Verslaafd aan Tramadol

Ik slik inmiddels al bijna een jaar Tramadol voor mijn pijnklachten. Soms wat meer dan anders, ook regelmatig een paar dagen geen tramadol geslikt, of drastisch verminderd, maar ik merkte dat ik mezelf niet meer was. Ik raakte suf, afgestompt, en gewoon vooral heel erg moe. Tijd om er wat aan te doen dus, en ik wilde toch al kijken hoe het nu was met een andere levensstijl, een multivitamine erbij en nu ook na de revalidatie én met iets meer rust in m’n hoofd. En toen kwam het; afkickverschijnselen.

Bekend met verslaving

Ik ben bekend met de verslaving aan opiaten. Dat klinkt heel heftig allemaal, maar na m’n hartoperatie in 2014 heb ik twee weken lang Oxycodon en Oxycontin geslikt. Dat was geen overbodige luxe, want het doet écht heel erg veel pijn als ze net je ribbenkast hebben geopend door ‘effe’ op de plaats van je borstbeen in te breken. De periode daarna heb je echt het idee dat je onder een trein hebt gelegen, het voelt zó beurs. M’n rug breken voelde prettiger aan zeg maar. Afijn, ik heb toen na de operatie dus eerst een morfinepomp gehad en voor thuis 2 weken de Oxy’s gekregen, en dat spul was héérlijk. Dat heeft ook echt aan m’n vlotte herstel meegewerkt, want ik heb daarmee direct het wandelen (goed, en ook tillen, sjouwen en duwen) opgebouwd. Ik had destijds nog een pony, en nouja laten we het erop houden dat ik per sé op m’n verjaardag, nog geen maand later, die pony wilde longeren, wat overigens gelukt is, dus we konden wel spreken van een uitermate snel herstel.

Alleen waar ik níet over nagedacht had destijds, was dat je natuurlijk een hartstikke verslavend middel hebt. En toen m’n pillen opwaren destijds dacht ik ‘nou, prima, we lossen het wel op met paraceamol’. Ik vond het wel een beetje jammer dat ik me zo belabberd voelde; vreselijke trek maar te misselijk om te eten, moe, hangerig, en hele schommelende emoties. Bleek ik dus afkickverschijnselen te hebben. Ik schrok best wel dat dat na zo’n korte tijd al kon gebeuren. Gelukkig was het van korte duur (dat snelle herstel gold dus ook voor het afkicken blijkbaar) en heeft dat maar een weekend geduurd.

Tramadol; synthetische opioïden

Tramadol behoort tot de synthetische opioïden. Ze vallen daarmee dus niet onder de opiumwet, al zijn ze nog steeds niet vrij verkrijgbaar en huisartsen schrijven ze ook echt niet voor de lol voor. Ik heb het voorgeschreven gekregen nadat Paracetamol/Codeïne niet meer werkte, en we dus op zoek moesten naar iets anders. Omdat het soms niet altijd even duidelijk is of het nu bindweefselpijn, gewrichtspijn of zenuwpijn is, is er voor Tramadol gekozen, omdat dit ook schijnt te helpen bij neuropathische pijn. Daar is het overigens niet voor geregistreerd, maar het is een gunstig bij-effect voor mij dan.

Het alternatief als dit niet zou werken zou amitriptyline zijn, een anti-depressiva maar daar wil ik zelf überhaupt niet aan. Ook hierbij geldt weer dat dat niet geregistreerd is voor zenuwpijn, maar het is een (gunstige) bijwerking in de lagere doseringen. Aangezien ik van de Tramadol al suf en afgestompt raak, lijkt dat me geen geweldig plan.

De keuze tussen versuft, afgestompt en pijnvrij, of wat meer pijn, maar helder.

Zoals ik al zei, ik slik de Tramadol nu al bijna een jaar. De langste periode dat ik geen Tramadol heb geslikt sinds het gebruik is 3/4 dagen en daarna kon ik weer op de volle dosering. Stoppen was geen optie destijds want wat ga je dan doen tegen de pijn? Maar omdat ik toch ook weer op banenjacht moest vorig jaar was het toch wel zo wijs om misschien níet versuft aan te komen op een sollicitatiegesprek.

Mentaal was ik er ook nog lang niet, ik zat nog behoorlijk met mezelf in de knoop, nog bezig met het verwerken van het revalidatietraject en daarnaast dus ook alweer aan het focussen op ‘terug aan het werk’, waardoor de pijn sneller en makkelijker binnen kwam. Nu zijn we weer wat verder en merk ik dat ik iets meer rust in m’n hoofd en in m’n lijf kreeg, en dat ik ook meer ‘weerstand’ ging opbouwen tegen de Tramadol. Ik wilde die rommel eigenlijk helemaal niet meer slikken. Dus besloot ik dat ik het níet meer wilde. Ik heb genoeg staan voor als het mis gaat, maar ik was er écht even klaar mee, ik had het idee dat de hele dag langs me heen ging. En ja, ik werd er ook een knap ongezellig mens van. Dus de Tramadol netjes op de plank laten staan, en dit keer gewoon goed m’n grenzen bewaken, meer bewegen en meer vitamines. Verbazingwekkend genoeg ging dat best soepel eigenlijk. Ik zal niet zeggen ‘lekker pijnvrij’, want de rugpijn blijft wel flink aanwezig (maar hey, ik heb 7 jaar geleden m’n rug gebroken, dan mag je rug best pijn doen) en daar zijn vorig jaar nog wat foto’s van gemaakt waaruit blijkt dat m’n rug nu inderdaad scheef staat. Het advies was overigens wel heel aandoenlijk; we adviseren fysio. Goh, ik kwam net uit een revalidatietraject waarbij ik 2 keer per week fysio heb gehad… 😉

Afijn, dat stoppen ging me eigenlijk best goed af. Maar van de week werd ik ineens een partij misselijk, humeurig, met gruwelijk veel dorst, maar toch ook weer eetlust en oh ja, zwaar moodswings. En nee, ik ben niet in de overgang en ik ben zéker niet zwanger. Ineens viel het kwartje, want het gevoel kwam me bekend voor maar ik kon het zo 1,2,3 niet plaatsen….

Afkicken…

Het waren dus afkickverschijnselen. Stom dat ik er niet op gelet heb, want ondanks dat het geen zwaar opiaat is, is het natuurlijk wel nog steeds een opioïde en iets wat ik bijna een jaar heb geslikt. Nogal logisch dat je lichaam dan denkt ‘hey, wat is dit? Waarrrrrrrrrrrr is m’n happypil?’ Ik schrok echt behoorlijk en was ook, voor de verandering, weer heel teleurgesteld in m’n lijf. Tegelijkertijd ben ik ook wel weer heel erg trots, want ondanks de afkickverschijnselen heb ik geen extreme gewrichtspijn meer ontwikkelt en valt het echt mee. Ja, af en toe wel gruwelijk pijn in m’n gewrichten, vooral m’n rechterkant moet het af en toe echt bezuren en dan voornamelijk m’n knie en enkel rechts, maar het is niet meer ‘onhoudbaar’ geweest. Die rugpijn, die blijft toch wel. Maar wat ik al zei, met 3 breuken van 7 jaar geleden en een scheefstand is dat dus niet iets wat heel vreemd is, en dan kom ik er nog steeds makkelijk vanaf, en dat besef ik me maar al te goed. Niet alle pijn is natuurlijk gerelateerd aan de Ehlers Danlos.

Het lijkt wel alsof ik echt die maanden na de revalidatie nodig had om even bij te komen om mentaal sterker te worden. Zo traag als de opbouw was bij de fysiotherapie, zo traag is dus ook de mentale verwerking. En traag is in dit geval geen slecht iets, ik beschouw het als positief. Traag is immers niet stilstaan of achteruitgaan; we gaan traag maar gestaag vooruit. Misschien is het ook meer de acceptatie dat het is zoals het is, en dat dat nog wat langer nodig had. Ik ben niet meer verdrietig of boos op mezelf, m’n lijf, of op de rest van de wereld omdat zij wel dingen kunnen die ik niet kan. Misschien is de rest van de wereld ook wel verdrietig, boos of teleurgesteld omdat ik dingen kan die zij weer niet kunnen. Ik bedoel, iedereen wil toch z’n duim recht tegen z’n arm aan kunnen vouwen, niet dan? 😉

Weer een beetje genieten

Nu het versufte gevoel weer verdwenen is van de Tramadol, kan ik weer een beetje genieten. Ik ben veel alerter met de kleine in de buurt en krijg weer iets makkelijker energie. Het huishouden kan ik al een stuk beter aanpakken (niet perfect, maar ik kan inmiddels zelf stofzuigen, én kattenbakken verschonen, én opruimen, én een was doen! Holy shit, 4 taken!!) en ik ben ook oprecht benieuwd hoe het gaat als ik zou gaan werken. Ik ben wel heel erg bang voor een terugval, of dat ik m’n eigen lijf weer voorbij ga lopen en dat vind ik wel echt heel moeilijk; hoe ga ik de juiste balans vinden en hoe zorg ik ervoor dat ik niet in de eerste 3 weken m’n lijf weer compleet naar nul sleep. Want, hoewel ze me heel lief vonden bij het revalidatietraject (en ik hun ook! Ik mis m’n fysiotherapeute nog steeds wel een beetje), volgens mij is het niet de bedoeling om er een jaarlijks terugkerend iets van te maken 😉 Dat vindt de zorgverzekeraar geloof ik ook niet zo grappig…

Wat nou precies de doorslag heeft gegeven, weet ik niet. Ik heb vrij veel dingen drastisch veranderd in m’n leven de afgelopen weken en daarnaast ben ik mentaal ook alweer een stuk sterker dan maanden geleden, dus het zou even goed een samenloop van omstandigheden kunnen zijn of gewoon dom toeval. De Tramadol blijft ook gewoon lekker liggen op de plank en als nood aan de man is neem ik het ook echt wel weer in, maar voor nu ben ik blij dat het ook eventjes zonder kan. Maar er is niks mis met Tramadol of welke andere medicatie dan ook; je krijgt het omdat je het nodig hebt, en dat geldt voor alle medicijnen voor welke aandoening dan ook.



Laat je een reactie achter?

%d bloggers liken dit: