Wat hebben we het eigenlijk goed…

Soms wordt je even met je neus op de feiten gedrukt; wat hebben we het eigenlijk goed. Natuurlijk is er genoeg om over te klagen, zijn er honderd dingen die niet lopen zoals het moet en kan het altijd beter, maar als je de (online) kranten bekijkt wordt je gewoon verdrietig. Dan kan je met een hoop dingen nog bedenken ‘ach, een ver van mijn bed show’, en dan kan zelfs de andere kant van Nederland nog ver van je bed zijn, maar soms zie je het ook in kleine dingen. Kleine geluksmomentjes, maar ook kleine dingetjes waardoor je beseft dat het zo slecht allemaal niet is.

Ik kan tot in den treure bloggen over alle recente aanslagen, gijzelingen, ontvoeringen en misbruikgevallen die de afgelopen week in de krant hebben gestaan, maar ik heb besloten om deze gedrochten (meer kan ik van zulke mensen niet maken die dit plannen of uitvoeren) niet op een voetstuk te zetten door ze meer aandacht te geven. Dat doen de kranten al en dat is prima. Ik vind het verdrietig en jammer, en dat is mild uitgedrukt, maar daar sluit ik mijn ogen voor. Ik ben dankbaar dat er in Nederland (nog) geen idioten zijn die met busjes op groepen mensen in rijden en bomgordels dragen en we over straat kunnen zonder constant achterom te moeten kijken.

Ik geniet er extra van, als ik ons mannetje zo stevig en dapper over straat zie stappen. Hij zwaait naar de bus, naar de auto’s, naar iedereen met een vriendelijk gezicht zwaait hij. Wat moet die kinderlijke onschuld heerlijk zijn! Wanneer de hele wereld nog mooi is en iedere dag weer een feestje is, prachtig. En dan besef ik me dat we het meer dan goed hebben. Ja, mijn gezondheid laat wat te wensen over, en ja, soms is het even knutselen en ook hier blijft er wel eens een stukje maand over aan het eind van het geld 😉
Maar keer op keer hebben we een goed gevulde koelkast, een dak boven ons hoofd, hebben we een warm bed en worden we weer met een gerust hart wakker. Met zijn drietjes als een liefdevol gezin en hebben we zelfs een kat.

En dat komt allemaal ook niet vanzelf, ook die liefdevolle relatie en dat fijne gezin is hard werken. Ik durf zelfs te stellen dat het iets harder werken is door mijn ziekte. Het vergt van mijn vriend een hele hoop aanpassingsvermogen en een flinke dosis geduld, want soms gaat het niet zoals het moet en dan komt er ook een hoop op zijn schouders. Niet echt iets wat we hadden verwacht toen we 5 jaar geleden (alweer 5 jaar!) onze eerste ontmoeting hadden bij de Gamma (su-per romantisch, ik wist niet dat haardhout zó interessant kon zijn, ben er nog altijd dankbaar voor), maar wel iets waar we mee dealen, en hij ook. En dat is fijn, iemand die zo onvoorwaardelijk van je houdt dat ook dat geen probleem meer is. En ja dan zegt iedereen wel ‘dat is toch logisch’ maar dat is het niet! Er is altijd een keuze, en mijn vriend kiest ervoor om bij me te blijven, ondanks alle drempels, hobbels en kuilen. Daarnaast is hij ook nog een waanzinnig lieve vader en een goede huisman die ook nog eens kan koken. En nee, hij heeft geen broer en we gaan hem niet klonen, 1 van hem is genoeg, sorry dames 😉

We hadden het er van de week nog over; we zijn een van de weinigen die altijd met zijn tweetjes onze kabouter naar de kinderopvang brengt. Nu hebben we die luxe ook wel door de eigen zaak van m’n vriend, maar toch is dat wel heel fijn dat dat kan en zeker niet vanzelfsprekend. En we halen hem met zijn tweetjes op, een enkele keer haal ik hem zelf maar dan wordt er gelijk gezocht naar papa. Wat me alleen opvalt, is dat er op vrijdag een hoop kinderen worden gebracht, vergezeld door een moeder en een weekendtas. Want zoon of dochterlief brengt de weekenden dan bij papa door en wordt dus door papa opgehaald, inclusief logeerspullen voor dat weekend. En dat breekt dan een klein beetje mijn hart. Ik weet dat niet alle relaties overal tegen bestand zijn en dat niet alles lukt en werkt, maar dan krijg ik een beetje jeuk; hoe grote moeite is het om je kind zélf even naar papa te brengen; is het dan zo’n slechte vent? Ooit heb je van elkaar gehouden; je hebt een kind samen, en dan ineens wordt zoon of dochterlief met een weekendtas op het KDV gedropt om door de ander weer opgehaald te worden. Ik weet het, ik mag niet oordelen als ik de situatie niet ken, maar er bekruipt me dan direct een verdrietig gevoel. En dan besef ik me dat wij het maar goed hebben. De afgelopen 5 jaar een bak shit over ons heen gehad en over elkaar heen gegooid, maar we zijn er nog steeds. En die bak shit is er ook nog steeds trouwens, maar we scheppen ‘m samen leeg.

Ik hoef het ongetwijfeld niet te zeggen, maar wees een beetje lief voor elkaar. Niet door al die aanslagen; die stoppen toch niet, hoeveel liefde we ook aan elkaar geven. Niet om ontvoeringen en moorden tegen te gaan, want als je gek bent, ben je gek, doe je niks aan. Maar voedt je kind op zoals je zelf gezien wil worden; als een respectvol, lief mens. Wees de beste versie van jezelf, zodat je kind kan zien hoe hij er later uit wil zien en wie hij later wil zijn. Want uiteindelijk willen alle jongetjes later ‘net zo worden als papa’ en meisjes ‘net als mama’, en dat begint bij een liefdevol gezin, zonder haat en nijd, zonder geweld en met een veilig thuis. En dat laatste heb je niet geheel zelf in de hand, maar je kunt er wel alles aan doen om het zo veilig mogelijk te maken, niet alleen met traphekjes maar ook met je aanwezigheid. Wees een beetje lief voor elkaar. Niet alleen vandaag, maar ook op maandagochtend om 7 uur zonder koffie; als je dan lief voor elkaar kan blijven moet het goedkomen 😉



Laat je een reactie achter?

%d bloggers liken dit: