Tranen en hormonen; jullie zijn iets te laat!

Iedereen heeft het na de geboorte over kraamtranen, roze wolken en hormonen. Ik zal niet zeggen dat ik na de geboorte van onze knul op een zwarte donderwolk zat, maar laten we het erop houden dat hij grijs was met een groot vraagteken erin; 'wat is er in hemelsnaam gebeurd'. En daarna roepen alle ervaringsdeskundigen 'wacht maar tot de kraamtranen komen…' Maar van wat ik me kan herinneren heb ik me best goed staande gehouden in die 'kraamtranenperiode'. Ik kon in ieder geval niet huilen om het verkeerde pak hagelslag of omdat ik zó zielsgelukkig was. Ik huilde vooral omdat ik het mezelf behoorlijk kwalijk nam dat ik het heb kunnen missen, en dat ik zo veel mazzel heb gehad vanwege de kans op zó idioot veel complicaties en dat we dus zo veel geluk hebben gehad dat ik zonder problemen door de zwangerschap ben gebanjerd, en er een kerngezond kindje uit is gekomen. Inmiddels zijn we 21 maanden verder op zijn minst en nu komen ineens die hormonen, emoties en waarschijnlijk verlate kraamtranen ofzo. Jongens, jullie zijn te laat, en flink ook. Ga even terug je hoek in…Het viel me de laatste tijd al vaker op, dat ik meer bij kleine dingetjes stil stond of even een heel raar gevoel had als ik iets fijns of leuks of juist vreselijks idioots en stoms zag bij ons zoontje, maar gisteren kreeg ik weer dat rare gevoel. Een gevoel alsof je per direct in lachen en in huilen tegelijk uit wil barsten. En dat zit hem in zulke kleine dingetjes, en ik snap het gewoon echt niet. Ik snap vooral mezelf niet. Ik ben een grote meid, ik heb na de bevalling niet constant zitten/liggen/staan/lopen janken, waarom heb ik dan nu de behoefte om even een potje te gaan huilen? Kan iemand me uitleggen of dit nou die 'kraamtranen' zijn maar dan met een lichte vertraging? Jeetje, het lijkt de NS wel van binnen, die zijn ook zo lekker op tijd.

Wat ik al zei, het zit hem echt in hele stomme dingen. Als dat kleine knulletje ineens zo klein niet blijkt. Vraag me niet waarom en hoe, maar er was een heel klein broekje (maatje 56, zo lief) meegewassen. Dus ineens sta je met een babybroekje in je handen, waarvan je het niet meer voor kan stellen dat ie dáár ooit in heeft gepast. Nu deed ie het broekje op zijn hoofd en noemde ik hem Kabouter Plop, waarop heel hard gelachen werd. Hoe kan dat? Waar is de tijd gebleven? Toen stierf er even een stukje af van binnen, want waar is die baby gebleven en verdorie, waarom blijft ie niet klein.

Tegelijkertijd weet ik dondersgoed waarom ze niet klein blijven. Om maar te beginnen; de rest van je leven luiers verschonen is echt geen lifegoal op zich. Respect voor de ouders die het wel kunnen, maar dat is niet voor mij weggelegd. Wat dat aangaat is het een fijn vooruitzicht dat hij groeit en zich ontwikkelt; dat betekent dat ik over 2 jaar hopelijk een enigzins zindelijk kind heb, hoop ik toch. En dan wil ik rond die tijd aan een tweede beginnen. Zit ik weer in de luiers, maar goed, ook die wordt groot denk ik dan maar.

Daarbij komt dat ik vroeger ook zo klein was en nouja, ik ben nu ook groot. Wel 164 hele centimeters met een vocabulaire wat prima in orde is en ik kan m'n eigen billen afvegen. Best prettig dat ik met mijn 25 jaar niet aan een Tena Lady hoef. Wederom; respect voor degenen die aan de Tena's zitten en hier geen keus in hebben maar dit wel hebben geaccepteerd; doe ik je niet na. Maar goed, het is een beetje een circle of life, ons ventje is dalijk ook groot en heeft dan ook weer een kind en zo gaat het hele feest door. Of niet, misschien wil hij geen kinderen en dan is dat ook prima. Dan hoop ik dat hij op zijn minst 4 katten, 2 honden, tig konijnen en een paard neemt, maar goed 😉

Dus dat is allemaal het probleem niet, want als ik rationeel nadenk weet ik heus wel dat kleine kindjes grote kindjes worden en dat dat helemaal prima is. Maar waarom voel ik dan tranen opkomen als hij helemaal in zichzelf gekeerd aan het spelen is, of liedjes aan het zingen is. Waarom gloeit alles van binnen en voel ik mezelf echt letterlijk helemaal opwarmen als hij de mooiste glimlach in de wereld tevoorschijn tovert, heel hard Nijntje zingt (waar hij de beschaafde versie zingt, ga ik nu gewoon zeggen waarvan ik weet dat heel Nederland het denkt; Nijjjjjntje… Klein kútkonijntje, Zo, niet politiek correct, maar hey, ik weet dat íedereen het denkt), of keihard de kat roept (Ja Mauw!) en ernaar toe racet om hem even een aai te geven (lees: kat heeft nog net geen schedelbasisfractuur door het enthousiasme van een zekere kabouter). Waarom kan ik als hij zo lief aan het spelen is wel uren naar hem kijken, hoe kan het dat de wereld dan even stil staat?

Ik bedoel, ik ben stoer, ik ben met mijn 164 centimeter en babyface echt wel heel erg stoer. Maar waarom voel ik dan zo de behoefte om keihard te gaan huilen bij het besef dat hij groot wordt? Want echt, als ik hem dan bezig zie, of als hij honderduit aan het kletsen is in z'n kinderwagen, of nog veel beter; met zijn armen wijd op me af komt en me kusjes geeft, dan kan ik wel janken. Janken omdat hij groot wordt, en dan het kleine eraf is en hij dit misschien allemaal wel vergeet en niet meer wil doen, en ook brullen omdat ik zo gelukkig ben en zo idioot veel mazzel heb met zo'n lief jongetje. Ik zou bijna iedereen zo'n lief jongetje gunnen om te leren kennen.

Ik ben echt zielsgelukkig. Soms kan ik hem achter het behang plakken, ja, klopt helemaal. Wanneer hij weer voor de zoveelste keer onderuit gaat en de plannen omgooit. Maar ja, aan de andere kant, hoe mooi is het leven als je bij het afrekenen je hand omhoog houdt, met een glimlach van oor tot oor, en daarna nog veel gelukkiger bent met het centje wat je dan krijgt. Het is maar een euro, maar voor een jongetje van nog geen twee is het de allergrootste schat. En wat dat jongetje van nog geen twee helemaal niet beseft; hij is mijn allergrootste schat.

En daarom wil ik blijkbaar huilen. Huilen van geluk. Die hormonen en kraamtranen zijn dus vertraagd denk ik. Maar ik snap er niks van. Ik doe niet aan hormonen. Waarom krijg ik ze er dan toch bij?



Laat je een reactie achter?

%d bloggers liken dit: