Uit eten met een peuter.

Een dilemma waar iedereen vroeg of laat tegenaan loopt; je wil uit eten. Sterker nog, je moet echt uit eten. Je kan geen home-made-meal meer zien, je hebt gewoon vreselijk zin in iets buiten de deur, al is het een Bram Patatje en het komt er op neer, je gaat gewoon, gezellig en ijzersterk dat je bent, met het gezin uit eten. Nu wil je wel graag ook iets eten voor volwassenen, dus de pannekoekenboot en het berenrestaurant valt ook, en ook de McDrive telt niet als een ‘uit eten’ uitje. BK trouwens ook niet, maar daar moet je überhaupt al niet heen gaan, want vieze fishburgers. Afijn; we zijn deze week twee keer uit eten geweest. Twee keer in kindvriendelijke restaurants, maar toch was er onderling wel een verschil merkbaar, en dat zat ‘m niet alleen in de menukaart.

Vrijdagavond zijn we naar Hamachi geweest. De naam doet het al vermoeden; sushi! De laatste keer dat we er hebben gegeten was ik blijkbaar hoogzwanger maar ik ben niet ziek geworden en het enige wat onze kabouter heeft opgelopen eraan is een hele dure sushi-smaak, dus dan moet het wel goed zijn. Afijn, wij kwamen rond een uur of 6 daar aan en zijn expres een beetje bovenin, rustig in een hoekje gaan zitten zodat we zo min mogelijk mensen tot last zijn. Want, laten we wel eerlijk zijn; een peuter maakt nou eenmaal geluid. Inmiddels heeft hij het drummen met bestek ontdekt en ik krijg het hem nog niet echt afgeleerd, maar dat stopt ons niet, wij eten gewoon buiten de deur. Afijn, keurig personeel zoals altijd, kennen ons ook zelfs al was het twee jaar geleden en uiterst vriendelijk. Kwamen direct met een kinderstoel aanzetten, stoelen werden verschoven, en de appelsap kwam met een dik rietje in plaats van een glas. Nu had ik preventief wel een tuitbeker meegenomen, maar toch.

Maar toen kwam het, iets wat iedere ouder wel herkent. Terwijl je alvast lekker wat hapjes naar binnen aan het werken bent, komt er een groep van 4 personen. Voor wie nog niet bij Hamachi is geweest; je kunt boven en beneden zitten, en ook boven is het best behoorlijk ruim en zijn er echt een hoop tafels. Wij waren de enige die boven zaten, en het gezelschap besloot om naast ons te gaan zitten. Is niet erg, hartstikke gezellig juist; mits je van kinderen houdt dan. Want dat herkenmoment komt nu; je kind wil per sé aan de wandel. Als in; ik klim gewoon de kinderstoel uit, dat ik daarmee bijna het halve meubilair meeneem, lekker belangrijk-ik ga nu eruit. Dat niveau zeg maar. Dus, aardige ouder die je bent, ga je even met je kind een rondje wandelen. En laten we even erbij vermelden dat we op de een of andere manier een vreselijk sociaal kind op de wereld hebben gezet, die graag naar iedereen lacht ‘lekker!’ roept of graag verteld wat ie ziet.

Als je daar dus niet tegen kan, zoals het betreffende gezelschap, kan dat best vervelend zijn. Voor hun dan, want mijn kabouter stopt niet met de grapjas uithangen en blijft gerust nog 20 keer heen en weer lopen (gelijk de sushi er weer afgelopen). Wat je dan vooral moet doen, is heel diep zuchten en geïrriteerd naar een peuter kijken en naar mij als zijn moeder zijnde. Echt, dan gaat ie vanzelf zitten, gegarandeerd! Not. Nou deden ze ook al een beetje alsof de serveerster achterlijk was, dus het zal misschien ook een beetje in het beestje zitten, maar je kan me niet meer dwars zitten dan door zo denigrerend naar me te kijken. Ja, het is vrijdagavond en mijn vriend, kind en ik zijn uit eten. In hetzelfde luxe sushi restaurant als jullie ja. En dat kind loopt rond en maakt geluid. Hij praat iets wat niet te verstaan is; jullie gelukkig ook alleen mijn kind kan ik verstaan en jullie niet met je Italiaanse / steenkolen Engels gebrabbel. Dat, in combinatie met onze kabouter die moe werd deed ons wel besluiten om er een eind aan te breien en lekker naar huis te gaan. Het eten had absoluut gesmaakt, ze waren allemaal helemaal weg van onze kabouter en gingen ook echt geweldig fijn met ‘m om, maar man, wat een vervelia’s naast ons. Er kwam ook een zucht van verlichting uit toen we tegen elkaar zeiden dat we naar huis gingen. Ja, sorry meneer, ik hoorde die zucht; als moeder ontwikkel je namelijk een supersonisch gehoor.

Afijn, dat was dus een mooi voorbeeld van een restaurant wat prachtig is, heerlijk eten heeft en waarbij het restaurant (dat wil zeggen, het personeel en de menu’s) kindvriendelijk zijn, alleen het publiek vaak minder kindvriendelijk is. Doet absoluut niets af aan Hamachi, want we gaan nog steeds een keer terug om een keer romantisch en knus samen te eten daar. Niet omdat het moet, maar omdat het kan en omdat ik niet genoeg sushi op heb.

Afijn, gisteren zijn we weer uit eten geweest. Nee, ik ben geen luxepaard trouwens, maar het was een spontaan uitje naar Rotterdam met een kennis en zijn nichtje en we gingen naar Very Italian Pizza naast de Markthal in Rotterdam. Toen we aankwamen wisten we niet zeker of ze ook kinderstoelen hadden, dus dat even gevraagd en ja hoor, er stonden direct twee of drie heren om een kinderstoel neer te zetten, een aantal tafels te verschuiven en ruimte te maken zodat onze kabouter niet in het looppad stond, veilig tussen ons in zat en genoeg had om naar te kijken en zich bovendien ook niet aan de kaarsen konden branden. Holy shit, je zou bijna denken dat je op de pannenkoekenboot zat maar dan luxer. Onze kabouter was goed gehumeurd en zat op z’n praatstoel en kreeg ook een menu-kaart. Echt, als je een jongetje van bijna 2 wil zien glunderen, geef hem dan een menukaart. Hij zat daar, als een baas, het menu van top tot teen te bestuderen en gaf daarna zijn kaart aan z’n vader om vervolgens even te checken of papa dan niet een andere kaart had; anders moest dat ook even geïnspecteerd worden. Afijn, allemaal besteld, onze kabouter aan de kinderpizza en ondertussen kwamen de drankjes eraan. Voor onze kabouter een goed gevuld glas appelsap met een rietje en wederom een glunderend kind; een echt groot mensenglas. De pizza kreeg hij vervolgens keurig voorgesneden, hij kreeg nog een vork (meer voor de vorm) en de pizza was gelukkig niet zo achterlijk heet, zodat hij ook daadwerkelijk tegelijk met ons kon eten. Superfijn dus! Ondertussen werd er iedere keer naar ‘m gezwaaid en gelachen, dus wederom; glunderend kind. Kwamen ook ineens m’n oom en tante nog naar binnen gewandeld (Hoi!) dus toont ook maar weer aan dat het dan wel goed moest zijn. En dat was het ook, absoluut. Maar los van het uiterst vriendelijke personeel, was de sfeer ook heel anders. Zo kwam er een grote groep naast ons zitten, eigenlijk te groot voor het mooie, dus die werden direct ergens anders neergezet. Voor hun eigen comfort ook ongetwijfeld, maar het was toch erg prettig dat dat zo snel ging; daardoor raakte onze kabouter niet direct overprikkeld en ging hij gewoon onverstoorbaar door met eten. Vooral omdat er ondertussen weer vriendelijk naar ‘m gezwaaid werd. Niet alleen door de bediening trouwens, maar ook door de overige gasten; tegenover ons zat een super vriendelijke vrouw die telkens maar naar hem zat te lachen en te zwaaien, en uiteraard zat onze ladiesman constant te glunderen, hield z’n hoofd wat schuin, gaf echt een superzwoele glimlach en bleef maar kwebbelen, waardoor die vrouw ter plekke smolt geloof ik. Daarnaast waren we niet de enige met kind/kinderwagen dus overal was mooi plek voor (al had ik onze Nuna opgevouwen dus nog steeds geen probleem, maar toch nog steeds erg prettig dat dat dus gewoon mee naar binnen kon; is ook niet overal plek voor). Het deed dus wat meer ‘familierestaurant’ aan zonder direct schreeuwerig en Tokkie te zijn; je kon er in ieder geval ook even gezellig en fijn met zijn tweetjes eten, anders zouden m’n oom en tante er ook niet zijn op zaterdagavond zonder kinderen dacht ik zo.

Afijn, hier hebben we het langer volgehouden, mede dankzij de gezellige kabouter, de gemoedelijke sfeer en m’n Tramadol (wat een lol met tramadol!) en toen we vertrokken mocht hij ook nog eens de bediening een high-five en/of een boks geven en ook de vriendelijke dame kreeg een dikke high-five en daardoor glunderde zij ook. Zó kan het dus ook, erg prettig.

En nu wil ik echt niet zeggen dat iedereen in ieder chique en luxe restaurant met andermans kinderen moet spelen en babbelen, echt niet. Maar geërgerd zuchten is nou ook weer niet nodig. Jongens, je begeeft je buiten de deur; be prepared, je kan loslopende kinderen tegen komen. Als je dat nou echt niet trekt; Hamachi doet ook aan afhaal-sushi. Eet je het gezellig thuis in je kindvrije zone, moet je alleen zelf afwassen.

Het heeft me wel aan het denken gezet; een restaurant kan super kindvriendelijk zijn en dat vind ik eigenlijk sowieso een must voor ieder restaurant; kinderzitjes en ook uitnodigend voor/naar kinderen, maar niet elk publiek is kindvriendelijk. En dat houd ik in het vervolg wel in m’n achterhoofd als we met zijn drietjes uit eten willen en de ‘fancy’ restaurants vermijden we voortaan wel met kind…

Wat zijn jullie ervaringen met het uit eten gaan met kind? En welke restaurants in Rotterdam en omstreken kunnen jullie ons nog aanraden?



Laat je een reactie achter?

%d bloggers liken dit: