Wat zijn nou leuke uitstapjes?

Onze zoon is volgende maand twee, en ik merk wel dat ik dit een moeilijke leeftijd vind voor uitstapjes; iedere keer door het centrum rondlopen gaat op den duur ook vervelen, als we naar de speeltuin gaan die hier vlakbij is heeft hij het ook al binnen 3 minuten door, en dat vindt hij helemaal prima, maar met als gevolg dat we er niet meer normaal langs kunnen lopen want tja, daar wil hij spelen. Voor een hoop uitstapjes is hij eigenlijk net te jong en te klein, en andere uitstapjes zijn weer beter om niet iedere dag te doen; vooral voor het behoud van je eigen lijf, oren en bankrekening. Maar ja, wat moet je nou eigenlijk doen met een peuter die wel geprikkeld wil worden, maar die je absoluut niet wil overprikkelen?

Keuzes, keuzes, keuzes…

Er zijn natuurlijk tal van dingen die je kunt doen, die in de buurt zijn, makkelijk uit te stippelen zijn en daarnaast geen geld kosten (ook best prettig). Zo is een wandeling in het park maken natuurlijk al hartstikke leuk voor die kleintjes, zeker rond deze tijd van het jaar; hier vallen de blaadjes alweer langzaam van de bomen, en dat is natuurlijk supermooi om aan te raken en te ontdekken; maar ook zijn er overal plassen water en dat is natuurlijk hilarisch om in te stampen.  Maar soms heb je ook gewoon echt even geen zin in wandelen (lees; achter je peuter aan rennen) of wil je even iets anders zien dan hetzelfde park. Dan is het fijn om eens gewoon doodsimpel op Google Maps te gaan kijken, en eens uit te vogelen wat er nou eigenlijk in je buurt is. Ik heb namelijk niet echt ‘mamavriendinnen’ in m’n buurt dus dat maakt het wat lastig om leuke plekken uit te wisselen met elkaar.

Doe eens gek; de kinderboerderij!

Het was even zoeken, want we hebben in de omgeving (als je de fiets of de auto pakt) meerdere kinderboerderijen, maar niet alle kinderboerderijen zijn even fijn; sommigen zijn heel druk, of je kan er voornamelijk naar konijnen en cavia’s kijken. Hartstikke leuk; maar dan kan ik ook naar een dierenwinkel gaan iedere dag en daar konijntjes kijken. Of gewoon zelf een konijn in huis halen, maar goed; we hebben nou eenmaal een kat (en ook wel een hele leuke). Uiteindelijk zijn we erachter gekomen, door een uitstapje van het kinderdagverblijf, dat er op fietsafstand een hele leuke kinderboerderij zit, prachtig onderhouden en met veel verschillende en lieve dieren. En, bonus; daarnaast een grote speeltuin, waar kan worden geklommen, gerend, gebouwd, en waar je ook kan schommelen en op de wipwap kan; als je met zand en water wilt spelen kan zélfs dat. Een perfecte plek dus om een middagje te vertoeven, en daarnaast dus hartstikke kindvriendelijk en educatief; om de hangjongeren tegen te gaan hebben ze even verderop een heel ‘fitness-stukje’ neergezet met allerlei attributen om je spieren te trainen; zo spenderen ze hun verveel-uurtjes daar, en niet in de kinderspeeltuin en wordt er dus ook niets gesloopt. Goed uitgedacht dus! Naar deze speeltuin/kinderboerderij combi zijn we al meerdere malen heen gegaan en het blijft hem nog niet vervelen, dus dat blijven we regelmatig doen.

De bibliotheek

De bibliotheek… Zo’n ding wat echt op m’n to-do-lijst staat, maar waar ik maar niet aan toe kom. Het is nota bene op loopafstand, maar iedere keer houdt iets me tegen. Ten eerste hebben we al enorm veel boekjes thuis; boekjes die hij keer op keer kan blijven lezen en die we bovendien niet terug hoeven te brengen. Daarnaast is het denk ik voor iedere peutermoeder heel herkenbaar; peuters kunnen soms regelrechte slopers zijn, zeker als iets niet gaat zoals het moet. Het lijkt me niet heel erg prettig om iedere week een boek te moeten vergoeden bij de bibliotheek. Daarnaast is de bibliotheek toch een plek van rust, waar men ook graag nog hun krantje leest of nog wat studeert en ik zie het al voor me dat mini-me dan uitgerekend dan en daar een woedeuitbarsting krijgt. Het schaamrood staat al op m’n kaken als ik eraan denk… Dus daarom blijf ik dat bibliotheek-uitje maar voor me uitschuiven… En heel eerlijk, eigen boekjes blijven toch eigenlijk ook wel het leukste. Boekjes waar iets persoonlijk voor hem in is geschreven, speciale boekjes, grappige boekjes; dat zijn allemaal leuke en mooie herinneringen voor later… En dus hebben we over een aantal jaar geloof ik onze privé bibliotheek…

De dierentuin; voor ons niet zo’n strak plan.

Een paar weken geleden dachten we dat het wel leuk zou zijn om naar de dierentuin te gaan. We wonen er vlakbij, en we konden met onze T-Mobile punten twee vrijkaartjes ‘kopen’ voor Blijdorp, zodat het een gratis dagje uit was (op het parkeren na dan); bij Blijdorp mogen kinderen tot 3 jaar gratis mee naar binnen.

Ik kan je vertellen, het was niet zo’n denderend succes. Het oceanium, nog steeds vol met gillende, krijsende kinderen, vond hij heel erg mooi maar ook heel erg spannend. De rotsen die ze vroeger hadden om overheen te springen hebben ze vervangen voor animaties, dus dat snapte hij ook nog niet helemaal; en ik trouwens ook niet. Blijdorp, waarom hebben jullie die wiebelrotsen weggehaald; hoe moeten kinderen dan nog leren hoe het is om op een paar schotsen te springen?

Afijn, daarna was hij het een beetje zat om in z’n kinderwagen te blijven zitten, en dan is zo’n rondje dierentuin dus echt een workout; je denkt om de haverklap ‘niet zo snel, pas op, kijk uit, blijf eens hier’ en je rent je rot achter ‘m aan. Goed voor de stappenteller, maar niet heel ontspannen. Terug de wagen in resulteerde in gegil, gekrijs en gejengel (en prikkende ogen in je rug) en optillen houdt je ook maar zo lang vol. Toen hij ook nog eens bij een binnenspeeltuintje uitgleed én schrok van ander kindje was het over en uit; huilen, schreeuwen en niet meer rustig te krijgen en dus konden we gezellig naar huis. In totaal zijn we twee uur in de dierentuin geweest en ben ik nog nóóit zo blij geweest met de gratis kaartjes van T-mobile, want anders had het ons een godsvermogen gekost voor twee uurtjes. Het abonnement laten we dus ook nog maar even zitten, want heel eerlijk, hij is er gewoon nog niet aan toe… En dat geeft niets.

Even een side note; het aantal ouders met hele jonge babies in de dierentuin verbaasde me overigens enorm. En dan heb ik het over kersverse gezinnen, dus nog geen oudere broertjes of zusjes. Met alle respect, maar wat kan een slapende baby in hemelsnaam zien in de dierentuin? Volgens mij ben je dan blij dat ze net hun knuffeltje kunnen zien, ik persoonlijk snap de toegevoegde waarde van de dierentuin niet voor die kleintjes, behalve dan dat het er leuk uit ziet in het babyboek; maar het is niet alsof ze er herinneringen aan hebben later ofzo…

Attractieparken & indoor speeltuinen

Attractieparken (of nouja, dingen zoals Plaswijckpark of Drievliet, of Julianatoren), daar is hij echt nog wat te klein voor. Je kan er wel heen, maar dat wordt in ons geval in ieder geval een gevalletje ‘Dierentuin’; zonde van het geld, zo goedkoop zijn die tickets niet. En ja, tot ik een passende baan heb (met een eventuele aanvulling van het UWV wanneer ze een keer doorkrijgen dat ik inderdaad arbeidsbeperkt ben zoals dat dan mooi heet) is het nou eenmaal geen vetpot in huize Kaboutermama, en denk ik dus over grote uitgaves twee keer na. Wat ik overigens niet erg vind, want dat betekent dat we dat weer uit kunnen geven aan extra kleding, fijne (luxere) boodschappen en het zorgt ervoor dat hij bergen met speelgoed heeft (en daar ook mee speelt overigens).

Indoorspeeltuinen zijn wel enorm leuk, zoals Monkey Town en soortgelijke indoor paradijsjes, maar eerlijkheid gebiedt wel te zeggen dat ik dat in ieder geval niet wekelijks kan doen. Niet vanwege de financiën, want gelukkig zijn de entreeprijzen van zulke indoor speeltuinen heel vriendelijk en daardoor dus meer dan prima te doen! Maar door het geluid en het aantal gillende en joelende kinderen raak ik al enorm snel overprikkeld; en onze knul ook. Af en toe doen we dat dus wel, gewoon zodat hij even ‘beschermd’ z’n ei kwijt kan en op die manier ook met andere kinderen kan spelen zonder dat hij op het KDV is, maar ook dit doen we niet op regelmatige basis; ik wilde graag m’n trommelvliezen intact houden….

Theatervoorstellingen

En, last but not least… Theatervoorstellingen. Want hij komt nu éindelijk op de leeftijd dat hij iets meer concentratie krijgt en daardoor kunnen we dus naar Nijntje in het theater, en hopelijk binnenkort naar meer van dat soort kleinere voorstellingen. Niet te lang, niet te groot, maar wel met veel muziek, verhaaltjes en dans. Een klein beetje cultuur snuiven voor peuters, niks mis mee en ik moet zeggen dat ik dát stiekem héél erg leuk vindt…



Laat je een reactie achter?

%d bloggers liken dit: