Angsten als moeder zijnde

Ik denk dat iedereen dit wel herkent; terwijl je voorheen nergens bang voor was, denk je nu met de kleinste dingen wel twee keer na. Dat is een heel raar (en ongewenst) gevoel, want soms herken ik mijzelf niet eens daarin. Angst is misschien niet eens zozeer het juiste woord, maar er zijn gewoon dingen waar je even je adem bij inhoudt en die je meer raken dan voorheen. 

Vermissingen en mishandeling komt harder binnen

Het zal ongetwijfeld ook met de social media te maken hebben en het feit dat álles tegenwoordig online te zien, lezen en volgen is, maar als ik hoor over kleuters of pubers die vermist raken, of door een misdrijf om het leven zijn gekomen, dan komt dat zo veel harder binnen dan een aantal jaar geleden. Ineens komt het dan heel dichtbij. Op zo’n moment houd ik mezelf heel stoer voor dat dat ons heus niet gebeurt, maar hey; dat dachten andere ouders ook, en zij konden na een aantal weken vermissing hun kind begraven, om het even heel plat neer te zetten. Dat zet me dan toch aan het denken, maakt dat ik onze knul liever in z’n kinderwagen houd als we in de stad zijn, en als hij écht niet in de wagen wil, dan maar op m’n arm. Ik ben, zeker als het druk in de stad is, echt als de dood dat ie ineens kwijt raakt ofzo. Dat is echt een rotgevoel, omdat ik weet dat hij uiteindelijk toch écht een keer zelf naar school gaat lopen, maar ik moet er nu nog niet aan denken. Maar wat ik al zei, dat zal ook ongetwijfeld door de social media komen. Dit gaat echt heel oud klinken met m’n 25 jaar, maar “vroeger” kwamen vermissingen véél minder ter sprake en werden we gewoon ‘los’ gelaten. Gewoon thuis zijn voor het donker en van tevoren even laten weten waar je ging spelen, en dan was er niets aan de hand. Nu hebben we GPS Horloges, krijgen kinderen steeds op jongere leeftijd een smartphone met Whatsapp en worden er direct grote zoekacties opgezet wanneer er een kind vermist is. Ik zeg niet dat dat slecht is, maar het zorgt er wel voor dat je je er pijnlijk van bewust wordt hoeveel er kan gebeuren.

Risico’s nemen qua sport

Noem me een watje, maar ik durf qua sport echt geen gekke dingen meer. Ik heb op m’n 18e m’n rug gebroken, dat stopte me niet om te stoppen met paardrijden. Op m’n 21e een hartoperatie, en nog hield ik die gekke pony. Ook al was het vallen nu wat riskanter, ik wilde er gewoon weer op, hoewel ik die pony overigens wel een paar maanden na m’n operatie alsnog de deur uit heb gedaan. Maar nu ik moeder ben stap ik liever niet meer op een paard. Als ik weet dat ze écht heel braaf zijn, zal ik heus nog wel een keer opstappen, maar ik neem geen risico’s meer en merk dat dit echt een grove verandering is. Ik vond het niet erg als ik in elkaar zou vallen; oké, ik stond er niet om te springen om m’n rug nog een keer te breken en in een rolstoel terecht te komen; maar vóór ik moeder werd had ik alleen mijzelf daarmee. Nu denk ik daar wel anders over; ik heb een hartstikke lief zoontje en ik zou het fijn vinden als hij zich straks niet een leven met een rollende mama heeft, omdat mama zo nodig op een paard moest stappen terwijl ze wíst dat dat niet zo’n slim plan was. Ineens besef je je dan dat er véél meer is dan alleen jezelf, en daar heb ik dus ook wel de risico’s een beetje op aangepast. Het klimmen was daarom ook best wel een grote stap, want in m’n achterhoofd speelde alleen maar ‘wat als ik te pletter val’. Gelukkig viel ik niet te pletter, het moet wel heel raar lopen wil je in een indoor klimhal te pletter vallen, maar ik werd me er gewoon pijnlijk van bewust dat ik het me niet meer kan veroorloven om m’n lijf stuk te vallen. Niet zozeer voor mezelf, maar vooral voor m’n vriend en m’n zoon. En geloof me, ik mis het paardrijden echt wel. Oké, nu in de winter en met alle regen niet zo heel erg, maar vooral in het voorjaar mis ik het absoluut. Het is me nu alleen teveel risico, en zul je zien; ík ben degene die zich inderdaad in elkaar valt wanneer ze besluit tóch een rondje te gaan rijden. Je hoeft maar één keer slecht te vallen… En dat heb ik al een keer gedaan; dat ga ik dus geen tweede keer doen.

Sirenes als m’n kind niet thuis is

Sirenes van hulpdiensten als m’n kind niet thuis is, dát vind ik nog het engste en dat is ongetwijfeld iets wat ik los moet leren laten. Het helpt ook niet mee dat ik thuis zit en dat we vlak bij de kinderopvang wonen, maar man iedere keer dat onze knul op de kinderopvang is en ik zie of hoor sirenes daar in de buurt dan moet ik écht even erop letten dat ik nog gewoon adem, nog niet ben gebeld door de opvang en dat als ik dan op Alarmeringen of P2000 kijk, er niks te zien is en dat ik hem gewoon over een paar uur op kan halen, levend en wel. Ik wéét dat het geen reële angst is, maar toch blijft dat af en toe heel lastig. Het is niet dat ik de hele dag in doodsangst achter m’n raampje in de woonkamer zit met alle alarmdienst-websites open hoor! Het gebeurt vaker dat ik er niet bij stil sta dan wel, maar toch zijn er van die dagen dat je het niet kan helpen.

Ik ben niet gek; ik ben gewoon moeder.

Dat blijf ik mijzelf ook maar voorhouden; ik ben niet gek, ik ben gewoon moeder. En in de werkomschrijving van moeder staat ook dat je je af en toe veel te veel zorgen maakt en daar kan je helemaal niks aan doen.

Ik kan me niet voorstellen dat ik de enige moeder die soms zulke ‘angstmomentjes’ heeft. Is je kind net de babyfase voorbij (help, straks laat ik hem op de grond vallen), dan komt de dreumes fase (stikt hij straks niet de moord in een rijstkorrel), en voor je het weet zie je de speeltuin als een mijnenveld; overal is wel iets waar je peuter z’n nek kan breken. Volgens mij heeft iedere leeftijdscategorie wel iets waardoor je doodsangsten uit kan staan….



Laat je een reactie achter?

1 thought on “Angsten als moeder zijnde”

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

%d bloggers liken dit: