Kinderen en huisdieren; exact hetzelfde…

Ik betrap mezelf erop; soms behandel ik onze kabouter echt als een hond, kat, of paard, dat geef ik ruiterlijk (haha, woordgrapje) toe. Als je je hele leven (letterlijk) katten hebt gehad, en daarnaast ook een flink aantal jaar op een stal hebt doorgebracht en thuis ook vrijwel altijd honden hebt gehad, ontdek je vanzelf allerlei commando’s om ze te leren zitten, liggen, stil te zijn, of hun voeten op te tillen. En met een kind ga je eigenlijk exact dezelfde fases door.Geloof het of niet, maar het zit in allerlei dingen. Zo had ik het er laatst met een vriendin over die in het bezit is van 3 geweldige honden en een dochter. Wanneer zij tegen d’r dochtertje zegt dat ze moet zitten, gaan er 3 honden keurig zitten (al naar gelang hun bui dan, dat wel even voorop gesteld) en dochterlief besluit om gewoon iets heel anders te doen. En dat herken ik. Niet dat stukje met de honden dan, want ik heb alleen een kat met een identiteitscrisis en een vriend (ik mag geeneens een konijn, kinderachtig), maar ik hoor mezelf regelmatig ‘Zit. Zit. Zitten. Zitten nu. Ga Zitten. Nu.’ zeggen. Vooral tijdens het eten of wanneer hij heel eigenwijs per sé uit een glas wil drinken en daarmee eigenlijk het liefst tegelijkertijd op één been op de vensterbank wil staan om naar buiten te kijken komt dat woordje heel vaak voor. En op het moment dat je dan bedenkt ‘zie je, ik zou príma een hond op kunnen voeden’ weet je dat je je kind benaderd als een huisdier. En heel eerlijk, soms gedragen ze zich ook zo, ze zijn dan net zo selectief horend (dat klinkt tenminste nog iets positiever dan oost-Indisch doof).

Wat ik dan weer nooit tegen de kat hoef te vertellen is ‘kom van de krabpaal af!’. Helaas is de kat niet de enige met een identiteitscrisis, m’n kind heeft er ook last van op het moment dat hij denkt dat hij een kat is en dus op de krabpaal klimt, door het gat van de krabpaal heen gaat of het speelgoed van de kat in z’n mond stopt. Echt, ik zou zo graag willen dat de kat er zo enthousiast over was, maar die vindt het toch fijner om z’n nagels aan m’n superfijne bank te scherpen. Dankjewel nog daarvoor Sok, hij is nu écht een stuk mooier. En de vlekken op de bank van koek, chocola, melk, en stift maken het helemaal af. Wat dat aangaat krijgen zowel de kat als het kind wel dezelfde woorden naar zich toe geslingerd; níet aan de bank alsjeblieft, blijf van de bank af nú.’ Overigens betrap ik mezelf ook erop dat ik ook tegen de kat zeg ‘ik tel tot 3’ en ik zeg uiteraard ook ‘mama is zo thuis’. Maar dat is gewoon een algemeen gek-kattenvrouwtje-kwaaltje. Niks spannends aan dus.

Ook ongetwijfeld een hele bekende; ‘Kom Hierrrrrrrrrrrrrrrr. Met hoofdletter H en een hele hoop ‘rrrrrrr’ erachteraan, om duidelijk te maken dat je het écht super erg meent. Echt serieuze business zegmaar. En, net als honden luisteren kinderen daar dus hélemaal niet naar wanneer je het zo serieus zegt. Wat me direct bij het volgende punt brengt; als je alles maar op een zo achterlijk mogelijke manier zegt, het liefst met een hoog piepstemmetje en een hoop ‘jaaa!’ en applaus, krijg je alles voor elkaar. Zowel bij dieren als bij kinderen. En je krijgt er nog een knuffel voor terug ook. Zowel bij dieren als bij kinderen. Soms is het ongelofelijk hoe dat brein werkt.

Dan heb je nog het zindelijk maken. Ik weet nog dat ik 3 jaar geleden vol applaus, kattensnoepjes en een hoop kusjes en knuffels m’n (toen nog) kitten zindelijk maakte (of nouja, maakte; hij was zindelijk, we hoeften het alleen maar te stimuleren vanwege de nieuwe omgeving). Maar man, iedere keer dat hij weer op de bak was geweest hing ik zowat slingers op. Datzelfde gebeurt nu dus nu we een potje hebben. Als ie er alleen maar op gaat zitten en een ‘psssst’ geluid maakt, roep ik al ‘supergoed, ja, dat doe je dan! Lekker plassen he!’, en terwijl ik het mezelf hoor zeggen kan ik mezelf wel voor m’n kop slaan; hij zit op een potje en hij maakt een geluidje. Hij plast helemaal niet. En ik zei dit drie jaar geleden dus al maar dan tegen een kat. Oeps.

Al dat gelul over katten, ik heb ook nog paarden gehad. En bij paarden moet je hun hoeven uitkrabben. Aangezien een gemiddelde pony wel tussen de 350 en 500 kilo weegt (een beetje afhankelijk van het type en of je wel of niet heel veel eten gaf met weinig ‘arbeid’) is het soms een beste klus om zo’n hoef omhoog te hijsen. Als je daarbij ook nog rugklachten hebt (het was dus géén goed idee om m’n rug te breken) wil je eigenlijk dat dat zo makkelijk mogelijk gaat. Gelukkig zijn paardenmensen echt superintelligent (ik ook met vlagen) en hebben we daar met z’n allen iets superleuks op bedacht; je leert je paard voet geven. Je tikt tegen het been aan, zegt ‘voet’ en voila, ponylief tilt zijn been op. Je kunt je inmiddels wel een voorstelling maken hoe ik aan m’n kind vraag of hij zijn been even op wil tillen denk ik. Eerlijk is eerlijk, het werkt wel en het aankleden is hierdoor een stuk makkelijker. Je staat alleen een beetje voor paal.

Gelukkig is er nog een ding wat dieren en kinderen gemeen hebben met elkaar; ze zijn allebei ontzettend blij om je te zien als je weg bent geweest. Iedere keer als ik onze kabouter ophaal op het kinderdagverblijf merk ik dat weer, en iedere keer als we uit logeren zijn geweest zonder kat (ik vind het onzin om hem voor een nachtje mee te nemen; ik zet genoeg eten en drinken klaar voor ’t dier en een raam open zodat hij frisse lucht heeft én veilig naar buiten kan) worden we vol enthousiasme begroet door onze kat, luid miauwend, kopjes gevend en nouja ik word eigenlijk bijna opgevreten door ‘m zo blij is ie dan om ons te zien.

Dus één ding is wel zeker; dieren en kinderen houden onvoorwaardelijk van je. En ik dus van hun.

En ook van m’n vriend. Maar ja, die kan soms onder het kopje dieren en soms onder het kopje kind 😉

Over Rachelle

Achter Kaboutermama zit Rachelle. Samenwonend met vriend, kat, en lieve zoon (2015) en iedere dag is er wel een obstakel; is het geen peuterpuberend kind, dan is het wel de strijd tegen Ehlers Danlos; een ziekte waar ik iedere dag weer ruzie mee heb en iedere dag weer kunstjes door moet verzinnen om weer wat van de dag te maken. Daarnaast zijn er natuurlijk de 'normale' strubbelingen in het ouderschap, die voor iedereen herkenbaar zijn. Iedere dag proberen we er toch weer een feestje van te maken, en op deze blog probeer ik het taboe op spontane bevallingen én onzichtbare ziektes te doorbreken. Voor andere ouders, maar ook voor mijzelf.

Eén reactie

  1. Zo herkenbaaar! En het werkt ook andersom bij ons.
    Wanneer de kinderen een dag hebben waarin ze slecht luisteren en dwars doen, doet onze hond gewoon gezellig met ze mee !! Hoezo pre-pubers….
    Christa Schrijft onlangs geplaatst…Wie is Stoer & Eigenwijs?My Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge