Het leed, dat een sportschool zoeken heet…

Zoals je hebt kunnen lezen, heb ik 3 maanden lang een intensief revalidatietraject gevolgd. Een traject om te leren omgaan met de pijn in mijn gewrichten en rug, maar ook om het te accepteren; die pijn zit er nou eenmaal, maar ik ben méér dan alleen de pijn. Hoewel dat soms best moeilijk is. Daarnaast werden natuurlijk mijn spieren goed aan het werk gezet, én werden er nog wat persoonlijke issues en ‘skeletten’ uit m’n verleden goed aangepakt. Met resultaat, want ik voelde me na het revalidatietraject oprecht beter (níet genezen!) en had meer het gevoel dat ik de wereld aan kon. Met frisse moed ging ik de uitdagingen weer aan; thuis verder sporten, een eigen routine vinden hierin én weer terug om werk te zoeken; ik kon dat vast wel weer. Dát is inmiddels allebei mislukt, maar het voelt niet als mislukken (mentaal dus een stuk sterker!). Dan kom je alleen wel op het punt dat je een sportschool moet gaan zoeken…

Op zijn zachtst gezegd; ik ben niet zo sociaal.

Ik heb dus echt niet zo veel met mensen. Ja, op een afstandje, of als ik ze ken, of via een beeldscherm, maar ik ben dus absoluut geen sociaal dier. Hoe drukker het wordt en hoe meer onbekenden er zijn, hoe meer ik me terug trek en hoe vermoeider ik raak; ik kan dat gewoon heel slecht hebben. Laat mij maar lekker in m’n eigen bubbel zitten, ik zit daar méér dan prima. Maar ja, dat thuis sporten komt er niet echt van; ik kan m’n draai gewoon niet vinden, ik vind het heel lastig om een routine te ontwikkelen én ik vond op het revalidatiecentrum ook wat steun aan de anderen. Hoewel ik niet sociaal ben, heb je soms toch even een babbeltje nodig, een peptalk of gewoon even een ‘koffiemomentje’, iets wat je thuis dus totaal niet hebt. Thuis ben je maar thuis, en blijf je maar thuis, en dan is het heel makkelijk om weer heel diep je eigen bubbel in te gaan en er gewoon niet meer uit te komen. Nog los van dat ik er fysiek dus niets mee op schiet, ga ik mentaal ook weer terug naar af; ik wil niet meer naar buiten, ik wil geen mensen gedag zeggen, ik sluit me dan helemaal af. En dát moet niet meer gebeuren, want dat helpt me nou ook niet bepaald als ik terug aan het werk wil/moet.

Op naar de sportschool!

Gelukkig besluit ik dit op het juiste moment, want alle ‘eindejaarsacties’ schieten overal uit de grond. Er zijn natuurlijk een hoop verschillende sportscholen waar je je kan aanmelden. Crossfit is natuurlijk helemaal hot, maar ook de wat kleinere sportscholen met enigszins medische achtergronden (sportfysio bijvoorbeeld) komen overal op. Daar betaal je alleen wel grof geld voor; ik kan er leuk omheen lullen maar ik heb nou eenmaal niet het budget van 60 tot 100 euro per maand om te gaan sporten of bij een sportfysiotherapeut te gaan sporten. Je kan geld maar één keer uitgeven en daar moet ik dus goed over nadenken.

Dan kom je dus automatisch eigenlijk uit bij de grotere sportscholen. Fit4Free, Basic-Fit en zo zijn er vast wel nog een aantal. Ik had al wel besloten dat Fit4Free absoluut geen optie is; hoewel het vlakbij is, en je over ieder bedrijf wel rotverhalen kan vinden, staat fit4free toch wel zo belabberd bekend; daar begin ik niet aan. Daarnaast kreeg ik tot voor kort met enige regelmaat berichten over Fit4Free per sms binnen, waarschijnlijk van een oud lid of een verkeerd opgeslagen telefoonnummer.

Ladies Gym

Omdat ik een Basic-Fit toch wel heel erg groot, massaal en dus eng (ja ja, ik ben dus een bangerik) vind, ben ik langsgegaan bij een Ladies Gym. Want ook die komen steeds meer op. Logisch, vrouwen vinden het vaak toch gezelliger om met elkaar te sporten en misschien dat je je minder bekeken voelt, geen idee. Ik ben dus nog nooit verder bij een gemengde sportschool geweest, maar ik kan me goed voorstellen dat dat wel een achterliggende gedachte is.

Vol goede moed ben ik dus naar een proefdag gegaan. Mijn eerste indruk was ‘oké, een kleine ruimte maar héél veel dames, hoe dan?’. De rondleiding was dan ook zo gebeurd; er was niet zo gek veel te zien natuurlijk. Wat opviel was dat er wel een hoop groepslessen waren en deze dus ook helemaal gevuld waren, en daarnaast waren de loopbanden en de fietsen ook favoriet. Een beetje onwennig ben ik maar wat apparaten gaan doen, maar ik kwam erachter dat een hoop apparaten die ik wél moet gebruiken voor mijn ‘rondje’ er niet waren, en ik kon er ook niet echt een goed alternatief voor vinden. Het instellen van de apparaten was ook een hele kunst, sommige kreeg ik gewoon met geen mogelijkheid ingesteld op mijn lengte en er liep geen instructeur/instructrice ofzo rond waar je het aan kon vragen. Iets wat naar mijn idee toch wel prettig is.

Uiteindelijk heb ik aangegeven dat er wel echt een hoop apparaten voor mijn rondje ontbraken en dat ik niet weet of ik hier uit de voeten kan komen (je kan maar beter eerlijk zijn toch?) en ik kreeg inderdaad te horen dat hun krachttraining apparaten vrij beperkt zijn; ze doen het vooral heel goed met de groepslessen en ze kon het dan ook absoluut aanraden, want dan ging het opbouwen van spieren sneller, het was gezelliger en je behaalde zóveel sneller resultaat. Ja, dat snap ik, en dat is helemaal prima, maar ik wil geen groepslessen mee doen, ik wil gewoon m’n krachttraining uit kunnen oefenen met apparaten. Waarop ik het (eerlijke) advies kreeg dat ik dan beter naar Basic Fit kon gaan; wel groter, maar hebben wel zó veel verschillende apparaten dat dat dan meer bij mij past. Dat kon ik wel waarderen dat er niet kostte wat het kost werd geprobeerd om me klant te maken, maar dat er in ieder geval wel realistisch mee wordt gedacht.

Groot, massaal… Help?

En dus zit er eigenlijk maar één ding op; een Basic Fit. Omdat zij geen proefdag hebben o.i.d. (alleen een dagpas van bijna 10 euro) moet ik die keuze dus eigenlijk wel gelijk definitief maken. Maar ja, thuis sporten is dus ook geen optie, dat lukt gewoon niet. Maar het is zo groot, met zó veel mensen! Althans, dat zit in mijn hoofd.Die mensen sporten natuurlijk niet allemaal tegelijk, maar het idee alleen al, knikkende knietjes hoor hier! Zo stoer ben ik nou…

Maar, we gaan het gewoon doen. Dus ik ga me aanmelden bij de Basic Fit, zal een kickstart-sessie erbij aanvragen en dan gaan we die spieren eens aan het werk zetten!

In een grote, massale, sportschool. Op naar een gezonder/fitter lijf en hopelijk kan ik daarna weer aan de slag, dat is in ieder geval het doel! Ik wil weer terug naar m’n feelgood-momenten tijdens en na de revalidatie. Ik weet dat ik niet terug mag vallen, en ik merk dat ik terug ga vallen. Ik heb het op tijd opgemerkt en ga er nu op tijd mee aan de slag!

Eerst nog even moed verzamelen… Ik naar de sportschool… De wonderen zijn de wereld nog niet uit…

Over Rachelle

Achter Kaboutermama zit Rachelle. Samenwonend met vriend, kat, en lieve zoon (2015) en iedere dag is er wel een obstakel; is het geen peuterpuberend kind, dan is het wel de strijd tegen Ehlers Danlos; een ziekte waar ik iedere dag weer ruzie mee heb en iedere dag weer kunstjes door moet verzinnen om weer wat van de dag te maken. Daarnaast zijn er natuurlijk de 'normale' strubbelingen in het ouderschap, die voor iedereen herkenbaar zijn. Iedere dag proberen we er toch weer een feestje van te maken, en op deze blog probeer ik het taboe op spontane bevallingen én onzichtbare ziektes te doorbreken. Voor andere ouders, maar ook voor mijzelf.

2 reacties

  1. Succes je kan het!! Je weet waar je het voor doet of in ieder geval voor wil doen, dus hou dat voor ogen!
    En p.s. Heel herkenbaar hoor dat niet zo sociale
    Christa onlangs geplaatst…Tips waar je niets aan hebtMy Profile

  2. Knap hoor! Ik hou ook helemaaaaaal niet van veel mensen om mij heen en zal ook niet snel alleen gaan sporten in een sportschool (heb het welgeteld 2 keer gedaan). Wie weet valt het je mee 🙂
    Michelle onlangs geplaatst…FocusMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge