Vriendinnen; in veel soorten en maten.

Goed, bovenstaande moet je niet al te letterlijk nemen, maar het is als moeder, en überhaupt als mens zijnde, erg fijn om vriendinnen te hebben. Verschillende soorten vriendinnen, vriendinnen van voor het moederschap, en na het moederschap. Vriendinnen die (nog) geen moeder zijn, vriendinnen die eerder moeder waren en die na jou moeder zijn geworden. Dat is fijn, en ook gewoon heel hard nodig zo af en toe, omdat je je soms even meer wil voelen dan alleen ‘moeder van dat hyperactieve ventje’, maar soms ook ‘gewoon’ even moeder wil voelen van dat ‘hyperactieve ventje’, snap je een beetje wat ik bedoel? Mijn blog gaat vandaag over vriendinnen, verrassing!

Ik durf van mijzelf wel te zeggen dat ik niet een enorm sociaal persoon ben. In een grote groep mensen zal ik niet zo snel op iedereen afstappen, maar houd ik me meer op de achtergrond. Dat weet ik van mezelf, en dat vind ik helemaal prima. Ik ga niet iedere week bij al m’n vriendinnen op de koffie en ik durf zelfs te zeggen dat het meeste contact via Whatsapp, Facebook of Facetime gaat (soms bel ik ook ‘normaal’ hoor). Dat is ook niet zo heel vreemd, want nog los van het feit dat je het niet alleen zelf druk hebt, maar anderen het ook druk hebben, wonen de meeste vriendinnen nou eenmaal niet bij me in de straat. Sterker nog, een van m’n beste vriendinnen (oooh, ik voel me zo puber als ik dat zo neer zet maar goed) woont in Duitsland, of all places. Ik kan je vertellen dat dat best een eind is vanuit het prachtige Rotterdam-en-omstreken. Nogal logisch dat we elkaar dus niet wekelijks (of maandelijks) zien. Daarentegen spreken we elkaar wel dagelijks.

Inmiddels ben ik wel tot de conclusie gekomen dat het fijn is om verschillende ‘soorten’ vriendinnen te hebben. Zo heb ik een aantal ‘moeder-vriendinnen’. Dat is enorm fijn (en praktisch) want je kan even je gal spuwen en de ander begrijpt ook volledig waar je het over hebt en hoe je je voelt op dat moment; als je kind denkt dat ie de exorcist is ’s nachts en je daarom amper hebt kunnen slapen, is het een verademing als je even tegen elkaar kunt klagen over hoe ruk de nachten zijn nu er zo’n monster van tussen de 60 en 90 centimeter besloten heeft de dienst uit te maken. Je voelt je begrepen, en iets minder gek. Ik denk dat we allemaal dat gevoel wel herkennen; het gevoel dat je je afvraagt of alles wat je doet wel normaal is ,en alles wat je voelt wel hoort. Hoe fijn is het dan om dat (ietwat beschaamd) uit te spreken en te horen te krijgen ‘oooh… klótefase ja’. Finally! Iemand die durft te zeggen ‘klotefase’ en die niet zegt ‘ja mijn tante d’r broer en daar het achterneefje van deed dat ook’. Dat is prachtig dat je tante d’r … goudvis, wat was het ook alweer? Dat ook deed, maar zolang je niet ín die fase hebt gezeten zijn al die goedbedoelde adviezen echt waardeloos, sorry. Dus het is dan echt prettig om je ervaringen uit te kunnen wisselen en vooral uit te kunnen spreken hoe rot je sommige dingen voelt. Daarentegen kan je ook schaamteloos foto’s en filmpjes uitwisselen. Je weet bijna niet van wie je meer foto’s hebt; van je eigen kind, of die van je vriendin. Daarentegen heb ik wel direct mijn kind uitgehuwelijkt aan het dochtertje van eerder genoemde vriendin. Kost 5 paarden, maar dan heb je ook wat 😉

Daarnaast is het ook heel fijn om ‘kinderloze’ vriendinnen te hebben. Zodat je niet alleen maar moeder bent, maar ook nog steeds die 25 jarige die het leuk vermaak vindt om naar paarden te kijken, daarbij weg te dromen en eindeloos diverse kledingsetjes (voor jezelf, niet voor je mini-me) te bespreken. Daarnaast is het ook gewoon enorm fijn om even over ‘niet-kind-gerelateerde’ perikelen te praten met iemand die dus ook geen kind als “stoorzender”  heeft. Stoorzender klinkt negatief, maar het beïnvloedt wel je hele doen en laten wanneer je een kind hebt, of je dat nou wil of niet.

In die laatste categorie (kinderloze vriendinnen) heb je ook weer twee ‘takken’. Vriendinnen die je hebt voordat je moeder werd, en vriendinnen die je hebt gemaakt nadat je moeder bent geworden. Soms is het heel naar om toe te moeten geven, maar een hoop vriendschappen van de ‘voor-moederschap’ zijn weggevallen of zijn verwaterd. Dat vind ik aan de ene kant heel vervelend, want sommige vriendschappen leken heel hecht, maar op een gegeven moment kom je tot de conclusie dat je, ondanks dat de leeftijd gelijk is, je in volledig andere levensfases zit. En dat is niet erg, dat is een natuurlijk verloop, maar soms denk je wel eens ‘hoe zou het met X gaan’. Aan de andere kant sta ik er niet teveel bij stil; ook zonder kind verwateren vriendschappen, dat is nu eenmaal hoe het gaat. En ook die vriendschappen (of wat vriendschappen waren) zijn belangrijk, hoe je het ook went of keert. Dat maakt namelijk dat je ook voorzichtiger bent met iemand ‘ vriendin’ te noemen en zorgt er ook voor dat je ook weer niet te kritisch wordt. Het zorgt voor een mooie middenweg, en de verschillende soorten vriendinnen zorgen ook voor een goede balans.

Dus, hierbij een ode aan vriendinnen, goede vriendschappen en ook aan de verwaterde vriendschappen. Jullie laten me groeien, lachen, en zorgen ervoor dat ik niet doordraai. Daardoor leer ik van jullie, en van mezelf. Ik heb mazzel met zulke lieve vriendinnen.

Over Rachelle

Hoi! Ik ben Rachelle, en ik blog net als vele andere moeders (en vaders) over het ouderschap; vaak vind ik het enorm leuk, maar soms is het vreselijk zwaar en pittig. Op mijn blog deel ik het ouderschap zoals het is; eerlijk, met humor, en soms (ietwat) grof.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge