Waarom Opa & Oma de liefste zijn.

Opa en oma zijn voor ons enorm belangrijk. Niet alleen houden ze onvoorwaardelijk veel van onze kabouter, maar houden ze ook onvoorwaardelijk veel van hun zoon en daarbij ook nog eens van mij. Ik heb het enorm getroffen met zulke lieve schoonouders, en daarnaast zijn ze ook nog eens een geweldige opa & oma. Zo lief als deze, tref je ze niet vaak. En daarom verdienen zij ook een plekje in het zonnetje.

Onze Kabouter is toch echt gezegend met de allerliefste opa & oma; mijn schoonouders. Ze hebben altijd klaar gestaan  voor ons, en dat staan ze nog steeds. Iets wat ik bewonderingswaardig vind.

Ik weet nog héél goed dat we ze vertelden dat ze opa & oma werden. Helaas moesten we ze dat om 2 uur ’s nachts mededelen. In het ziekenhuis. Al FaceTimend met ze (nog een puntje waarom ze geweldig zijn; zó handig met de Apple apparaten!) om 2 uur ’s nachts. Dit wil ik overigens aan iedereen direct meegeven; nóóit om 2 uur ’s nachts zeggen dat iemand niet moet schrikken en dan zeggen dat je in het ziekenhuis ligt. Ook niet als je daarna dus komt met ‘jullie worden opa & oma’. Uiteindelijk zijn ze heel blij hoor, maar het kost ze weer een aantal jaar van hun leven, zo hard schrikken ze ervan.

Maar eerlijk is eerlijk; om 2 uur belden we ze wakker, en tussen 3 & 4 waren ze in het ziekenhuis. Doe ze dat maar eens na! Om vervolgens om 5 uur ’s morgens naar ons huis te vertrekken en daar het huis helemaal aan kant te ruimen. Want uiteindelijk (na bijna een week) was het huis dus helemaal schoon,fris, en babyproof. En daar hebben die ouwetjes (sorry pa) toch een gigantisch aandeel in gehad. En tijdens de hele kraamperiode (en zo’n beetje daarna ook) waren ze er iedere dag. De hele dag; van ‘morgens vroeg tot ’s avonds laat, en dat dagen achter elkaar. Waar ze de energie vandaan haalden, géén idee. Maar het was bewonderingswaardig.

En dat is het nog steeds, want iedere dag weer staan ze weer voor ons klaar. Ik hoef maar te bellen dat ik wat hulp en ondersteuning nodig heb, en ze maken hun agenda vrij, ongeacht wat ze geplanned hadden, en komen naar ons toe. En binnen no time ziet het huis er weer toonbaar uit, is onze kabouter voorzien van entertainment, en wanneer ze zien dat ik m’n rust nodig heb, nemen ze hem mee naar buiten zodat ik heel even die tijd voor mezelf heb die ik op dat moment zó hard nodig heb. Ik hoef het niet eens uit te spreken, want ze zien het aan de stand van m’n neus nog hoe ik me voel en wat er nodig is. En ook dat is, wederom, bewonderingswaardig. Ik heb me zelden zo thuis gevoeld met zulke lieve mensen om me heen.

Om nog maar niet te spreken wat een geweldige rol ze invullen voor onze kabouter. Het is niet alleen ‘maar’ een opa en een oma. Het zijn (na ons) z’n beste vrienden, waar hij soms (heel vaak) door vertroeteld wordt, maar ook regels en grenzen van leert. Op een fijne manier, een echte opa & oma manier. De plek waar hij iedere keer dat hij komt logeren, méér speelgoed heeft staan dan de keer daarvoor. De plek waar opa een BMW motor op heeft geknapt voor hem, en bij de garage zelfs een échte BMW sticker heeft weten los te peuteren. Zodat hij een ‘échte’ BMW motor heeft. De plek waar altijd knijpfruitjes zijn, en waar hij zijn eigen koekje uit de koektrommel mag pakken, zelfs als hij dan ‘per ongeluk’ het verkeerde koekje pakt en dus een chocolade koekje naar binnen werkt. De plek waar gekookt wordt, met groentes écht nog van het land, en waar ze blijkbaar een onuitputtelijke bron aan energie hebben, want ze gaan gerust drie keerp er dag met hem wandelen, en iedere keer weer een nieuwe route ontdekken met hem. Waar hij zijn eerste keer op een pony heeft gezeten, en waar hij de hele dag door naar traktors en auto’s kan kijken, terwijl Oma nog enthousiaster zwaait naar de traktors dan hijzelf. En waar opa in zijn schuur een mes met de hand maakt, voor wanneer hij later groot is. Niet om z’n brood mee te smeren, niet om iemand de stuipen op het lijf mee te jagen, maar omdat dat iets is van Opa.

Het zijn, na ons, de eerste mensen waar onze kabouter een band mee op heeft kunnen bouwen. Met hun leert hij wat vertrouwen is, en dat er altijd iemand voor je is, ongeacht wat je doet. Ook al pik je dus dat verkeerde koekje uit de trommel, zelfs als je oma’s tas open maakt op zoek naar dat knijpfruitje, en ook al pik je de iPad uit opa’s handen om foto’s te kijken. Alles wat ze hem leren, en daarmee mij ook leren, is met een ongelofelijke dosis liefde en wijsheid.

Zoals je wellicht kan merken, ben ik enorm gesteld op m’n schoonouders. Niet alleen omdat ze een geweldige zoon hebben opgevoed, waar ik enorm verliefd op ben, niet alleen omdat ze zo’n geweldige opa & oma zijn voor onze kabouter, maar ook omdat ze mij zo warm hebben opgenomen als familie. Omdat ze er zijn wanneer het niet gaat, maar gelukkig ook wanneer het wél gaat. Omdat ze me aanmoedigen, met wat ik ook wil doen. Omdat ze voor mij ook een beetje ‘pa en ma’ zijn, in plaats van ‘schoonouders’.

Dus, (O)pa & (O)ma, deze is voor jullie. Omdat jullie niets anders dan liefdevol zijn geweest voor mij, en daarmee meer dan liefdevol én waardevol voor onze kabouter. Het leven was een stuk grijzer geweest zonder onze kabouter, maar al helemaal kleurloos zonder jullie.

Blijkbaar is het 4 juni pas ‘Opa en Oma dag’. Maar wat mij betreft is het iedere dag Opa & Oma dag.

Over Rachelle

Hoi! Ik ben Rachelle, en ik blog net als vele andere moeders (en vaders) over het ouderschap; vaak vind ik het enorm leuk, maar soms is het vreselijk zwaar en pittig. Op mijn blog deel ik het ouderschap zoals het is; eerlijk, met humor, en soms (ietwat) grof.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge