Een dubbel gevoel, zo’n peutergroep

Recent schreef ik al dat onze knul binnenkort naar de peutergroep ‘moet’ en dat ik daar best tegenop zie. Iets dat nog mild uitgedrukt is. De laatste paar keren hebben ze geprobeerd hem te laten wennen op de peutergroep, maar dat ging niet van een leien dakje en het zorgt nu voor vrij veel stress en spanning. Dan rijst dus de vraag; wat gaat er gebeuren? Moeten we doorduwen of het laten rusten?

Verder lezen

Een kijkje in onze peuterkamer!

Een poosje geleden heb ik een ‘mini enquête’ gehouden via Instagram Stories, om ook eens uit mijn eigen comfort zone te stappen én om letterlijk te vragen; wat willen jullie nou eigenlijk zien en lezen op m’n blog. Op de vraag of een tour door onze peuterkamer een idee was, werd héél enthousiast gereageerd. En het heeft even geduurd, maar inmiddels durf ik wel te zeggen dat we best wat leuks van onze peuterkamer hebben weten te maken. Kijken jullie mee? 

Verder lezen

Ik ben zo’n moeder die al 2 jaar vergeet…

…om Vitamine D te geven. Het is een beetje schandalig eigenlijk, maar het is me maar twee weken gelukt om keurig vitamine D te geven. Wat vooral kwam omdat de kraamzorg het tegen me bleef zeggen. Daarna hebben de druppels een hele lange tijd op het plankje gestaan. Ik was al blij dat ik er telkens op tijd drinken in kreeg en op tijd een luier verschoonde; dan moest ik ook nog onthouden dat wanneer hij z’n druppels naar binnen had gewerkt… Nee, die vitamine D was niet aan mij besteed…

Verder lezen

Hij slaapt door, wat een genot!

Ik durf het bijna niet uit te spreken, maar onze knul slaapt door! Dat betekent een stuk meer rust, eindelijk weer nachten doorslapen en ’s morgens ook een vrolijker mannetje. En, omdat ik nu meer energie krijg, heb ik besloten om gelijk maar wat veranderingen door te voeren thuis. Simpelweg omdat ik m’n lontje nu wat langer is (en dat van hem ook trouwens). Maar eerst dat doorslapen; hoe kan dat nou zo ineens?

Verder lezen

Naar de peuters; ik kan wel janken.

Het is geen verrassing; onze knul is twee en dus een peuter, dat weet ik ook echt wel. Maar ik vind het nog zo heerlijk dat hij op het kinderdagverblijf nog in de ‘tussengroep’ zit. Nog een béétje baby, nog een béétje klein. De peuters zien er gelijk zo ‘groot’ uit vergeleken met onze ‘baby’. Maar ik moet er toch echt aan geloven; hij gaat over naar de peutergroep. Ik kan wel janken.

Verder lezen

Opa’s en Oma’s

Ik heb naar aanleiding van m’n blogs en foto’s op Instagram al meerdere malen de vraag gekregen waarom mijn ouders nooit in beeld worden gebracht. Mijn schoonouders zijn er immers iedere week. Om iedereen maar gerust te stellen; néé, m’n ouders zijn niet vroegtijdig overleden en ik ben niet uit huis geplaatst als kind. Dat hebben we maar alvast de wereld uit. Maar, ik heb ook geen contact met m’n ouders, en dat is goed zo.

Verder lezen

Angsten als moeder zijnde

Ik denk dat iedereen dit wel herkent; terwijl je voorheen nergens bang voor was, denk je nu met de kleinste dingen wel twee keer na. Dat is een heel raar (en ongewenst) gevoel, want soms herken ik mijzelf niet eens daarin. Angst is misschien niet eens zozeer het juiste woord, maar er zijn gewoon dingen waar je even je adem bij inhoudt en die je meer raken dan voorheen. 

Verder lezen

Het sneeuwde! En dit vonden we ervan…

Het zal niemand in het land ontgaan zijn; het sneeuwde in Nederland! Ik denk dat níemand deze sneeuwval aan had zien komen; je hebt ‘wat sneeuw’ en je hebt ‘holy, écht sneeuw!’ en vandaar ook dat er waarschijnlijk best wat vertragingen, files, paniek én ongelukken op de weg waren. Ik had voorheen echt een grafhekel aan sneeuw, maar hey, ik moest dan ook op m’n fietsje naar de paardenstal toe om daar te staan blauwbekken. Nu ik die verplichting niet meer heb, kan ik iets meer genieten ervan. Zeker als onze knul zo geniet…

Verder lezen

De dag van het consultatiebureauafspraakje

Lekker woord voor galgje dit overigens. Afijn, eerder schreef ik al over de woordenlijst die we gestuurd kregen. Met de vraag of we even alle woorden wilden aankruisen die onze peuter weet te gebruiken; nazeggen telt dus niet. Ik heb toen ook al m’n frustratie geuit over de ietwat bijzondere woorden die erop stonden. Iets met een torenklok.. Afijn, vorige week was het zover, we mochten weer! Gewapend met woordenlijst, gedragsvragenlijst, handschoenen, muts, sjaal, kinderwagen én oma (schoonmoeder) gingen we op pad. 

Verder lezen

Het kinderdagverblijf (en alles wat ik keer op keer vergeet)

Het kinderdagverblijf. Een fijne plek, zeker voor onze kabouter, waar hij met andere kinderen lekker kan spelen, ravotten, en ook leert dat er meer is dan alleen papa, mama en m’n schoonouders. Je hebt je handen vrij (of je kunt gerust gaan werken) en je weet dat hij er weer zo veel wijzer van terug komt. Een soort voorbereiding voor de kleuterklas eigenlijk! Niet alleen voor onze knul trouwens, ook voor mij. Want er zijn dingen die ik gewoon kéér op kéér vergeet…

Verder lezen