Sinterklaas & Schoen zetten; het wordt al snel te gek…

Ik heb van het begin af aan geroepen dat we die Sinterklaas onzin zo goed en zo kwaad als het kon over zouden slaan. Dat is het eerste jaar (lees: hij was net uit z’n ei hè, 2 maanden) mislukt toen m’n vriend heel lief een babyschoentje en mijn schoen had gevuld met pepernoten en voor allebei een cadeautje erin. Het tweede sinterklaasjaar werden we met zijn drietjes verwend door m’n schoonouders, dus kon ik de sinterklaasgekte weer niet aan me voorbij laten gaan. En nu is het dan ons derde sinterklaasjaar…

Ik doe mee aan die onzin

En ik betrap mezelf er dus op dat ik mee doe aan die onzin. Ik riep eerder nog ‘dag, onzin, hij krijgt er toch niet zo veel van mee, en bovendien; hij krijgt het hele jaar door kado’s…

En nu heb ik zojuist kado’tjes ingepakt, hebben we de sinterklaasintocht bekeken vorige maand en hebben we vol enthousiasme z’n schoen gezet (en opgehaald) op het kinderdagverblijf. De pietenschmink is in huis en zijn pietenpak is gewassen; maandag gaat hij als een pietje naar het kinderdagverblijf (althans, dat heb ik me voorgenomen). Het is ook wel heel lastig om er níet aan mee te doen; de ene speelgoedaanbieding na de andere vliegt om je oren, en als ouder wordt je daar ook gewoon hebberig van. Althans, ik wel; en m’n vriend stond te kwijlen bij de lego & duplo sets. Dus eh, ja, stiekem blijven we ook een beetje kind, dus onze peuter is een goed excuus om speelgoed te kopen eigenlijk.

Schoen zetten?

Het hele schoen zetten idee snapt hij nog bar weinig van. We hebben op het kinderdagverblijf dan een schoen gezet, en dat snapte ie vooral omdat alle andere kindjes ook hun schoen daar hadden neergezet. Dat er de dag daarna wat in zat, dat snapte hij ook toen hij het zag, maar hij stond niet ’s morgens vroeg al te zeuren en al z’n schoenen overhoop te halen ofzo. Hier thuis hebben we dus ook geen schoen gezet. Heel eerlijk; die kruidnoten en gevulde speculaas eten we zo wel op, daar is geen schoen voor nodig, en daarnaast ben ik een beetje te moe (lees: lui) om er ’s morgens vroeg uit te gaan; ik geniet graag van m’n slaap.

Hoeveel kado’s moet je een kind eigenlijk geven?

Ieder moet het voor zich weten, en je kan het zo gek maken als je zelf wil natuurlijk! Maar even goed nadenkend….. Hij is twee, is eind oktober ook al verwend, er staat nog een mamaswapdoos klaar om uitgepakt te worden, hij heeft twee weken terug nog allemaal nieuwe dingen gehad (gewoon zomaar voor de leuk), d’r kwam nog een kado-doos van m’n vriendin binnen… Dan vinden we het hier in ieder geval niet nodig om ook nog een volle zak met de meest bizarre sinterklaaskado’s neer te zetten. Nog los van het feit dat ie al genoeg heeft om een speelplaats mee te vullen en ik dus niet weet waar ik het allemaal moet laten, vind ik het ook wel zo wijs om hem niet te overprikkelen en te overladen met speelgoed; anders weet hij van gekkigheid niet meer waar hij mee moet spelen en komt het erop neer dat 75% van het speelgoed ongebruikt in een hoek ligt. En dat is zonde…

Het kopen blijft echter leuk, net als het verrassen!

Maar, waar het om draait is dat je vooral moet doen natuurlijk wat je zelf het leukste en het fijnste vindt, en soms is dat heel anders dan je jezelf had voorgenomen. Zoals nu dus; ik ben van ‘ik doe niet mee aan die onzin’ naar ‘hey, een Thomas de trein mini-set, óóh, die kan best mee voor die vier euro’. Maar dan zijn het ook nog leuke kado’s. Want, laten we eerlijk wezen, als het een set van 30 euro was geweest had hij nu nog in de winkel gestaan. Niet omdat ik niet van m’n kind hou, maar omdat het ook nog steeds leuk moet blijven. Zeker op zijn leeftijd hebben ze toch nog geen besef van ‘ik heb te weinig kado’s gekregen’ of iets in die richting, ieder kado wat hij uit mag pakken vindt hij prachtig.

En ik? Ik ben ongeduldig, ik wil graag z’n reactie zien en dus ‘vieren’ we vanavond al Sinterklaas. Hij weet toch nog niet dat dat normaal eigenlijk pas 5 december is; probleem opgelost 😉

Hoe pakken jullie de sinterklaas en kerstperiode aan? Spreiden jullie het ook een beetje uit?

Over Rachelle

Achter Kaboutermama zit Rachelle. Samenwonend met vriend, kat, en lieve zoon (2015) en iedere dag is er wel een obstakel; is het geen peuterpuberend kind, dan is het wel de strijd tegen Ehlers Danlos; een ziekte waar ik iedere dag weer ruzie mee heb en iedere dag weer kunstjes door moet verzinnen om weer wat van de dag te maken. Daarnaast zijn er natuurlijk de 'normale' strubbelingen in het ouderschap, die voor iedereen herkenbaar zijn. Iedere dag proberen we er toch weer een feestje van te maken, en op deze blog probeer ik het taboe op spontane bevallingen én onzichtbare ziektes te doorbreken. Voor andere ouders, maar ook voor mijzelf.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge