Ups & Downs voor Januari 2018

Yes, het zit erop! De eerste maand van het nieuwe jaar hebben we achter de rug (eindelijk) en voor veel is het altijd een maand van nieuwe voornemens, fit worden, gezonder eten, maar vooral meer genieten. Omdat ik dus niet zo aan nieuwjaarsvoornemens doe, valt dát een beetje tegen en zal dat geen rode draad vormen voor het komende jaar, maar toch was januari wel een beetje een spannende maand, maar vooral nog altijd een hele leuke en fijne maand. Lees (& kijk) je mee?

Een goed begin van de nieuwe maand

Ik vertik het om ‘nieuw jaar’ te zeggen, maar 1 januari is, ondanks dat ik het een cliché dag vind, wel een hele mooie dag geworden. M’n vriend heeft me gevraagd of ik toch echt met ‘m wilde trouwen. Hij zat er al op te broeden hoe en wanneer hij dat nou moest doen, maar omdat ik niet met kerst & oud en nieuw gevraagd wil worden en ook niet op m’n verjaardag o.i.d. en óók niet met een hoop poespas en bombarie gevraagd wil worden (verder ben ik totaal niet lastig ofzo) liet ik hem weinig keus dan 1 januari; dan maar voor het  blok gezet worden 😉 Alle gekheid op een stokje, de details eromheen hou ik lekker voor mezelf, maar ik heb natuurlijk ja gezegd. Verder ben ik er nog totaal niet mee bezig, dus nee, er is nog geen datum, er is overigens ook nog geen (verlovings)ring maar dat komt ook omdat ik alles te lelijk of te opzichtig vindt. Als ik het zo lees lijk ik echt een verwend nest trouwens maar ik vind het goed genoeg als het gewoon lekker simpel en basic is. En dat jurk-dilemma moet ik nog maar even goed over nadenken… Gelukkig is het dus nog lang niet zover, maar ik mag dus wel officieel zeggen dat we verloofd zijn, al vind ik ‘verloofde’ zo raar klinken. Ik hou het dus gewoon op m’n vriend of m’n man dan, goed?

Veranderingen aan de blog

Ook heb ik via Instagram Stories een kleine mini-enquête gehouden om te bekijken wat ik zou kunnen veranderen of toevoegen aan de blog. Hieruit kwamen een hoop suggesties en tips maar vooral ook een hoop complimenten en dat vind ik echt heel lief! Dus heb ik zo zoetjes aan al wat veranderingen aangebracht. Op de valreep van januari heb ik ook wat meer structuur aangebracht in de dagen waarop ik artikelen ga plaatsen. Ik ga vaste dagen aanhouden, omdat ik merk dat dit toch prettiger is (vooral voor mijzelf en m’n gezin). Ik betrapte me erop dat ik veel te vaak (in het weekend/op de zondag) dacht; oh shit, ik móet nog even Instagrammen of een blog schrijven of nog even de mail checken, en dat is echt heel erg zonde. Daarnaast werkte het ook niet helemaal lekker, om de dag, en dan toch nog een beetje actueel blijven, en als ik heel enthousiast werd dan kon ik niet alles in één keer kwijt, omdat dan toch de week weer net te kort is. Voortaan plaats ik dus op maandag, dinsdag, donderdag én vrijdag artikelen en heb ik de woensdag en het weekend ‘vrij’. Heel eerlijk; ik ben van mening dat je in je vrije weekenden lekker tijd met je kinderen of familie door moet brengen. Beetje krom als ik dan continu op zaterdag een artikel plaats, of op zondag, terwijl ik daar niet helemaal achter sta! Dat gaan we dus anders doen.

Tussendoor ook nog even een spannend momentje op persoonlijk vlak

Ik mocht ook nog ‘even’ naar de cardioloog. In april 2014 ben ik geopereerd aan mijn mitralisklep en daardoor kan ik alweer bijna 4 jaar vieren dat ik nog steeds mag bestaan. Ik kan er heel nuchter over praten, maar het feit is wel dat als ik die operatie níet had gehad, dat ik als een soort kasplantje was geëindigd. Ik ben de huidige wetenschap én de ontwikkelingen op medisch gebied dan ook zó dankbaar dat het allemaal maar weer kan! De operatie betekent niet dat ik daarna volledig ‘genezen’ ben; de mitralisklep lekt nog steeds, omdat ze hem niet volledig hebben kunnen repareren. Dat is niet erg, omdat het een minimale lekkage is en m’n kwaliteit van leven dus wel absoluut met 200% heeft verbeterd, maar het blijft ieder jaar wel even spannend of ik weer ‘goedgekeurd’ word. De hartchirurgen hadden namelijk na de operatie gezegd dat als we kinderen wilden, dat we dat toch maar beter binnen 5 jaar konden doen; na die 5 jaar konden ze niet garanderen dat het hart nog op z’n sterkst zou zijn (als ik het goed heb onthouden hoor). Aangezien we op de 4 jaar afgaan ga je je onbewust toch zorgen maken; wat als de klep weer meer gaat lekken, wat als dit niet goed is, wat als er iets anders mis is (kan natuurlijk altijd!) maar gelukkig bleek het allemaal prima in orde. Een hartruisje en wat lekkage maar niks extreems. Voor volgend jaar valt de oproep vanzelf weer op de mat. Aan de ene kant was ik natuurlijk heel blij! Ik was een beetje bang namelijk dat er toch iets mis was. Ik ben vorig jaar een aantal keer weer ‘niet lekker’ geworden (op 1 hand te tellen hoor) maar daardoor maak je je toch sneller druk dan anders. Aan de andere kant was er ook wel een beetje een domper; volgend jaar weer terug. Ik had eigenlijk gehoopt dat het om de twee jaar nu wel zou kunnen, dat was waar de cardioloog het de vorige afspraak met me over had gehad, maar voorlopig houden ze het toch op een jaarlijkse controle. Nouja, eigenlijk is dat vooral voor mijzelf gewoon vervelend, omdat ik me er nogal snel druk om maak, maar het is wel fijn dat ze het zo goed in de gaten houden. De kans is groot dat, áls er een keer wel wat mis is, ze het al hebben gezien nog vóórdat ik het heb gevoeld, en dat is ook wat waard natuurlijk!

Heel veel wandelen en buiten spelen!

Jawel, in januari heb ik het roer omgegooid en ben ik meer gaan wandelen, meer gaan buiten spelen en meer gaan bewegen. Dat resulteert in meer rust bij mij, meer rust  bij onze kleine peuter maar óók dus in meer structuur in de soms chaotische dagen. Door het vele wandelen en bewegen voel ik me ook lekkerder in m’n vel, ervaar ik minder pijn (hoewel ik nog niet zeker weet of dat nou alleen dáárdoor komt) en minder snel geprikkeld. Daarentegen ben ik nog steeds niet bij de sportschool geweest, maar om heel eerlijk te zijn acht ik dat nu voor mijn spieren en gewrichten (en dat is waar het om gaat) op dit moment ook niet nodig. Ik heb het idee dat m’n lijf er nu beter aan toe is dan 2 maanden geleden en ik durf nu ook wel het thuis sporten op te pakken; ik heb er meer dan genoeg voor in huis, dus het zou nu toch echt wel moeten lukken, en dat is dan ook m’n enige ‘doel’ voor februari; starten met écht thuis sporten; ik kán dat! Gelukkig heeft m’n vriend een halve sportschool in huis gehaald vóór hij me leerde kennen; spul staat er nog steeds, ik heb een yogamat en een yogabal gekocht, en zo komen we wel ergens.

En dan nog even de ‘cijfertjes’…

M’n aantal unieke bezoekers zijn weer fors gestegen in januari, en dat vind ik écht heel erg leuk! Nu schrijf ik natuurlijk vooral voor mezelf, omdat ik het leuk vind en daarnaast omdat het een beetje (heel erg) therapeutisch werkt, maar ik vind het enorm fijn dat er veel mensen zijn die het lezen én die daarnaast ook de moeite nemen om te reageren. Dat kan op een artikel zelf zijn, op Instagram zijn, maar ik krijg ook een hoop mailtjes en privé berichtjes via Social Media waarin men veelal zegt dat ze een beetje steun en troost halen ook uit m’n blogs, vooral van jonge (chronisch zieke) moeders die soms ook een beetje het idee hebben zó veel te moeten, maar gewoonweg niet meer kúnnen. Of meiden die net wat jonger zijn dan ik, of van mijn leeftijd, met een kinderwens, maar niet weten of het haalbaar is met het Ehlers Danlos Syndroom, en die in mij dan een inspiratie zien omdat ze dan zien dat het wél kan. Dat doet me echt heel erg goed, want hoewel ik niet schrijf om mezelf maar vooral een goed schouderklopje te geven, vind ik het wel heel fijn dat hetgeen dat ik schrijf, voor een ander belangrijk is of steun biedt.
Ook heb ik een paar minder aardige berichten binnen gekregen, maar ook daarvoor geldt; ik schrijf voor mezelf. Als het een ander niet bevalt, vooral niet lezen en niet naar m’n foto’s kijken 😉

Als ik kijk naar de artikelen die ik in januari geplaatst heb, en daar de meest gelezen artikelen van, valt het op dat het artkel over ons bioscoop-uitje het zo goed doet. Euroscoop is nieuw in onze stad, maar wij waren er niet enorm enthousiast over. Ik hoop dan ook dat ik over een paar maanden een nieuw artikel kan schrijven, maar dan vooral met een veel positievere toon. Voorlopig houden wij het nog altijd op Pathé, of gewoon lekker thuis op de bank.

De peutertour viel in goede aarde en werd goed ontvangen! Ik vond het wel een beetje eng/spannend om zo een kijkje te geven in z’n kamer, maar goed, aan de andere kant is er niks geks voorbij gekomen. Gewoon een doodnormale kamer eigenlijk; een bed, een bank, z’n kledingkast niet eens in beeld en ook geen foto’s in beeld. Wel werd het me akelig duidelijk hoe ongelofelijk veel speelgoed ie wel niet heeft… Oeps…

Jullie lazen ook met z’n allen m’n strubbelingen en zeg maar grofweg klotegevoel over de peutergroep; onze knul zou in februari naar de peuters over moeten, maar hij bleef maar roepen dat hij bij z’n eigen juf wilde blijven, raakte steeds vaker overstuur en gespannen en heeft er zelfs nachtmerries over gehad. Inmiddels hebben we een goed gesprek gehad op het kinderdagverblijf en gaan ze het wat langzamer opbouwen, zodat hij echt de tijd heeft om te wennen aan de nieuwe groep en zich ook wat langzaam los te weken van z’n eigen groep. Ik ben er nog niet helemaal over uit; hij gaat nu in maart over naar de peutergroep maar ik vind het echt nog steeds een beetje zielig; hij heeft een héél lief vriendje in z’n huidige groep en die moet hij dan (weer) achter laten, terwijl die twee enorm leuk met elkaar optrekken… Nouja, wat moet, dat moet…

Wat waren jullie favoriete artikelen van januari? En wat zouden jullie graag nog terugzien voor deze maand of wat zouden jullie willen volgen?



Laat je een reactie achter?

%d bloggers liken dit: