Het sneeuwde! En dit vonden we ervan…

Het zal niemand in het land ontgaan zijn; het sneeuwde in Nederland! Ik denk dat níemand deze sneeuwval aan had zien komen; je hebt ‘wat sneeuw’ en je hebt ‘holy, écht sneeuw!’ en vandaar ook dat er waarschijnlijk best wat vertragingen, files, paniek én ongelukken op de weg waren. Ik had voorheen echt een grafhekel aan sneeuw, maar hey, ik moest dan ook op m’n fietsje naar de paardenstal toe om daar te staan blauwbekken. Nu ik die verplichting niet meer heb, kan ik iets meer genieten ervan. Zeker als onze knul zo geniet…

Eerst de weg op

Maar ja, om onze knul te zíen genieten, moesten we wel eerst naar m’n schoonouders. Hij was namelijk uit logeren, wij gingen op zaterdag daarheen en zouden dan zondagavond met zijn drietjes weer terug gaan. Dát was het plan in ieder geval. Toen we zondagochtend wakker werden, was er op zich nog niet zo heel veel bijzonders. Ja, het had wat gesneeuwd maar niet zo gek veel nog. Wel hadden we op buienradar gekeken en hadden we de waarschuwingen ook al gehoord en besloten we dus iets eerder te vertrekken; nog voor het middaguur. Dat was even een kort, maar krachtig bezoek, maar we moesten nog best een stukje rijden en wilden geen ongelukken.

Op zich was er best goed gestrooid van waar we wegreden; we hadden ook al sneeuwschuivers gezien en zolang we rustig bleven rijden zou het wel goed komen. Dat zeg ik wel heel stoer overigens, maar ik heb geen rijbewijs, dus m’n vriend moest het stuurwerk doen. Dat wilde ik wel even gezegd hebben. We reden dus niet superhard, maar met het wisselen van baan ging het toch mis; we kwamen op een iets slechter stukje en m’n vriend kreeg de auto niet meer recht op de autobaan; we gleden dus heel soepel (en rustig!) zo de baan af. M’n vriend is wel echt de held van de dag; hij heeft het hectometerpaaltje weten te ontwijken waardoor er dus nul schade was. Maar ja, dan sta je daar, in de berm; en dan? Ik was ondertussen al het nummer van de pechhulp aan het opzoeken, maar er stopte een super aardige automobilist met een héle grote stevige auto. Nou ja, meer type ‘pickup’ heet het. Deze had nog spanbanden in de auto liggen ook, en heeft weer uit de berm getrokken! We hadden daarmee wel dubbel mazzel.  We stonden zo weer op de weg en konden ook weer verder rijden. Toen er een strooiwagen kwam zijn we daar achter blijven hangen.  De schrik zat er dus wel even in, dan rijd je zó rustig, en zó voorzichtig, en we hebben echt geen ‘speelgoedauto’ model maar best een stevige auto júist zodat je niet zomaar dubbelvouwt als er een keer een ongeluk gebeurt, maar ook dan schuif je dus zo de weg af. En dan is er weinig genieten van de sneeuw. Eenmaal uit de auto vond onze knul het ook even helemaal niks, ellendige troep.

sneeuw2

Maandag; nog véél meer sneeuw!

De dag daarna was er echter nog veel meer sneeuw voorspeld. Weer werden er allerlei waarschuwingen verspreid, met de dringende vraag om alsjeblieft bínnen te blijven als je niet de weg op hoeft en er zijn inderdaad een hoop mensen van de weg af gegeleden weer die dag, onvoorstelbaar. Onze knul was op het kinderdagverblijf en ze waren niet naar buiten geweest die dag, omdat dat met zo veel peuters niet praktisch was; tegen de tijd dat je ze allemaal met jas en schoenen aan had, wilden er 3 weer hun jas uit, 2 hadden een vieze broek et cetera en je wil toch met de sneeuw en gladheid erbij blijven.
Eenmaal buiten dus toen we hem op hadden gehaald keek hij zijn ogen uit, zo mooi was dat! En tja, als papa dan ook nog eens sneeuwballen maakt en tegen mama gooit is het natuurlijk helemaal lachen geblazen; dan weet je pas hoe leuk sneeuw is. Er is dus ook een hele grote sneeuwbak meegegaan (hij wilde hem niet buiten laten) en die heeft dus de nacht in een bakje doorgebracht. Gelukkig was hij het de dag daarna al vergeten, anders krijg je die ellende ook nog…

sneeuw5

Zou het er nog liggen?

Ik hoopte heel erg dat het op dinsdag nog steeds zou liggen, want ik wilde héél graag met m’n camera nog naar buiten met ‘m om nog een paar mooie sneeuwfoto’s van hem te maken voor aan de muur. Hoewel ik aan alle kanten hoorde ‘nee hoor Rachelle, dat is er morgen echt niet meer!’ was ík degene die zo blij als een kind was; de sneeuw lag er nog, en hoe! Ook onze knul kon z’n geluk weer niet op; ‘Mama, kijk! Seeeeeeeuw!’. Ik smolt, de sneeuw gelukkig nog niet 😉
Dik ingepakt, snowboots aan, fijne muts op die ook een kraag had, dikke jas aan, en we gingen lekker naar buiten! We zijn het hele stuk naar de speeltuin gelopen en dat had toch wel wat moois hoor… Het was sowieso erg rustig, omdat de scholen allemaal weer een staakdag hadden, waardoor de schoolpleinen dus ook echt heel mooi en rustig waren, heel stom hoe dat dan opvalt.  In de speeltuin lag nog méér dan genoeg sneeuw, en ik heb dan ook aardig wat sneeuwballen m’n schoenen in gekregen van ‘m, waarbij hij me zó lief uitlachte… Zo bijzonder, hoe snel je dat eigenlijk allemaal vergeet, hoe mooi de eerste keren sneeuw zijn, de eerste herfstblaadjes, maar ook dalijk de lammetjes die geboren worden en de bloemen die uit de grond komen. Dat is voor ons als volwassene helemaal zo bijzonder niet meer, maar voor een kind is het het mooiste, wat ze ooit hebben gezien.

En ja, lekker onorigineel dus, maar hij hebben ook hartstikke winterse foto’s gemaakt! Ik had niet gedacht dat we zo’n mooi pak sneeuw zouden krijgen. En hoewel het niet heel praktisch is als je de weg op moet, hoop ik wel dat we nog één of twee keer een mooi laagje sneeuw krijgen…

sneeuw4



Laat je een reactie achter?

%d bloggers liken dit: