Revalidatie; is de eindstreep in zicht?

De tijd vliegt echt voorbij, en zo komt het dat we alweer bijna 3 maanden bezig zijn met het revalidatietraject. Drie lange, maar tegelijkertijd ook drie hele korte maanden, waarbij ik een hoop heb geleerd over mezelf, m’n lijf maar ook over de maatschappij. Drie maanden waarvan ik liever nog niet had gehad dat ze over waren geweest, want voor mijn gevoel ben ik er nog lang niet. Aan de andere kant; volgens mij ga ik ‘er’ ook nooit komen, wat ‘er’ ook is. Hoe heb ik het traject ervaren, wat moet er nog gebeuren en wat zijn de vooruitzichten?

Verder lezen

Revalidatie; gooi het gewicht in de strijd.

Het revalidatietraject gaat sneller dan verwacht. Niet alleen qua resultaat, maar ook qua tijd gaat het gewoon heel vlot. Inmiddels zijn we alweer grofweg op de helft, heb ik volgende week een tussenevaluatie én staat ook de afspraak in het ziekenhuis alweer in de agenda, voor na het revalidatietraject. Inmiddels zijn we al een aardig stuk gekomen in het traject, zowel mentaal als fysiek. Wat zijn de verschillen die ik nu ervaar, en wat zijn (nog steeds) mijn valkuilen?

Verder lezen

Alsof er een kaartenhuis instort…

Iedere week neem ik jullie mee in mijn revalidatie. Het heet een revalidatietraject, maar dat volg ik niet omdat ik een ongeluk heb gehad hoor! Geen nood, al mijn armen en benen zitten nog precies waar ze moeten zitten. Ze functioneren alleen niet zoals ze zouden moeten. Ik heb Ehlers Danlos Type 3 wat onder andere inhoudt dat ik hypermobiel ben aan een hele hoop gewrichten. Doordat die gewrichten zo los zijn, is daar de afgelopen jaren zoveel pijn en ongemak bij komen kijken dat ik nu de pech heb constant pijn te voelen. In dit revalidatietraject gaan ze mij handvaten…

Verder lezen

Trainen van m’n lijf, maar ook van m’n geest.

In mijn blog neem ik jullie mee op mijn ‘revalidatie avontuur’. Een avontuur wat ik liever niet aan had hoeven gaan, maar ik ga er nu wel met mijn hele vermogen voor knokken. Deze week heb ik pittige sessies achter de rug; een pittig gesprek met de psycholoog en daarnaast nog flink zweten en trainen bij de fysiotherapeut. Vandaag deel ik weer een stukje van mijn traject. En dat is niet alleen lichamelijke training; maar ook mijn geest krijgt het flink te verduren.

Verder lezen

De basislijn is duidelijk; en dan?

Twee keer per week volg ik revalidatietraining, om mijn aandoening Ehlers Danlos Type 3, afgekort EDS (en dan met name de hypermobiliteit) te leren accepteren en hiermee om te leren gaan. Een belangrijk onderdeel van die acceptatie is wel het correct gebruiken van mijn gewrichten en spieren; en vooral hoe ik ze níet moet gebruiken. Omdat er (in mijn ogen) nog niet genoeg bekend is over deze aandoening én om anderen bewuster te maken van ‘onzichtbare aandoeningen’ zoals dat zo mooi heet, schrijf ik ook in mijn blog over mijn revalidatietraject.

Verder lezen

Revalideren begint met een lijst.

Revalideren begint met vragenlijsten, en een hoop artsen die daar wat van gaan vinden. En zelf vind ik daar ook wat van. Revalideren is confronterend, ben ik na 1 dag al achter gekomen. En dat is lastig, want niet alleen laat mijn lichaam me in de steek, maar voor mijn gevoel laat ik mijzelf in de steek. Vandaag heb ik fysiotherapie gehad, waarbij ze therapeute ging observeren hoe mijn conditie is, waar mijn zwakke punten liggen en wat mijn sterke punten zijn. Daarna mocht ik nog een uur op de thee bij de psycholoog. Daar werd ik wel even door…

Verder lezen

Alive-day & bijna starten met revalidatie…

Ik noem mezelf een nuchtere moeder, maar ondertussen kan ik soms best een zweefteef zijn. Zo geloof ik niet zozeer in een God, of een hiernamaals, of een ‘higher power’, maar tegelijkertijd geloof ik absoluut niet dat toeval bestaat; dingen gebeuren omdat dat zo moest zijn. Zo is het 25 april mijn ‘alive day’, maar op die dag start ook mijn revalidatietraject officieel. En je kan mij een hoop wijs maken, maar dat gebeurt met een reden, dat is véél te toevallig dat dit zo samenvalt. En het feit, dat dit samenvalt, doet eigenlijk best veel met me, onbewust.

Verder lezen

De eerste stap; erkennen dat ik ‘beperkt’ ben.

Ik ben thuisblijfmoeder. Niet omdat ik niet wil werken, maar omdat ik een revalidatietraject ga volgen. In dit traject ga ik ontdekken wat mijn lichaam nog wel kan, en wat mijn lichaam niet meer gaat kunnen. Mijn lichaam doet namelijk pijn. Soms een klein beetje pijn, maar soms zó enorm veel pijn dat ik me niet meer kan aankleden, geen aanraking of beweging meer kan verdragen, of, in hele extreme gevallen, mijn eten niet eens kan snijden of kauwen. Ik weet wat ik heb. maar het ermee omgaan lukt me niet meer, waardoor het eigenlijk alleen maar slechter gaat. De slechte dagen halen de goede dagen in. Daarom gaan een handje vol artsen me behandelen en helpen in een revalidatiecentrum. Dat betekent dat ik twee dagen per week allerlei behandelingen ga krijgen, met hopelijk als resultaat dat ik in ieder geval kan accepteren dat ik niet meer het plafond kan bereiken. Ik wil jullie de komende maanden meenemen in dit revalidatietraject. Ik weet dat ik niet de enige moeder kan zijn die niet 100% gezond is. Maar het uitspreken, is toch erg moeilijk.

Verder lezen