Ontaarde moeder

Ontheemde moeder meldt zich..

Of nou ja, dat stukje is inmiddels wel voorbij. Iedere week blijft ons verrassingsei bij opa & oma slapen. Is goed voor Opa & Oma (die blijven er lekker jong en fit bij 😉 ) en wij hebben een nachtje om op te laden. En nee, dat zijn geen wilde, passievolle nachten. Dat is om 7 uur eten en om 10 uur snurkend op bed 😉

De eerste paar keren was ik echt helemaal van m’n padje af. Huilen, tig keer knuffelen, kusjes geven en ik kon z’n slaapkamer nog niet inlopen of ik moest alweer huilen. Ik was dan ook echt in staat om ‘m toch maar weer op te halen. Gelukkig is mijn partner een stuk verstandiger dan ik ben (en die heeft ook niet zo last van hormonen) en die kon me er gelukkig van overtuigen dat hij heus niks te kort komt.
Dat gaat inmiddels wel iets beter, en kan zelfs genieten van de rustmomentjes. Ik ben zelfs gaan opruimen en schoonmaken (shocking), ik stond gewoon van mezelf te kijken. Aan de ene kant is het heerlijk, even niet continue een baby aan de voeten of op de arm. Normaal je eten op kunnen eten en op je dooie gemak TV kunnen kijken, maar aan de andere kant voel ik me dan echt een ontaarde moeder. Ik hoor de hele dag m’n kind te willen knuffelen, ermee te willen wandelen en spelen. In plaats daarvan kijk ik vreselijk simpele comedy series.

Afgelopen week werden we (helaas) overmoedig en dachten we dat twee nachtjes ook prima kon. Hoewel het voor onze slaap geweldig was, had ons kleine mannetje het er iets minder gemakkelijk mee… De eerste nacht ging het zoals gewoonlijk prima, maar de tweede nacht werd wel al iets moeilijker. ‘s Avonds toch vaker wakker worden, en ‘s middags werd hij toch wat vervelend schijnt. Niet willen slapen, jengeliger worden, niet krijsen ofzo maar gewoon… Alsof hij wilde laten merken dat ie het eigenlijk wel welletjes vond. En om heel eerlijk te zijn, ik vond het ook wel weer welletjes. Het was tijd om m’n kind te gaan halen, die hoort bij mij en eigenlijk klopt dat niet, 2 nachten weg. Hij is er uiteindelijk zelf ook thuis wel even door van slag geweest. Hij was ontzettend blij thuis te zijn, heeft al z’n nieuwe gilletjes in iedere kamer uitgetest (want hey, de badkamer klinkt héél anders dan de slaapkamer!) en eigenlijk wilde ik ‘m de hele nacht knuffelen. Gelukkig won de slaap het van m’n knuffel-drang.

De rust is een feest, maar m’n baby thuis is toch een groter feest!



Laat je een reactie achter?

%d bloggers liken dit: