Ik ben zo’n moeder die al 2 jaar vergeet…

…om Vitamine D te geven. Het is een beetje schandalig eigenlijk, maar het is me maar twee weken gelukt om keurig vitamine D te geven. Wat vooral kwam omdat de kraamzorg het tegen me bleef zeggen. Daarna hebben de druppels een hele lange tijd op het plankje gestaan. Ik was al blij dat ik er telkens op tijd drinken in kreeg en op tijd een luier verschoonde; dan moest ik ook nog onthouden dat wanneer hij z’n druppels naar binnen had gewerkt… Nee, die vitamine D was niet aan mij besteed…

Een beetje halfbakken; dan weer wel, dan weer niet.

Soms dacht ik er wel even aan, en dan nam ik mezelf voor om weer keurig op dezelfde tijden vitamine D te geven. Ik moest het gewoon even in m’n systeem krijgen en dan zou het automatisme worden. Maar dat werd het dus niet. Je weet hoe het gaat; iedere dag verloopt dan anders (wat nou rust, reinheid en regelmaat?) en voor je het weet heb je al 3 dagen dat potje niet aangeraakt. Ik voelde me echt een hopeloze, waardeloze moeder…

Bloedonderzoeken in het ziekenhuis

Het eerste jaar kreeg ons knulletje regelmatig een checkup in het ziekenhuis. Níet vanwege de Vitamine D trouwens, maar omdat we in het ziekenhuis bevallen waren en ze bang waren voor een hartafwijking (gezien mijn historie is dat niet heel vreemd) is hij in het ziekenhuis gelijk in z’n geheel nagekeken met behulp van een echo. Dit om er zeker van te zijn dat er géén hartafwijking was en de rest ook gewoon naar behoren werkte en functioneerde. Dat was best prettig, omdat ik natuurlijk de hele zwangerschap geen controle heb gehad, maar wel alles heb gegeten (en gedronken) wat mogelijk schade aan kon richten. Het enige wat eruit kwam was dat ze op dat moment een ‘waternier’ zagen op de echo, ook wel ‘hydronefrose‘ genoemd. Geen nood; een hele hoop kindjes hebben dit. Vaak wordt dit gezien op de echo’s bij de verloskundige, en wordt er dus na de geboorte gekeken hoe lang je kindje dan controle nodig heeft. Ik heb dus niks verkeerd gedaan tijdens de zwangerschap en het was níet mijn schuld.

Natuurlijk schrik je wel even, maar we waren gelukkig in een heel goed ziekenhuis waarvan ik weet dat ze echt de beste artsen hebben die ik me maar kan wensen, en met alle ziekenhuisbezoeken kan ik zelf gelukkig ook wel het een en ander opvangen qua “medisch jargon”.
Het betekende dus om de zoveel tijd een echo en een bloedonderzoek. Tijdens die bloedonderzoeken kneep ik ‘m altijd een beetje, omdat ik dus die vitamine D nogal eens vergat en tja, welke moeder geeft dat nou toe? Alle vitamines en andere waardes werden nagekeken tijdens dat bloedonderzoek, maar wat bleek… Z’n bloedwaardes waren prima in orde… Ook z’n Vitamine D! Nee, dat praat het ‘vergeten’ niet goed, maar dat was wel iedere keer weer een geruststelling. Uiteindelijk is het binnen een jaar helemaal goed gekomen hoor en was er geen sprake meer van hydronefrose; over het algemeen groeien ze er overheen en lost het probleem zich vanzelf op. En het was ook niet alsof hij niet kon plassen; dat deed hij gelukkig als een malle dus dat was allemaal piekfijn in orde.

Vitamine D… Is dat dan wel nódig?

Doordat hij een aantal keer een bloedonderzoek kreeg, waarbij de uitslag altijd keurig in orde was, ging ik wel wat meer nadenken; is dat Vitamine D dan ook echt nódig? Ik zeg niet dat ik alle wijsheid in pacht heb, ik ben geen afgestudeerd arts en ik deel dus alleen wat ík heb vastgesteld. Bij deze dus even de mededeling; bij twijfel, raadpleeg altijd je arts.
Goed, nu ik dat gezegd heb; volgens mij worden we een beetje ‘bang’ gemaakt. Tegenwoordig zit er in best een hoop etenswaren vitamine D, en ik mag toch aannemen dat het gemiddelde kind in Nederland wat langer dan 15 minuten per dag ‘gelucht’ wordt. Als ik terug kijk naar onze wandelingen, wij waren wel úren buiten met ‘m toen hij ‘klein’ was. En het is ook niet zo dat we maar 3 uur daglicht op een dag hebben; dan kan ik me best voorstellen dat je kilo’s vitamine D inslaat.

Misschien hebben wij ook wel gewoon onwijs mazzel hoor met ons zoontje, maar ik durf te wedden dat als we nu weer bloedonderzoek laten doen, dat hij ook nog steeds keurige bloedwaardes heeft.

Geen nood; hij krijgt inmiddels wél vitamine D 😉

Niet zozeer omdat ik denk dat hij het zo hard nodig heeft (ik denk dat dát wel mee zal vallen en het is ook niet zo dat z’n tanden of botten er slecht aan toe zijn) maar hij vraagt er nu iedere ochtend zelf om. We hebben nu dus handige vitamine D tabletjes en nu hij z’n mondje bij zich heeft vraagt hij steevast na het ontbijt of hij een ‘snoepje’ mag. Nu hij het niet meer vergeet, kan ik het ook niet meer vergeten. Erg eigenlijk hè, dat m’n peuter me eraan moet herinneren dat ik ‘m Vitamine D moet geven… Het is meer omdat hij ziet dat z’n vader multivitamine inneemt, en dan wil hij ook. Logisch; wat papa heeft, wil hij ook! En dan vind ik de vitamine D tabletjes toch een beter alternatief dan die alles in 1 pillen die z’n vader naar binnen werkt, volgens mij stikt ie daar de moord in.

Maar het ‘gebrek’ aan Vitamine D tabletten/druppels heeft hem in ieder geval zéér zeker niet belemmert in zijn ontwikkeling. Ik ben dan ook erg benieuwd hoe de medici over 20 jaar naar het gebruik van vitamine D kijken. Wie weet zijn er dan alweer hele andere theorieën over vitaminepreparaten of krijgen ze dan standaard bij het consultatiebureau een vitamine D shot. Als er iets is wat niet stil staat is het wel de zorg, en technologie, dat is één ding dat zeker is.

Ben ik de enige moeder die de vitamine D nogal eens vergeet, of zijn er stiekem veel meer die dit niet iedere dag geven? Ik doe nu overigens dus wel m’n best om het iedere dag naar binnen te krijgen hoor!

Over Rachelle

Achter Kaboutermama zit Rachelle. Samenwonend met vriend, kat, en lieve zoon (2015) en iedere dag is er wel een obstakel; is het geen peuterpuberend kind, dan is het wel de strijd tegen Ehlers Danlos; een ziekte waar ik iedere dag weer ruzie mee heb en iedere dag weer kunstjes door moet verzinnen om weer wat van de dag te maken. Daarnaast zijn er natuurlijk de 'normale' strubbelingen in het ouderschap, die voor iedereen herkenbaar zijn. Iedere dag proberen we er toch weer een feestje van te maken, en op deze blog probeer ik het taboe op spontane bevallingen én onzichtbare ziektes te doorbreken. Voor andere ouders, maar ook voor mijzelf.

Eén reactie

  1. Ik gaf dit standaard na het ontbijt aangezien structuur voor mij belangrijk is. Doe ik dit niet ga ik dingen vergeten door dat slechte geheugen van me hihi

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge