Tandjes..

Vooropgesteld; ik weet dat het erbij hoort. Baby’s worden nu eenmaal niet met een kant en klaar gebit geboren. Daar ben ik me absoluut van bewust. Iedere moeder moet daar ook doorheen. Door de hopeloze nachten, het troosten van de kleine, het meehuilen met de kleine meneer of mevrouw. Verdorie, wat heb ik met die kleine te doen.

Tandje één was een feestje. Ja, wel een beetje hangerig. Ja, wel wat last van meurende poep. Maar geen slapeloze nachten, eigenlijk een heel gezellig mannetje wel. En ineens groeide dat tandje eruit en was het al een hele tand, heerlijk!

Maar afgelopen week kwam tandje nummer twéé ineens door. Ik vond hem al zo ontzettend humeurig en hangerig. Hij wilde niet slapen, zijn overdag-dutjes waren of extreem lang, of enorm kort. Enorm rode billen (een rode-billen-baviaan is er niets bij) en gewoon niet zichzelf. Tot ik zijn éne tand wilde bewonderen. Bleek daar ineens een tweede tand naast te zitten. Dat heb ik niet alleen gezien, maar ook mogen voelen overigens, want ik werd bijna lek gebeten. Volgens mij had ‘ie er nogal last van. Dat was een understatement, want toen begon de ellende pas. Hij is 3 dagen achter elkaar ’s nachts continu wakker geworden. En je gaat er gewoon uit, om dat speentje weer erin te doen, om hem weer terug naar zijn originele plek (halverwege het bedje in plaats van opgevouwen tegen het hoofdeinde van z’n ledikant) te schuiven. Om het dekentje weer terug te vouwen omdat hij het koud krijgt. Daarna ga je er zelf weer in. Tegen de tijd dat je in slaap valt, wordt hij alweer wakker. Verdorie. Hij sliep heerlijk de nachten door, in z’n eigen bed, krijg je dit. Maar je doet het toch, want de boel bij elkaar huilen is zielig. En wat het consultatiebureau ook zegt; deze kalmeert zichzelf dus niet en gaat gerust een half uur huilen. Dat vind ik overdag al erg; maar om half 3 ’s nachts ga ik dus écht niet wachten tot hij weer rustig wordt. Het consultatiebureau zegt immers ook dat ze in een slaapzak niet kunnen kruipen, maar gek genoeg gaat deze als een tornado door zijn bed, juist in zijn slaapzak. Dus dat consultatiebureau kan fijn op z’n kop staan, maar dat is een andere discussie (leuk schrijfvoer voor later). Die billetjes worden steeds roder, het slapen gaat ’s nachts steeds slechter (maar overdag pakt hij ineens uren slaap) en ik ben de wanhoop redelijk nabij.  Ik hou absoluut niet van zomaar een zetpil in je kind stoppen, maar met zo hard huilen kan er maar één ding overblijven (als je alles al hebt opgegeten als baby zijnde wat los en vast zit en 4 schone luiers hebt gekregen zonder reden) en dat is pijn/last. En ja hoor, de zetpil is erin en nog geen 5 minuten later heb ik een slapend kind. En niet zomaar; ineens slapen we de hele nacht door. Nou, dat was simpel (denk je).

Kregen we vandaag de volgende shock. Want ja, ik schrok me echt de tering(pardon my French.. of Rotterdams)  want z’n mond was vol met bloed vanmiddag. Wat ik zeg, ik schrok me dus de pleures. Halsoverkop schoonouders gebeld, want zij zijn ervaringsdeskundigen; ze hebben m’n vriend ook groot weten te brengen en die leeft ook nog steeds, en die wisten me gelukkig te kalmeren. Bleek dat die onderste tandjes zo scherp zijn dat ie daarmee de bovenkant open gesneden had. Néé hè, die van ons verzint weer eens wat leuks. Hij huilen, ik huilen. Komen die rothormonen ook ineens weer om de hoek kijken.

Tandjes.. Wat een gedoe die ellendelingen..

Over Rachelle

Achter Kaboutermama zit Rachelle. Samenwonend met vriend, kat, en lieve zoon (2015) en iedere dag is er wel een obstakel; is het geen peuterpuberend kind, dan is het wel de strijd tegen Ehlers Danlos; een ziekte waar ik iedere dag weer ruzie mee heb en iedere dag weer kunstjes door moet verzinnen om weer wat van de dag te maken. Daarnaast zijn er natuurlijk de 'normale' strubbelingen in het ouderschap, die voor iedereen herkenbaar zijn. Iedere dag proberen we er toch weer een feestje van te maken, en op deze blog probeer ik het taboe op spontane bevallingen én onzichtbare ziektes te doorbreken. Voor andere ouders, maar ook voor mijzelf.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge