Opa’s en Oma’s

Ik heb naar aanleiding van m’n blogs en foto’s op Instagram al meerdere malen de vraag gekregen waarom mijn ouders nooit in beeld worden gebracht. Mijn schoonouders zijn er immers iedere week. Om iedereen maar gerust te stellen; néé, m’n ouders zijn niet vroegtijdig overleden en ik ben niet uit huis geplaatst als kind. Dat hebben we maar alvast de wereld uit. Maar, ik heb ook geen contact met m’n ouders, en dat is goed zo.

Geen uitgebreid betoog, geen moddergevecht

Ik kan er een heel boek over schrijven, en geloof me, soms wil ik dat ook echt wel, maar ik heb besloten om dat niet allemaal nu op te gaan schrijven. Niet voor mijzelf, niet voor m’n ouders, maar vooral ook niet voor m’n zoon. Als hij later vragen krijgt over mijn ouders, kan hij ze aan mij en m’n vriend stellen, en ik zou het rot vinden als hij dat dan op internet allemaal kan teruglezen. Ja, ik blog, ja, ik deel persoonlijke verhalen, maar er zijn wel grenzen. Een moddergevecht houden klinkt soms héél verleidelijk, maar op zo’n moment besluit ik om het op te schrijven maar níet te publiceren; dat werkt soms ook heerlijk therapeutisch.

Je vrienden kun je kiezen, je familie niet.

Bovenstaande is niet helemaal waar. Je kunt je vrienden kiezen, je kunt daarmee besluiten ‘oké, we verbreken de vriendschap en houden ermee op’, maar met familie lijkt dat toch altijd wat lastiger te zijn. Je familie is immers tóch je familie, en het is toch waar je vandaan komt. Maar ook al heb je je familie niet voor het kiezen, je kunt wel kiezen wat je ermee doet (of juist niet).
Soms kom je erachter dat je gewoon níet met je familie door één deur kan. Dat je te veel van mening verschilt en dat is echt niet erg. Dat is dus het geval tussen mij en m’n ouders. Er is een hoop gebeurt, een hoop van mijn kant af, en een hoop aan de andere kant en ik was m’n handen écht niet in onschuld, want het was lang niet altijd makkelijk, maar er zijn een hoop dingen waar ik mij niet bij neer kon leggen, en dat heeft ervoor gezorgd dat ik ervoor heb gekozen om te zeggen ‘tot hier en verder niet’. Ik kan gewoon níet met m’n moeder door een deur, en daarmee dus ook niet met m’n vader door een deur. Ik heb ze destijds dus ook niet persoonlijk op de hoogte gebracht dat ik bevallen was, en ze hebben hun kleinkind dus nooit in het echt gezien. Dat is best pittig, want je gunt ieder kind z’n opa en oma, dat is gewoon een ‘gevoel’ wat erin zit en heel soms voel ik me er best schuldig om. Maar op zo’n moment moet ik ook even kritisch kijken naar wat er gebeurd, gezegd en gedaan is, en dan weet ik dat het goed is zo.

Sommige mensen (uit ‘het verleden’ om het maar zo te zeggen) nemen me dit best kwalijk. Vaak zijn dit mensen die binnen hun eigen referentiekader het bekijken, aan de hand van één verhaal, van één emotioneel gesprek. Inmiddels heb ik me daarvan afgezonderd, want ik weet dat ik óók een verhaal heb, en dat het niet zwart-wit is, maar dat ik daar geen tijd en energie meer in ga steken om mijzelf te verdedigen.

Je hoeft als kind je ouders niet aardig te vinden. En je hoeft ook niet constant in gesprek te blijven gaan, in de hoop dat iets veranderd. Je kunt je familie wél kiezen; je kunt er namelijk voor kiezen dat het genoeg is, en dat je familiebanden niet vast hoeft te houden; soms is het beter om óók familie los te laten. Dat is ook wat ik heb gekozen; m’n familie los te laten. We zullen nóóit op een lijn komen te zitten, en daarnaast zijn er ook zó veel dingen gezegd en gedaan die ik niet meer los kan koppelen van m’n ouders; en ik weet zeker dat zij datzelfde van/door mij hebben, en dat is goed zo.

Dus, om maar voor ééns en voor altijd uitgesproken te hebben waarom mijn ouders nooit aan bod komen in de foto’s en ook niet verder besproken zullen worden; ze zijn niet dood, ze zijn niet vermoord, ze zitten niet vast voor drugshandel, fraude of wat dan ook, ik ben niet geadopteerd en ik ben ook niet uit huis geplaatst door jeugdzorg op jonge leeftijd.

Laten we het er maar op houden dat ik ben gescheiden met m’n ouders op eigen initiatief. En van tijd tot tijd ben ik daar boos om, verdrietig om, maar ik heb er geen seconde spijt van.

Familie zit niet in ‘bloedbanden’ of ‘DNA’, familie is iets wat je voelt. Ik heb mijn familie wél gekozen. En mijn familie bestaat dan maar niet door DNA, maar puur uit gevoel, en dat is prima.

Over Rachelle

Achter Kaboutermama zit Rachelle. Samenwonend met vriend, kat, en lieve zoon (2015) en iedere dag is er wel een obstakel; is het geen peuterpuberend kind, dan is het wel de strijd tegen Ehlers Danlos; een ziekte waar ik iedere dag weer ruzie mee heb en iedere dag weer kunstjes door moet verzinnen om weer wat van de dag te maken. Daarnaast zijn er natuurlijk de 'normale' strubbelingen in het ouderschap, die voor iedereen herkenbaar zijn. Iedere dag proberen we er toch weer een feestje van te maken, en op deze blog probeer ik het taboe op spontane bevallingen én onzichtbare ziektes te doorbreken. Voor andere ouders, maar ook voor mijzelf.

5 reacties

  1. Wat heb je dit netjes beschreven zeg, en ik vind dit zo herkenbaar, zo heb ik geen contact meer met mijn vader en vind dat prima. Maar het zal vast wel ooit tot vragen leiden. Dikke knuffel

  2. Mooi en netjes verwoord. Lijkt me heel verdrietig en vind het sterk van je dat je voor jezelf en nu je eigen familie hebt gekozen.

  3. Mooi verwoord en kon het even niet helpen om een traantje te laten…

  4. Mooi en netjes omschreven. Respectvol toch ook wel. Toch een manier om het van je af te schrijven maar eigenlijk laat je geen ‘rotzooi’ los. Knap gedaan. Misschien schrijf ik op die manier ook nog eens over mijn contact met mijn schoonzus 😉
    Michelle onlangs geplaatst…TAG – Bloggers over bloggenMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge