Alive-day & bijna starten met revalidatie…

Ik noem mezelf een nuchtere moeder, maar ondertussen kan ik soms best een zweefteef zijn. Zo geloof ik niet zozeer in een God, of een hiernamaals, of een ‘higher power’, maar tegelijkertijd geloof ik absoluut niet dat toeval bestaat; dingen gebeuren omdat dat zo moest zijn. Zo is het 25 april mijn ‘alive day’, maar op die dag start ook mijn revalidatietraject officieel. En je kan mij een hoop wijs maken, maar dat gebeurt met een reden, dat is véél te toevallig dat dit zo samenvalt. En het feit, dat dit samenvalt, doet eigenlijk best veel met me, onbewust.

Het is al bijna mijn Alive-Day! En dat is hier een leuker feestje dan mijn verjaardag kan ik je wel vertellen. Ik zal beginnen met uitleggen waarom ik een ‘alive-day’ vier, anders valt de logica van dit hele verhaal weg.

Ik ben in 2014, om exact te zijn dus 25 april 2014, geopereerd. Niet even m’n been gebroken en in het gips gezet, maar ik heb een hart-operatie achter de rug. Ik weet nog heel goed dat ik 24 april me netjes heb aangemeld met m’n vriend in het ziekenhuis, grote tas met spullen mee, en dat een gastheer ons de weg heeft gewezen. Dat is een enorm akelig gevoel. Het zijn kundige mensen in het ziekenhuis hoor, maar het kan net zo goed je laatste nacht zijn, en die moet je dan verplicht in het ziekenhuis doorbrengen, in je eentje. Fraai is anders, maar niet opereren was ook geen optie. Niet om de drama-queen uit te hangen, maar dan had ik nu in m’n laatste jaren gezeten. Dat vond ik geen alternatief, dus volle vaart vooruit.

Na een rampzalige nacht was m’n vriend er ‘s morgens weer, en werd ik uiteindelijk naar de OK gebracht. Ik durf oprecht te zeggen dat ik nog nooit zó bang ben geweest. Wat ze toen hebben gedaan weet ik natuurlijk niet, ben er niet helemaal bij geweest. Het laatste wat me bij is gebleven is dat ik twee ontzettend lollige anesthesisten had, die me duidelijk goed onder zeil hebben gekregen. Voor m’n vriend bleef er weinig anders te doen, hij kon alleen wachten. Ik geloof dat hij na 5 uur het verlossende telefoontje heeft gehad dat de operatie gelukt was, dat ik nog sliep maar dat hij erbij mocht. En als je het over geluksmomentjes hebt; het is zo enorm fijn om je liefde, je steun en toeverlaat, als eerste te zien wanneer je je ogen open doet. Althans, ik heb ze 20 keer open en dicht gedaan geloof ik, omdat ik telkens weer in slaap viel, maar de 21e keer bleef ik lang genoeg wakker om hem te zien, mét appelsap. Gratis tip; als je net wakker bent uit een narcose, drink dan geen heel flesje appelsap op. Daar ben ik dus kotsmisselijk van geworden direct daarna; lang leve een infuus, ze konden direct anti-misselijkheid spul toedienen.

Afijn, 25 april is sindsdien dus mijn ‘alive day’. Veel beter en leuker dan een reguliere verjaardag, want voor mijn gevoel heb ik op die dag m’n leven gekregen en is het leven eigenlijk pas begonnen. In feite ben ik mijn nieuwe leven begonnen met twee weken morfine trouwens, echt een geweldige start, maar het zorgde er wel voor dat ik verdomd snel kon herstellen. Slechts 2 weken na de operatie datum was ik van de morfine af. Dat voelde de eerste twee dagen niet zo heel denderend (ik weet nu wat afkickverschijnselen zijn), maar daarna ging het als een trein. Binnen 8 weken ben ik vrij goed hersteld, en nu, drie jaar later, zie je er eigenlijk bijna niks meer van. Ja, je ziet een litteken, want het is een flinke ritssluiting geworden. Echter hebben ze het zó netjes gehecht, dat je alleen een rood ‘stipje’ ziet. Het streepje wat naar beneden loopt is wat witter, als je het al ziet, en daaronder heb ik nog twee streepjes van de drain zitten. Nou, als dát het ergste is.. Dan ben ik er fietsend doorheen gegaan.

Maar nu komt het; het revalidatietraject waar ik in stap, begint officieel 25 april. Op m’n alive day. Ik geloof nu echt niet meer in toeval. Ik geloof hooguit dat ik ‘toevallig’ kleding voor de kabouter in de uitverkoop zag, of dat er ‘toevallig’ een reep chocola in m’n winkelmandje sprong in de Appie. Maar ‘echt’ toeval geloof ik niet meer in. Drie jaar geleden was 25 april de start van iets nieuws, van een nieuw begin en een frisse start. En dat wordt het dit jaar gewoon weer. Dit jaar wordt het weer een nieuw begin, een nieuwe versie van mijzelf, daar beginnen we 25 april aan. In eerste instantie werd er over de start namelijk gezegd dat dit 20 april zou zijn, maar het werd de 25e.

Dat maakt de revalidatie niet minder eng ofzo, ik doe het nog steeds in m’n broek. Ik heb geen idee wat ik ervan moet verwachten. Het kan twee kanten op; óf ik fiets er met twee vingers in m’n neus doorheen, óf ik word compleet gebroken en functioneer de komende maanden niet meer 100%. Als het dat eerste is, dan gaat het waarschijnlijk alsnog niet goed, en als het dat laatste is, dan ben ik er ook niet zo zeker van of ik dat nou zo leuk vind.

We gaan het meemaken, ik ben enorm benieuwd. En om nog maar even op  dat toeval in te haken; sinds we een kussen en dekbed hebben voor onze Kabouter, slaapt hij ineens door ‘s nachts. Toeval? Ik dacht het absoluut helemaal niet. Maak dat de kat maar wijs; hij had gewoon een kussen nodig en slaapt nu door. En daar zijn we precies op tijd achter gekomen, want ik kan dalijk alle energie gebruiken.

Afijn, we gaan het meemaken. Dinsdag is er gebak, want dan vier ik mijn alive day. En daar proosten we dan ook op met een wijntje, vooruit.



Laat je een reactie achter?

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: