Spontane uitjes; goed voor je!

Ik weet het nu zeker; ik ben een control freak, en ik hou veel te veel vast aan ritme en regelmaat. Terwijl het soms best goed is om de controle even te laten voor wat het is; dat levert mooie momenten op.

Ik ben dus een control freak. Zeker als het om onze kabouter gaat. Op tijd eten, geen uitspattingen, alles moet uitgestippeld worden eigenlijk, omdat ik denk dat dat beter is voor hem. En natuurlijk heeft ieder kind regelmaat en ritme nodig, ik zal echt de laatste zijn die dat ontkent, maar soms is het ook héél goed om even iets minder ‘spastisch’ te doen. Ik moet echt even leren dat het niet erg is als hij een uurtje later naar bed gaat.

Gisteren bijvoorbeeld; enorm rustige dag gehad. We hebben gewoon gegeten, gedanst, gespeeld met auto’s en uiteraard een goed tukje gedaan, om daarna nog meer te eten. Zo zijn we ook eventjes bij papa wezen kijken en hebben we een frisse neus gehaald.

Maar om 4 uur kwam er een telefoontje, of we mee wilden buitenspelen met een vriend en zijn zoontje. Daar moest ik toch wel even voor rekenen; als ik dan nu naar huis ging met ‘m, dan kon hij nog even eten, toetje doen, tas inpakken… Mijn hoofd zei in eerste instantie nee, maar ik wist ook dat er aan de andere kant een jongetje waarschijnlijk aan het springen was, dus vooruit, we zouden het proberen. So far, so good, niks aan de hand.

Maar dat buiten spelen werd toch wat later dan geplanned. We reden rond half 7 pas weg en in mijn hoofd dacht ik al aan bedtijd. Want eh, ja dat werd nu wel een latertje en hij was toch al in zijn ogen aan het wrijven. Ken je dat gevoel? Dat je spijt krijgt dat je ja hebt gezegd? Ondertussen werd het steeds stiller op de achterbank, en toen we eindelijk (20 minuten duren dan erg lang) bij de speeltuin waren, zat er een bijna-slapend-jongetje in zijn autostoel. Alles in mij zei ‘ oké, jammer dan, we gaan terug!’, maar ik heb me over laten halen. Tien minuutjes, dat is wel even leuk.

En wat bleek? Hij werd he-le-maal wakker. En ook helemaal leip van de mooie speeltuin. Onze kabouter van drie turven hoog had de grootste lol, wilde overal op klimmen, en toen was daar ook nog een glijbaan. Echt een hele, maar dan ook echt hele grote! En hij bleef maar rennen, lachen en gillen. Hij is wel tien keer van de glijbaan af gegaan, met papa en met mij. Papa met een natte kont (want tja, het had wel geregend..), ik was zo slim om op m’n jas te gaan zitten. Daarna nog heerlijk rondgerend samen met zijn (goed, 4 jaar oudere) vriendje en hij had het helemaal naar zijn zin.

En omdat we toch al overal van af aan het wijken waren en hij op de terugweg nog niet sliep, hebben we iets vreselijks gedaan. Ik voel me een hele slechte moeder, dat we hem nu al hebben verziekt, maar op de terugweg kwamen we langs een grote, gele M. De M waarvan iedereen weet wat ie betekent; nuggets en euroknallers.

Dus hebben de kabouter en ik gister zijn eerste happy meal gedeeld. Hij kreeg zelfs een ballon, en was helemaal happy en wakker nog toen we thuis kwamen. Of we dit dagelijks gaan doen? Absoluut niet. Maar, eerlijkheid gebied te zeggen dat hij na het tandjes poetsen & slaapritueel wel in één keer in slaap was, goed heeft doorgeslapen (op 2 onderbrekingen na, die ik prima voor lief nam) en vanmorgen helemaal gezellig en vrolijk was. Ik durf wel te zeggen dat die spontane actie hem heel erg goed heeft gedaan, en mij ook. Het was fijn om even iets spontaan te doen, en ik moest zowaar flink hard lachen als hij weer gierend door de zandbak rende. En ik geloof ook wel dat hij op een leeftijd is, dat het goed is om af en toe even het ritme te laten voor wat het is. Ook hij mag wel eens een dag hebben die anders dan anders is. Een uitstapje, zeker zo’n spontaan uitstapje, is goed en fijn!

En je slaapt er lekker van. Ik ook. Topsport hoor, een kaboutermama zijn.



Laat je een reactie achter?

%d bloggers liken dit: