Als het niet gaat zoals het moet…

…dan moet het maar zoals het gaat. En daar moet ik me soms echt bij neer leren leggen. Het moederschap; niet zo perfect als de buitenwereld het eruit laat zien.

…dan moet het maar zoals het gaat. Dat is iets wat ik zo’n 20x per dag herhaal…

Dat begint al bij je nachtrust. Je weet het 100% zeker; het kan geen honger zijn met al het eten wat je kleine naar binnen heeft gestouwt. Maar, goede moeder die je bent, kan het ook geen buikpijn zijn want hij heeft ook niet te veel gegeten, of hele rare dingen gegeten. Het is niet te warm, en niet te koud in z’n kamer en hij heef zijn lievelingspyama aan (je bent 19 maanden en ijdel als wat) maar tóch heeft hij wel iets te gillen ‘s nachts. En dus begeef je je, half slaperig, naar zijn kamer. Waar je ondertussen drie keer je teen stoot tegen dezelfde pokke auto (misschien toch maar eens opruimen voor je naar bed gaat, hoe moe je ook bent), voordat je in zijn kamer bent. Daar tref je hem dus in zijn bed (ledikant, want zo houd je hem nog even een kleine baby) aan, springend, en ondertussen heeft hij voor jouw plezier alvast zijn knuffels, spenen en tutteldoekjes uit zijn bed gegooid. Je weet dat als je nu niet snel ingrijpt, hij met zijn dekbed en kussen verder gaat. Omdat je ‘s nachts toch wat minder streng en vasthoudend bent, probeer je nog wel om meneer weer plat in zijn bed te krijgen en hem ervan te overtuigen dat hij echt wel een heel fijn bed heeft, maar na 10 keer nog niet eens de deur te kunnen bereiken voordat het luchtalarm weer af gaat, ben je die vastberadenheid kwijt en gaat hij dus mee naar je eigen bed. Dat bed waar je vriend nietsvermoedend nog ligt te slapen en je kat ineens met zo’n kop van ‘ik dacht het dus écht even niet’ omhoog kijkt. En jij met een kop van ‘sorry vriend’ weer terug kijkt. Is het opvoedkundig verantwoord en helpt het op de lange termijn? Absoluut niet. Maar je wil gewoon slapen en dan maakt het niet meer uit, al zou de hele Blijdorp Zoo in je bed liggen.

Je telt aan het ontbijt vervolgens je zegeningen, want hoera, het broodje is in zijn geheel op, er is niet mee gegooid en na één knijpfruitje  werd er zowaar niet gezeurd om meer! Hij heeft netjes wat water op en zit eigenlijk voorbeeldig aan tafel. Zo voorbeeldig, dat je denkt dat je bést wel even naar het toilet kan. Je komt terug, en ziet vervolgens een kind half achterstevoren in zijn stoel zitten, roepend naar zijn speen en de koelkast (want, knijpfruit) en ik weet niet wáár hij het vandaan heeft gehaald, maar ik spot een stukje brood op de keukenvloer. Uiteraard met de besmeerde kant op de grond. Let wel, je bent welgeteld 1 minuut weg geweest en hebt niets gehoord.

Daarna besluit je kleine mini-me dat het tijd is om keihard door het huis te rennen, te gillen, op 2 telefoons, een tv, een ipad en een laptop Pieter Post te willen kijken (ja; op al die apparaten tegelijk), en wanneer je hem dus zijn zin niet geeft, besluit meneer dat het tijd is voor een leuke driftbui, en dan gooit hij dus al zijn speelgoed uit de bakken. Al. Zijn. Speelgoed. En dan bedoel ik ook echt álles.

Uiteindelijk heb je dat alles wel weer kalm gekregen, soort van dan, en gezien de bak energie die er uit je dreumes komt, besluit je dat het wellicht een slim idee is om te gaan buiten spelen. Je dénkt het alleen maar en hij staat al met zijn schoenen aan. Gelukkig dácht je het alleen en sprak je het niet uit, want dan zou je dus verplicht moeten buiten spelen. Iets wat normaal gesproken echt geen probleem is, maar nu je naar buiten kijkt heb je spijt van dat idee; zulk lekker weer is het nou niet bepaald. Sterker nog, het waait, de lucht is donkergrijs en je durft te wedden dat het binnen nu en een uur zeker wel drie keer kan gaan regenen. Ik heb nog liever een gillende dreumes om me heen, dan dat ik in de regen ga ‘buiten spelen’.

En dus maak je de keuze om hem maar binnen te laten rennen tot hij moe is. En gelukkig wordt hij uiteindelijk ook moe. Je geeft hem nog een broodje, laat hem weer rennen en spelen (probeer hem maar eens te stoppen) en wanneer zelfs hij over zijn eigen speelgoed heen valt is het tijd om een luier te verschonen, een fles te maken, en naar bed te gaan. Gek genoeg kent hij de vraag ‘Zullen we een fles maken?’ wel, maar als je zegt ‘kom, we gaan schone billen doen en naar bed’, dan rent hij ineens weg.

Afijn, na wat geworstel en onderhandelen heb je het eindelijk voor elkaar; hij slaapt! En dan zie je pas wat er over is gebleven; een woonkamer vol met speelgoed, een aanrecht vol afwas, een mailbox met toch best wel aardig wat werkmail om te beantwoorden, en douchen.. Eeh… Ja dat doe je vanavond maar… En dan wilde je ook nog (vrijwillig!) naar het consultatiebureau om hem even te laten meten en wegen. Dat laatste sla je hoogst waarschijnlijk over, want als ze je zo zien bij het consultatiebureau bieden ze je waarschijnlijk een kopje koffie aan en vragen ze of je soms somber bent en het idee hebt dat het allemaal geen zin meer hebt. Alsof je er zo uit ziet. En ja, zo zie je er uit met een ontploft vogelnest op je hoofd, waar ooit, in een ver verleden nog best een hip kapsel zat.

On the bright side; hij slaapt, het aanrecht is leeg (soort van, de vuile afwas is in ieder geval in de vaatwasser beland en deze staat zelfs aan), de e-mails zijn op één of twee na allemaal beantwoord en je hebt jezelf een kop koffie toebedeeld (althans, espresso uit een zakje met twee suikerklontjes en een scheut melk; kinderkoffie). Wél in een fancy mooi glas natuurlijk, waardoor het net lijkt alsof je je héél even in een luxe koffiecorner bevindt.

On the niet-zo-bright side; je woonkamer vloer ligt nog steeds vol met speelgoed, je hebt dan wel een schoon shirt en vest aangetrokken, maar die jam-vlek zit nog steeds op je spijkerbroek, door je lekkere kopje koffie heb je nu alsnog afwas en je weet dat als meneer straks wakker is, het hele geren weer van voor af aan gaat, terwijl het nog steeds lekker Nederlands (sorry) kutweer is.

Maar weet je, het is allemaal zo erg niet. Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat. En als dat betekent dat je nooit een opgeruimd huis hebt, niet als de perfecte huisvrouw (die je zelf wil zijn, je man verplicht je gelukkig nergens toe) een drie gangen menu in elkaar draait, en je kind op de vensterbank staat te dansen; lekker boeiend. Dit huis is gewoon niet gemaakt voor orde en structuur. Misschien wordt het in een volgend huis wel makkelijker, who knows. Misschien ook niet, lekker belangrijk.

Ik schenk nog een kop koffie in, en ga nog even lekker bankhangen nu onze kabouter nog even slaapt. Dat speelgoed ruim ik vanavond wel op, want hij gaat er straks toch nog mee spelen, en het consultatiebureau doe ik volgende week wel. Ik ga nu heel even tien minuten besteden aan me-time. Doe je mee?



Laat je een reactie achter?

1 thought on “Als het niet gaat zoals het moet…”

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

%d bloggers liken dit: