Over mij

Even voorstellen; wie zit er achter Kaboutermama (en waarom)?

rondje Ik ben Rachelle, 25 jaar jong en woon alweer 5 jaar samen met m’n vriend. Samen hebben we een kat en een hele lieve zoon van twee jaar alweer. Om ons verhaal maar kort samen te vatten; ik wist niet dat ik zwanger was, tot m’n vriend een test haalde en deze knalpositief te zijn. Wat ik op dat moment niet wist, was dat ik 6 dagen later al zou bevallen van een gezond, volgroeid jongetje. We hadden namelijk géén idee dat ik al minstens 37 weken zwanger zou zijn. Om maar direct daarmee alle cliché’s de wereld uit te helpen; já, je lichaam maakt nog steeds het HCG hormoon aan, de héle zwangerschap door dus, néé; je hoeft geen mega toeter te hebben (je kunt ook namelijk ver naar binnen dragen, zoals hier dus het geval was) en ja, ik heb dus alles gegeten en gedronken wat eigenlijk totaal verkeerd is voor een zwangere. En nee, als ik het had geweten had ik dat natuurlijk niet gedaan. Afijn, we hadden dus een positieve test, we hadden de verloskunde praktijk gebeld maar omdat er geen sprake was van ochtendmisselijkheid en omdat ik voor mijn doen regelmatig menstrueerde, zat er geen haast achter en hadden we anderhalve week later ons intake gesprek. Dat hebben we dus niet meer gered; 6 dagen later kreeg ik weeën, en na 12 uur vanaf de eerste weeën ben ik bevallen van een gezond jongetje en waren we ineens ouders.

Dat was natuurlijk best even schrikken, maar inmiddels hebben we onze draai goed gevonden. Alsof zo’n spontane bevalling niet spannend genoeg is, bleek er een extra hindernis bij te komen. In april 2014 heb ik een behoorlijk pittige hartoperatie gehad, waarbij ze mijn mitralisklep hebben gerepareerd; hartstikke knap natuurlijk dat dit kan tegenwoordig. Daarnaast blijk ik erfelijk belast te zijn met het Ehlers Danlos syndroom (type 3) wat zich uit in gewrichtspijn, hypermobiliteit, en daarmee ook een algeheel minder goed functionerend bindweefsel. Gelukkig toont onze zoon tot nu toe geen verschijnselen van dit syndroom en lijkt hij de dans te ontspringen, maar bij mij zijn de symptomen de afgelopen jaren verergerd; ik kamp met chronische pijn en de ene dag is heftiger dan de andere dag. Gelukkig heb ik daarvoor inmiddels goede handvatten gekregen en weet ik nu beter om te gaan met mijn beperkingen. Ik weiger het een handicap te noemen, het is simpelweg een beperking en het vereist wat omdenken.

Ik ben Kaboutermama begonnen als een soort uitlaatklep. Er bleken een aantal flinke taboes te heersen en daarnaast vind ik het ook gewoon heerlijk om m’n ei kwijt te kunnen door te schrijven. In eerste instantie schreef ik puur alleen voor mijzelf, maar ik durfde het steeds meer mensen te laten lezen en zodoende heb ik de stap gezet om het maar niet meer voor mezelf te houden. Inmiddels krijg ik van alle kanten leuke berichten en reacties; mensen die ik ken, maar ook een hoop die ik totaal niet ken, en dat vind ik eigenlijk nog de mooiste reacties; mensen die zeggen steun te vinden in m’n blogs en vrolijk worden van de manier van omdenken; ja, ik mág klagen, en ja, ik klaag ook zeker! Maar daarnaast probeer ik ook wel te kijken naar alles wat wél lukt, hoe moeilijk ik dat ook vind!
Inmiddels is mijn kleine blogje een uit de hand gelopen hobby en ben ik er wel dagelijks mee bezig om nieuwe artikelen te schrijven, op zoek te gaan naar nieuwe producten en merken om anderen kennis mee te laten maken.

Mijn zoontje breng ik niet met zijn gezicht herkenbaar in beeld. Simpelweg omdat ik vind dat hij later zélf de keuze moet kunnen maken of hij zijn hoofd op social media wil hebben of niet. Vandaar dat je dus vooral foto’s vanuit de verte te zien krijgt, of van de achterkant of net naar de zijkant, waarbij z’n gezicht ‘wegvalt’. Hij heeft het recht om zijn eigen eerste indruk te maken; het is niet mijn taak om dat voor hem te doen. Ik veroordeel overigens een ander niet als een ander dit wel doet; dat is het fijne van ouderschap; iedereen doet dit op zijn eigen manier en zolang je dit met vertrouwen doet, kan er niks verkeerd aan zijn! Dit is alleen een bewuste keuze van mij. Dat een ander mijn hoofd ziet vind ik dan weer wat minder interessant, en een selfie op z’n tijd moet kunnen 😉

Natuurlijk ben ik niet ‘uniek’ in mijn ‘soort’; er zijn tal van ‘mamablogs’, de een commerciëler ingesteld dan de ander, en ik ben er ook van overtuigd dat iedereen zijn eigen insteek en eigen doel heeft met zijn of haar blog. Waar de een graag deelt hoe mooi en liefdevol het ouderschap is, kan een ander weer bloggen over hoe moeilijk en verdrietig de weg naar een succesvolle zwangerschap misschien is. En daar heb ik bewondering voor. En ik? Ik blog om taboes te doorbreken over het onverwachte bevallen, het chronisch ziek én moeder zijn, en soms ook gewoon om een potje te zeiken. Want laten we eerlijk wezen; soms is het ouderschap helemaal kut, en dat mogen we bést uitspreken.

En dat is misschien ook wel een beetje mijn ‘handelsmerk’; ik ben niet altijd even subtiel, maar wél eerlijk en oprecht. Zodat niemand voor de gek gehouden kan worden.

2 reacties

  1. Toevallig op je blog terecht gekomen. Hoe bizar wij hebben in oktober 2015 hetzelfde als jullie meegemaakt…. knap dat jullie net als ons ook alles positief hebben opgepakt. Erg leuk om ook eens een ‘lotgenoot’ te treffen.

    • Bizar! Ik ben dus ook in oktober 2015 bevallen.. en toen ik het ziekenhuis in ging was er de dag voor me blijkbaar ook iemand met hetzelfde verhaal. Zou bijna denken dat we bij elkaar in de buurt wonen als ik dit zo lees!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge