Waarom Opa & Oma de liefste zijn.

Opa en oma zijn voor ons enorm belangrijk. Niet alleen houden ze onvoorwaardelijk veel van onze kabouter, maar houden ze ook onvoorwaardelijk veel van hun zoon en daarbij ook nog eens van mij. Ik heb het enorm getroffen met zulke lieve schoonouders, en daarnaast zijn ze ook nog eens een geweldige opa & oma. Zo lief als deze, tref je ze niet vaak. En daarom verdienen zij ook een plekje in het zonnetje.

Verder lezen

Borstvoeding; stoppen is geen falen!

Ik ben na twee-en-halve week gestopt met borstvoeding. De commentaren daarop waren wisselend. Waar degenen in mijn directe omgeving én met ervaring met borstvoeding me groot gelijk gaven, kreeg ik helaas ook nogal eens de opmerking dat ik gewoon door moest gaan, en dat het echt wel het beste is voor m’n kind. Heb ik mijn kind tekort gedaan door te stoppen?

Verder lezen

Je kind doet aan nachtbraken; professionele hulp?

We kennen het allemaal; de fases (die meer op een gewoonte gaan lijken) waarbij je kind niet wil slapen; gewoon écht niet. We gaan die (bijna) allemaal door, en als je de nachtbraker nog niet hebt gehad, klop het dan héél snel af, iedere keer wanneer je zegt ‘nee hoor, de mijne slaapt lekker door!’. Voor je het weet ben je nachten wakker. En voorop gesteld, iedere ouder doet het anders en dat is ieders goed recht. Maar vanmorgen tijdens mijn leesrondje op het internet, kwam ik op een nieuwsbericht (nouja, nieuws?) van Babybytes terecht. In dat nieuwsbericht gaat het over Victoria…

Verder lezen

Revalideren begint met een lijst.

Revalideren begint met vragenlijsten, en een hoop artsen die daar wat van gaan vinden. En zelf vind ik daar ook wat van. Revalideren is confronterend, ben ik na 1 dag al achter gekomen. En dat is lastig, want niet alleen laat mijn lichaam me in de steek, maar voor mijn gevoel laat ik mijzelf in de steek. Vandaag heb ik fysiotherapie gehad, waarbij ze therapeute ging observeren hoe mijn conditie is, waar mijn zwakke punten liggen en wat mijn sterke punten zijn. Daarna mocht ik nog een uur op de thee bij de psycholoog. Daar werd ik wel even door…

Verder lezen

Alive-day & bijna starten met revalidatie…

Ik noem mezelf een nuchtere moeder, maar ondertussen kan ik soms best een zweefteef zijn. Zo geloof ik niet zozeer in een God, of een hiernamaals, of een ‘higher power’, maar tegelijkertijd geloof ik absoluut niet dat toeval bestaat; dingen gebeuren omdat dat zo moest zijn. Zo is het 25 april mijn ‘alive day’, maar op die dag start ook mijn revalidatietraject officieel. En je kan mij een hoop wijs maken, maar dat gebeurt met een reden, dat is véél te toevallig dat dit zo samenvalt. En het feit, dat dit samenvalt, doet eigenlijk best veel met me, onbewust.

Verder lezen

De eerste stap; erkennen dat ik ‘beperkt’ ben.

Ik ben thuisblijfmoeder. Niet omdat ik niet wil werken, maar omdat ik een revalidatietraject ga volgen. In dit traject ga ik ontdekken wat mijn lichaam nog wel kan, en wat mijn lichaam niet meer gaat kunnen. Mijn lichaam doet namelijk pijn. Soms een klein beetje pijn, maar soms zó enorm veel pijn dat ik me niet meer kan aankleden, geen aanraking of beweging meer kan verdragen, of, in hele extreme gevallen, mijn eten niet eens kan snijden of kauwen. Ik weet wat ik heb. maar het ermee omgaan lukt me niet meer, waardoor het eigenlijk alleen maar slechter gaat. De slechte dagen halen de goede dagen in. Daarom gaan een handje vol artsen me behandelen en helpen in een revalidatiecentrum. Dat betekent dat ik twee dagen per week allerlei behandelingen ga krijgen, met hopelijk als resultaat dat ik in ieder geval kan accepteren dat ik niet meer het plafond kan bereiken. Ik wil jullie de komende maanden meenemen in dit revalidatietraject. Ik weet dat ik niet de enige moeder kan zijn die niet 100% gezond is. Maar het uitspreken, is toch erg moeilijk.

Verder lezen

Knuffels in bed; no-go of juist fijn?

Terwijl ik het bed van onze kabouter verschoonde, moest ik ineens weer terugdenken aan het moment dat we na de geboorte net thuis waren. Een prachtig mooi babybedje, met daarin knuffeltjes neergezet bij het voeteinde. De kraamverzorgster was daar de volgende dag totaal niet blij mee en haalde ze resoluut weg; enorm gevaarlijk om knuffels in een ledikant te hebben volgens haar. Flabbergasted van überhaupt het hele gebeuren rondom bevallen en ineens moeder zijn heb ik dat maar voor waar aangenomen, maar om heel eerlijk te zijn lagen er na een paar weken toch echt twee knuffeltjes bij het voeteinde en had hij een kroeldoekje.
Inmiddels ligt zijn bed vol met knuffels, maar slaapt hij nog steeds in een ledikant. Zijn knuffels levensgevaarlijk, of juist geruststellend en gezellig?

Verder lezen

Vrolijk Pasen! Met weer een nieuwe fase…

Onze kabouter volgt altijd keurig de boekjes over mentale sprongen en ontwikkelingen. Zo ook nu; meneer is 18 maanden en prompt dient zich de nieuwe fase of het nieuwe sprongetje aan; ‘Ik wil niks, ik doe niks, ik wil alleen mijn zin krijgen’ en ‘ik ben enorm eenkennig vandaag’. Tegelijkertijd is hij enorm ondernemend, maar oh wee als iets niet gaat zoals het moet… En dat met Pasen! Hoe gaan wij deze dagen doorkomen met gezellige familie bezigheden en een jongetje wat niets liever wil dan terugkruipen bij papa & mama?

Verder lezen