je moet aangeven in welke mate het kind dit gedrag vertoond zodat ze kunnen inschatten of je kind aanleg heeft tot het ontwikkelen van een stoornis, en waarschijnlijk ook een béétje om te kijken of je kind überhaupt wel buiten komt geloof ik. Ik bedoel, als er staat ‘Omcirkel N als uw kind niet in contact komt met andere kinderen’… Ik vraag me overigens sterk af hoeveel ouders daadwerkelijk eerlijk in zouden vullen dat hun kind geen contact met andere kinderen heeft, maar hey, prima. Ik snap dat die mensen ook hun onderzoekjes doen en dat geen enkel antwoord ‘goed’ of ‘fout’ is. Of je lijstje heel representatief wordt… Nou ja, ik dwaal te veel af.

De gedragslijst gaat vooral over het concentratievermogen, hoe sociaal is je kind en hoe actief doet hij met jou of met anderen mee. Dat wordt een leuke als we dat moeten gaan laten zien; als ie je niet kent of je kop staat ‘m niet aan, doet ie niks leuks met je mee (ik zou bijna denken dat ‘ie op me lijkt) en ik geef hem geen ongelijk. Daarnaast is het geen circus aap die kunstjes op commando doet, dus ik ben héél benieuwd hoe dat zich gaat ontwikkelen… Wat ik wel bijzonder vond aan deze lijst is dat het vooral focust op het negatieve. Over hoe snel je kindje boos wordt, heeft hij vaste rituelen nodig & is hij als dit afwijkt helemaal uit z’n patroon, wil hij telkens dingen op dezelfde manier goed leggen (peuter ocd), vecht hij met andere kinderen et cetera. Hoi, kunnen we ook eens wat positieve vragen stellen? Staat je kindje te dansen en te zingen? Moet hij soms vanuit het niets lachen, alsof hij een binnenpretje heeft? Vindt hij het leuk om boekjes te lezen of te spelen? Lijkt mij een stúk interessanter dan telkens de vragen met een negatieve ondertoon te stellen. Want ja, tuurlijk mept m’n peuter een ander kindje wel eens. Als hij dat betreffende kindje al 4 keer heeft laten weten dat hij weg moet blijven- en geef hem dan eens ongelijk? Moet hij het verzoek dan in drievoud indienen, zowel schriftelijk als mondeling?

Lexilijst Nederlands A

Wat me direct weer brengt bij de tweede vragenlijst; de Lexilijst Nederlands A. Een lijst met allerlei woordjes, waarvan je moet aanvinken of je kind deze woorden al uit kan spreken (of gedeeltelijk/’fout’). Ook hier wordt maar weer even flink benadrukt dat er geen goede of foute antwoorden zijn. Gelukkig maar, ik dacht al bijna dat m’n kind waarschijnlijk héél dom zou zijn. Enkele woorden die ze namelijk op het formulier hebben gezet; paraplu, knikker, barbie, ziekenhuis, torenklok, heleboel, chocolade, limonade, kabouter (haha, oké, ik moest hier even lachen!), alstublieft en moeder…

Kijk, dat ze dus niet al die woorden hoeven te kennen, dat snap ik hoor. En er zal echt wel een hele studie achter zitten, dat geloof ik ook. Wat het punt alleen is; het gaat hier om de actieve woordenschat. Dat betekent dus dat ze het woord moeten kennen en ook zélf kunnen gebruiken. Als je het woord voorzegt, en je kleine zegt het dan na, telt het dus niet. Dat houdt dus in dat ze het woord een flink aantal keer moeten hebben gehoord (passieve woordenschat) voordat ze het zelf kunnen gebruiken (actieve woordenschat). Ik weet het niet hoor, maar mijn kind mag niet met knikkers spelen, die mogen ze volgens de etiketten pas na hun derde jaar als speelgoed; dus waarom zou hij dat woord al moeten weten? Datzelfde geldt voor torenklok of ziekenhuis; die woorden gebruik ik nou niet bepaald dagelijks (vooral ziekenhuis liever niet) dus hoe moeten ze dat dan gebruiken? En wat ik dus al helemaal niet begreep (nog minder dan ‘torenklok’) was het woordje ‘moeder’. In datzelfde rijtje staat namelijk; papa, oma, ‘eigen naam’, meisje, kabouter, (me)vrouw, dokter, politie en moeder. Het woordje ‘mama’ zijn ze vergeten geloof ik.  Ik kan het mis hebben, maar ik heb volgens mij nog nooit iemand naar me horen refereren als ‘moeder’ naar hem. Overal zeggen ze ‘papa en mama’, ook op het kinderdagverblijf. Daar wordt niet gezegd ‘moeder komt je vanavond weer halen’ maar zeggen ze ook gewoon ‘mama komt vanmiddag weer terug!’….

Gemiddelden, inschatten van woordenschat en gedrag

Ik ben heus de domste niet, ik snap ook dat ze hiermee enkel een gemiddelde van een gemiddelde van een gemiddelde meten en ze zetten zelf ook netjes neer dat het kind ongetwijfeld véél meer woorden kent dan die daarop staan. Maar voor je het weet wordt je kind afgedaan als een soort schuimgebakje waarvan ze een ‘achterstand vermoeden’. Ik snap daardoor niet geheel het nut van deze lijstjes en testjes die dan worden beoordeeld door een puntenaantal en iemand die hem óf nog helemaal niet heeft gezien, of die hem voor de eerste of tweede keer of zo ziet. Ik vind het dan een stuk interessanter om te zien hoe de pedagogisch medewerkers op het kinderdagverblijf hem zien ontwikkelen, wat zij zien als ze hem observeren en hoe zíj dat in kaart brengen en ‘meten’.  Dat zijn namelijk vrijwel altijd dezelfde leidsters (hooguit af en toe een invaller), ze bouwen een band met hem op en zien en horen dus veel meer van hem dan dat papiertje en de consultatiebureau-arts die hem dan die 20 minuutjes ziet.

Ik ben dus ook heel benieuwd wat het resultaat is van het onderzoek van het CB en hoe dat afwijkt (of juist aansluit, who knows) op de observatie van het kinderdagverblijf. We gaan het meemaken of ze het bij het juiste eind hebben. Tot nu toe word ik er nu al geïrriteerd van omdat hij straks weer beoordeeld wordt op zijn ontwikkeling door iemand die hem niet eens dagelijks of wekelijks ziet. En dan zul je zien dat hij op die dag z’n ‘nietzololbroek’ aan heeft (want, peuter is twee dus hij zegt niet alleen nee maar ook nog ‘stik erin’) en totaal niet meewerkt, en ik ben héél benieuwd hoe ze dat op willen blazen tot iets vreselijk ernstigs en vier verschillende stoornissen. Want, ieder kind heeft tegenwoordig een labeltje, zo lijkt het net…

Als ik het helemaal mis heb dan ben ik uiteraard ook wel zo netjes en vriendelijk om dit daarna toe te geven, dus deze blog is ‘to be continued’…

Gegroet, een rommelige moeder met een peuter met soms een beetje OCD en een taalachterstand omdat hij het woord torenklok niet kan zeggen.

En een dikke knipoog voor die of gene die dit stuk iets te serieus heeft gelezen 😉

 

Over Rachelle

Achter Kaboutermama zit Rachelle. Samenwonend met vriend, kat, en lieve zoon (2015) en iedere dag is er wel een obstakel; is het geen peuterpuberend kind, dan is het wel de strijd tegen Ehlers Danlos; een ziekte waar ik iedere dag weer ruzie mee heb en iedere dag weer kunstjes door moet verzinnen om weer wat van de dag te maken. Daarnaast zijn er natuurlijk de 'normale' strubbelingen in het ouderschap, die voor iedereen herkenbaar zijn. Iedere dag proberen we er toch weer een feestje van te maken, en op deze blog probeer ik het taboe op spontane bevallingen én onzichtbare ziektes te doorbreken. Voor andere ouders, maar ook voor mijzelf.

3 reacties

  1. Ik heb nooit zo’n vragenlijst gekregen voor onze tweeling en die worden volgende week 4. Maar ik neem dat klaagbureau altijd maar met een korreltje zout eerlijk gezegd. Als er echt iets mis zou zijn voel je dat zelf vast wel aan. En net zoals je zegt zou ik meer waarde hechten aan de bevindingen van het dagverblijf. Kortom ik zou me niet te druk maken

  2. Ik heb wel een relaxt consultatiebureau gelukkig, maar vraag me af wat er gebeurt als je kind in hun ogen achterloopt of problemen heeft. Succes alvast!
    Stephanie onlangs geplaatst…FRANSE WINTERMy Profile

  3. Ohja, ik moet nog een afspraak maken bij het CB! Leuk artikel en ben het met je eens. De adviezen nam ik altijd sowieso met een korreltje zout. Zo gaven ze aan dat ons zoontje met brood mocht beginnen. Ik vond dat onnodig en ben er later mee begonnen. Dat soort dingen.
    Michelle onlangs geplaatst…Als iemand niet meer wil levenMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge