Peuterfeestjes; the day after.

We hebben het overleefd, het peuterfeestweekend! Even voorop gesteld; ik maak me altijd véél te druk voor verjaardagen, ben de weken van tevoren alleen maar met het feestje bezig en op de dag zelf ben ik eigenlijk kotsmisselijk en heb ik er eigenlijk al geen zin meer in. Heel stom is dat eigenlijk, niet omdat ik de mensen zo vervelend vind, maar omdat ik niet zo heel erg goed tegen drukte kan (en onze knul ook niet altijd). Gelukkig viel het dit keer reuze mee en hebben we een geweldig leuk verjaardagsfeestje ervan weten te maken!

De boodschappen; wat (en vooral hoe veel) haal je in huis?

Ik ben er werkelijk waar twee weken mee bezig geweest; wat moet ik in huis halen, hoe veel moet ik in huis halen, wel of geen chips, wel of geen snoep, moet ik voor avondeten zorgen of moeten we dat ’s avonds maar bekijken? Allemaal dingen die typisch iets voor mij zijn om me druk om te maken; terwijl je eigenlijk beter te veel dan te weinig in huis kan halen; het komt toch wel een keer op; het meeste wat je in huis haalt voor zo’n verjaardag is toch houdbaar en het is niet alsof ik geen chips en limonade eet ofzo door de weeks… Integendeel, iets te veel soms, maar ja…

Uiteindelijk, na heel wat opties met elkaar te hebben vergeleken hebben we de knoop doorgehakt en zijn we gewoon de vrijdag voor het feestweekend naar de Lidl & Makro gereden en hebben we daar gewoon gehaald waarvan we dachten ‘dat wordt wel gegeten / gedronken’. Een hele boodschappenkar vol was het resultaat, maar wel met allerlei verschillende dingen, toastjes, smeersels, verschillende soorten worst, broodjes, nouja, alles eigenlijk wat je in huis moest hebben. Uiteindelijk kwam het erop neer dat we zo’n beetje hadden ingeslagen voor een weeshuis. Maarja, beter te veel dan te weinig, het is niet alsof ik het weggooi.

Geen vaste tijden

Wat wel erg grappig was, ik heb wel 10 keer de vraag gehad ‘vanaf hoe laat zijn we welkom?’. Ik heb tegen iedereen gezegd dat ze zelf mochten weten hoe laat ze aan kwamen waaien; ten eerste was er een miscommunicatie met de webshop waar ik de uitnodigingen had besteld, waardoor ik uiteindelijk iedereen vrij last minute maar via Facebook en Whatsapp heb uitgenodigd (ja, sorry) en ik dan men niet ga vertellen wanneer ze langs mogen komen; ik was al blij dat iedereen zo lief was om een momentje vrij te maken/houden voor onze kabouter! De enige richtlijnen die ik heb gegeven waren níet om 8 uur ’s morgens en niet om 10 uur ’s avonds. Tegelijkertijd bedacht ik me wel ‘wat nou als iedereen tegelijk komt’, maar ja, heel eerlijk; als je mensen verteld dat ze tussen 12 en 4 welkom zijn, dan zijn ze er ook allemaal tegelijk, dus wat dat aangaat maakte dat ook niet zo veel uit. En wat bleek; er is geen enkele grote groep geweest die állemaal tegelijk kwamen aanwaaien! Het was heel fijn verspreid over de dag, alsof ze het hadden afgesproken met elkaar, maar ik vond het wel enorm prettig, want zo kon iedereen zelf zijn dag indelen en bleef hier de rust toch bewaard. Erg fijn, want ons knulletje stond eigenlijk om 12 uur al te tollen op z’n benen en dan is het voor iedereen prettig dat het geen stampvolle woonkamer was.

 

‘Heeft hij (g)een kadolijstje?’

Wij zijn vanaf het begin af aan een voorstander geweest van ‘geen kadolijstjes’. Ik snap het vanuit praktisch oogpunt wel dat men aan kadolijstjes doet; om te voorkomen dat er dubbele kado’s gekocht worden. Maar in ons geval is dat echt zo erg niet; hij slaapt ook wel eens bij opa en oma in zijn eigen kamer en nouja, dat scheelt speelgoed heen en weer verhuizen als hij iets dubbel heeft, dus dat is niet zo’n ramp! Daarom antwoorden wij telkens dat we niet aan kadolijstjes doen. Ik vind het geweldig om te zien hoe creatief en hoe ervaren sommigen zijn met kado’s kopen, en zo heeft onze knul allemaal verschillende kado’s gehad, niks dubbel, en ook een hoop kado’s waar ik zelf niet eens opgekomen was! Hij is echt onwijs verwend met allemaal lieve en leuke kado’s, echt supertof en lief om te zien ook hoe hij overal blij mee is; overal wordt heftig mee gespeeld!

Ook vorig jaar bleek dit gewoon een prima werkend concept te zijn; vorig jaar hadden we echt een belachelijk drukke verjaardag (we hadden gewoon véél te veel mensen uitgenodigd, dit jaar hebben we dat wat uitgedund, gewoon om het behapbaar te houden. Maar ook toen kwam iedereen met leuke en originele kado’s aanzetten, en heeft hij maar één dubbel kado gekregen! Nou, als dát het ergste is wat je kan overkomen…. Hij is twee he, hij heeft het besef nog niet dat hij iets ‘dubbel’ heeft; dat is wat wij mensen ervan maken…

Geslaagd feestje

Volgens ik wel zeggen dat we een geslaagd feestje ervan hebben weten te maken. Niemand heeft zonder eten gezeten in ieder geval, m’n vriend en ik wisselden elkaar af met koffierondjes en verder was het ook een beetje zelfbediening. En, ook even het vermelden waard; wat had onze visite keurig nette kinderen. Ik heb geen onvertogen woord gehoord, iedereen was lief en aardig naar elkaar en het maakte niet uit dat de een jong was en de ander weer wat ouder;  zo heeft m’n achternichtje (denk ik, hoe heet de dochter van je oom en tante?) echt superlief met onze knul gespeeld en iedereen was lief en gezellig naar elkaar. Het was echt heel ontspannen! En er was ook een hele lieve baby van nog geen 4 maanden, dus ik mocht weer even babyknuffelen, heerlijk! Al had onze grote vent daar wel een beetje moeite mee hoor, dat er zomaar een baby op schoot zat bij ZIJN mama, haha.

Dankjulliewel voor het fijne feestje

Langs deze weg wil ik dus iedereen (zowel de visite, als de lieve felicitaties via Instagram, Facebook, en brievenbuspost!) heel erg bedanken voor het mede mogelijk maken van zo’n fijn feestje. Een mooi begin van het jaar als twee-jarige voor onze knul, met heel veel nieuwe dingen om te leren en te proberen.

 

Over Rachelle

Achter Kaboutermama zit Rachelle. Samenwonend met vriend, kat, en lieve zoon (2015) en iedere dag is er wel een obstakel; is het geen peuterpuberend kind, dan is het wel de strijd tegen Ehlers Danlos; een ziekte waar ik iedere dag weer ruzie mee heb en iedere dag weer kunstjes door moet verzinnen om weer wat van de dag te maken. Daarnaast zijn er natuurlijk de 'normale' strubbelingen in het ouderschap, die voor iedereen herkenbaar zijn. Iedere dag proberen we er toch weer een feestje van te maken, en op deze blog probeer ik het taboe op spontane bevallingen én onzichtbare ziektes te doorbreken. Voor andere ouders, maar ook voor mijzelf.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge