Hoe onze peuter compleet omsloeg…

…nadat we de TV-tijd drastisch verminderden. Ja, ik geef het toe; ik vind het soms enorm makkelijk om hem even voor de TV te zetten met Brandweerman Sam of met de iPad. Een makkelijke oplossing, waarvan ik zeker weet dat meer ouders hem gebruiken maar niet durven toe te geven, omdat je dan toch al snel ‘die TV ouder’ bent. Maar ik merkte dat hij steeds meer TV wilde kijken (Bingewatchen kan niet vroeg genoeg beginnen blijkbaar) en hij werd ook constant onrustiger, sliep steeds slechter, wilde niet meer eten… Compleet van de kaart. En dus moest het roer om; véél minder TV!

Even wennen

Dat was even wennen. Niet alleen voor mij, want mijn hemel, wat een serene rust zonder Brandweerman Sam in m’n oor tetterend. Geen ruzie om half 7 ’s morgens over welk filmpje er die dag opgezet moet worden. Maar ja, hij is dan toch ’s morgens vroeg wakker, heeft zin in de dag, en dus moet ik toch écht eruit. Gelukkig wisselen m’n vriend en ik het af, maar het is wel érg vroeg. Dat was het normaal ook wel, maar dan zette ik de iPad aan.

Maar niet alleen voor ons was het wennen, ook voor onze knul. Hij was voornamelijk in de war, omdat hij z’n zin niet kreeg. Gelukkig is er een magisch zinnetje ‘Brandweerman Sam doet het niet vandaag!’. Dit werkt ook erg goed als hij de ‘autokarretjes’ ziet bij de Albert Heijn trouwens. Als ik met de kinderwagen ben, hoeft hij dus níet in zo’n rottig auto-winkel-wagentje. Simpelweg omdat ik het écht teveel gedoe vind; kind uit de kinderwagen, in de winkelwagenauto, en dan met zo’n lompe winkelwagenauto de supermarkt in. Met zo’n hele kar dus, terwijl je alleen een zakje broodjes nodig hebt. Gelukkig snapt hij dat zinnetje inmiddels meer dan prima, en hoewel hij er nog een paar keer om zeurde, was zijn verdriet snel over. Brandweerman Sam is er even niet; nou ja, dan maar niet…

Maar eh, wat doe je dan?

Ja jeetje. Sta je dan met je goeie gedrag; moet je je peuter de hele dag entertainen. Hij is twee, dus het is niet realistisch om te verwachten dat hij zichzelf de hele dag kan vermaken. Ineens snap ik hoe pittig het moet zijn voor de dames op het Kinderdagverblijf moet zijn; de hele dag door tig kinderen entertainen. Mijn hemel, ik heb al moeite om de hele dag opgewekt te blijven voor één. En dat is m’n eigen kind, dat zou vanzelfsprekend moeten zijn (zit dan in mijn hoofd he). Afijn, na het ontbijt en het douchen/verschonen en aankleden is het dus 9 uur. Jezus (sorry), 9 uur pas…. Weet je hoe lang het nog duurt tot z’n middagdutje? Als hij z’n dutje al wil doen… Nu kwam het eigenlijk pas hard binnen; ik zette hem véél te gemakkelijk voor de TV… En waarom? Voor m’n eigen gemak, niet omdat het nou zo goed was voor hem. Ja, ik schaam me daar wel een beetje voor. Een beetje heel erg eigenlijk.

Maar goed, dan dus maar eens verzinnen wat we dan wel kunnen doen. We, ja… Want nu is het aan mij om die draak te entertainen, en dat valt niet mee kan ik je zeggen!
Uiteindelijk zijn we op ‘jacht’ gegaan naar knutselspullen, en gelukkig heel goed geslaagd bij de Hema. Zo waren we op maandag dus al lekker aan het plakken en knutselen geslagen met gekleurde papiersnippers en een potje lijm, en daar was hij enorm geconcentreerd mee bezig. Het enige wat ik hoefde te doen, is erbij te zitten en op tijd ingrijpen, zodat niet de kat ondergeplakt werd bijvoorbeeld. Nou… Als dat nou het ergste was… Het slapen ’s middags na het eten was wel even een kritiek puntje, want hij wilde TV kijken, spelen, buiten spelen, alles erop en eraan, terwijl hij vre-se-lijk moe was. Uiteindelijk is hij al spelend met een Cars auto in slaap gevallen. Prima compromis zullen we maar zeggen…

Op tijd naar bed én doorslapen?

Wat ook een bijkomend voordeel is… Hij gaat op tijd naar bed! Nouja, op tijd… Vroeger dan voorheen. Laten we het erop houden dat hij normaal gesproken echt tussen 9 en 10 pas echt sliep en ik hem voor die tijd ook niet naar bed kreeg… En ook daar voelde ik me ook absoluut slecht over, want hoe kon hij nou aan zijn slaap komen? Daarnaast werd hij ook een flink aantal keren wakker, om vervolgens bij ons in bed te komen liggen. Geloof me, na 5 keer eruit gaan ben je het echt een beetje beu en laat je hem dus maar tussenin liggen… Of je vertrekt zelf naar de bank. Maar ook daar is nu geen sprake meer van. Gisteren was hij zelfs om kwart voor 8 (ja, dat is voor ons dus vroeg) zijn tanden aan het poetsen, om 8 uur lag hij erin en 10 over 8 zat ik weer in de woonkamer; zonder kind. En daarnaast slaapt hij dus ook al sinds de start van ons ‘experiment’ door…

Ik sta er echt een beetje van te kijken hoeveel invloed het eigenlijk heeft op zo’n klein mannetje, die drukke tv filmpjes. Ik heb gewoon echt een heel ander kind nu thuis. Is het perfect en volledig opgelost? Nee dat niet. En hij kijkt ook echt nog wel TV. ’s Morgens een aflevering, en ’s middags, en gek genoeg werkt dat helemaal prima.

Moeder zijn is dus vermoeiend

Het is dus echt vermoeiend om moeder te zijn. Simpelweg omdat je constant op een happy-de-peppy manier tegen een peuter moet praten, honderd jaar je geduld moet bewaren, en ook wanneer hij met z’n speelgoed smijt omdat het hem niet lukt, rustig uit moet leggen dat het niet erg is als het niet lukt. Het twintig keer per dag de vloer schoonmaken omdat er weer een bekertje is omgevallen of er een koekje verkruimeld op de vloer ligt… Nee, het leven van een peutermoeder gaat niet over rozen en die kabouters zijn spontaan vermist als het om opruimkabouters gaat. Je moet ogen in je kont hebben, met daarnaast een stel handjes om ervoor te zorgen dat het niet eruit ziet alsof er een bom ontploft is.

Daarentegen ben ik er wel achter gekomen dat op deze manier ‘moederen’ véél meer voldoening geeft, dan het teveel TV kijken en buiten rondjes lopen met de wagen. Het is heerlijk om hem zo de wereld te zien ontdekken, om z’n creativiteit erbij te zien en om hem zo te zien rennen en vliegen door de speeltuin. Het is niet zo heel erg goed voor m’n hart, dat moet ik toegeven, maar het is wel genieten.

Over Rachelle

Achter Kaboutermama zit Rachelle. Samenwonend met vriend, kat, en lieve zoon (2015) en iedere dag is er wel een obstakel; is het geen peuterpuberend kind, dan is het wel de strijd tegen Ehlers Danlos; een ziekte waar ik iedere dag weer ruzie mee heb en iedere dag weer kunstjes door moet verzinnen om weer wat van de dag te maken. Daarnaast zijn er natuurlijk de 'normale' strubbelingen in het ouderschap, die voor iedereen herkenbaar zijn. Iedere dag proberen we er toch weer een feestje van te maken, en op deze blog probeer ik het taboe op spontane bevallingen én onzichtbare ziektes te doorbreken. Voor andere ouders, maar ook voor mijzelf.

3 reacties

  1. Wat een leuke en eerlijke post! Over dat toegeven dat niet iedere ouder dat durft is zeker waar. Ik zet de kinderen ook soms voor het gemak gewoon voor de tv hoor. Moet kunnen! Ik heb ook adempauze nodig… Goed van je dat je dat besef hebt!

  2. Inderdaad een eerlijke post, en jij geeft het gewoon toe. Hier kijken ze vooral tv als ik aan het koken ben of net een wat groter opruimproject heb.

  3. Ook hier is de tv precies een onmisbaar ding. Onze kids (en dus ook de peuter) start elke dag met de tv. Is dat goed? Ik weet het niet… Maar mama en papa moeten douchen, ontbijt klaarmaken, zichzelf klaarmaken, en ga zo maar door… Die tv helpt echt soms wel hé ?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge