De basislijn is duidelijk; en dan?

Twee keer per week volg ik revalidatietraining, om mijn aandoening Ehlers Danlos Type 3, afgekort EDS (en dan met name de hypermobiliteit) te leren accepteren en hiermee om te leren gaan. Een belangrijk onderdeel van die acceptatie is wel het correct gebruiken van mijn gewrichten en spieren; en vooral hoe ik ze níet moet gebruiken. Omdat er (in mijn ogen) nog niet genoeg bekend is over deze aandoening én om anderen bewuster te maken van ‘onzichtbare aandoeningen’ zoals dat zo mooi heet, schrijf ik ook in mijn blog over mijn revalidatietraject.

Verder lezen

Borstvoeding; stoppen is geen falen!

Ik ben na twee-en-halve week gestopt met borstvoeding. De commentaren daarop waren wisselend. Waar degenen in mijn directe omgeving én met ervaring met borstvoeding me groot gelijk gaven, kreeg ik helaas ook nogal eens de opmerking dat ik gewoon door moest gaan, en dat het echt wel het beste is voor m’n kind. Heb ik mijn kind tekort gedaan door te stoppen?

Verder lezen

Je kind doet aan nachtbraken; professionele hulp?

We kennen het allemaal; de fases (die meer op een gewoonte gaan lijken) waarbij je kind niet wil slapen; gewoon écht niet. We gaan die (bijna) allemaal door, en als je de nachtbraker nog niet hebt gehad, klop het dan héél snel af, iedere keer wanneer je zegt ‘nee hoor, de mijne slaapt lekker door!’. Voor je het weet ben je nachten wakker. En voorop gesteld, iedere ouder doet het anders en dat is ieders goed recht. Maar vanmorgen tijdens mijn leesrondje op het internet, kwam ik op een nieuwsbericht (nouja, nieuws?) van Babybytes terecht. In dat nieuwsbericht gaat het over Victoria…

Verder lezen

Revalideren begint met een lijst.

Revalideren begint met vragenlijsten, en een hoop artsen die daar wat van gaan vinden. En zelf vind ik daar ook wat van. Revalideren is confronterend, ben ik na 1 dag al achter gekomen. En dat is lastig, want niet alleen laat mijn lichaam me in de steek, maar voor mijn gevoel laat ik mijzelf in de steek. Vandaag heb ik fysiotherapie gehad, waarbij ze therapeute ging observeren hoe mijn conditie is, waar mijn zwakke punten liggen en wat mijn sterke punten zijn. Daarna mocht ik nog een uur op de thee bij de psycholoog. Daar werd ik wel even door…

Verder lezen

Alive-day & bijna starten met revalidatie…

Ik noem mezelf een nuchtere moeder, maar ondertussen kan ik soms best een zweefteef zijn. Zo geloof ik niet zozeer in een God, of een hiernamaals, of een ‘higher power’, maar tegelijkertijd geloof ik absoluut niet dat toeval bestaat; dingen gebeuren omdat dat zo moest zijn. Zo is het 25 april mijn ‘alive day’, maar op die dag start ook mijn revalidatietraject officieel. En je kan mij een hoop wijs maken, maar dat gebeurt met een reden, dat is véél te toevallig dat dit zo samenvalt. En het feit, dat dit samenvalt, doet eigenlijk best veel met me, onbewust.

Verder lezen

De eerste stap; erkennen dat ik ‘beperkt’ ben.

Ik ben thuisblijfmoeder. Niet omdat ik niet wil werken, maar omdat ik een revalidatietraject ga volgen. In dit traject ga ik ontdekken wat mijn lichaam nog wel kan, en wat mijn lichaam niet meer gaat kunnen. Mijn lichaam doet namelijk pijn. Soms een klein beetje pijn, maar soms zó enorm veel pijn dat ik me niet meer kan aankleden, geen aanraking of beweging meer kan verdragen, of, in hele extreme gevallen, mijn eten niet eens kan snijden of kauwen. Ik weet wat ik heb. maar het ermee omgaan lukt me niet meer, waardoor het eigenlijk alleen maar slechter gaat. De slechte dagen halen de goede dagen in. Daarom gaan een handje vol artsen me behandelen en helpen in een revalidatiecentrum. Dat betekent dat ik twee dagen per week allerlei behandelingen ga krijgen, met hopelijk als resultaat dat ik in ieder geval kan accepteren dat ik niet meer het plafond kan bereiken. Ik wil jullie de komende maanden meenemen in dit revalidatietraject. Ik weet dat ik niet de enige moeder kan zijn die niet 100% gezond is. Maar het uitspreken, is toch erg moeilijk.

Verder lezen