‘Blij’ dat ik niet ‘echt’ zwanger was.

Het klinkt misschien heel vreemd, maar ergens ben ik heel erg blij dat ik de zwangerschap niet bewust heb meegemaakt. Zwanger zijn lijkt me enerzijds echt prachtig hoor, die roze wolk met een klein wondertje dat in je groeit, beweging om te voelen, de verandering van je lijf, het zal ongetwijfeld iets moois zijn. En misschien spreek ik er bij een eventuele tweede wel heel anders over, maar als ik zo om me heen kijk ben ik toch zó blij dat ik niet ‘echt zwanger’ ben geweest…

Nogmaals, ik wet dat het heel vreemd zal klinken en misschien zelfs wel verwend. En ik ben echt enorm blij dat onze kabouter ondanks alles ter wereld is gekomen en dat hij zoveel levenslust heeft, en ons dus zoveel levenslust geeft. Maar man, als ik nadenk over een zwangerschap, dan gaan ergens mijn nekharen al overeind staan. Dat kindje? Superleuk. Dat bevallen? Goed, iets minder aangenaam maar doe ik heus nog wel een keertje over. Maar kan ik die zwangerschap niet overslaan? Wel dat ik dit keer zeg maar weet dat ik zwanger ben, maar dan wel lichamelijk hetzelfde als de eerste zwangerschap, is dat mogelijk?

Sowieso met mijn medische historie en track record zit een onbezorgde zwangerschap er al niet in. Ik had de mededeling al gehad na mijn hartoperatie dat, als we kinderen wilden, dat we dat dan binnen 5 jaar het beste konden doen omdat dan m’n hart op z’n sterkst was (ze hebben mijn hartklep gerepareerd met een plastiek en lichaamseigen weefsel, dus geen garantie dat ik op mijn 40e nog zonder schade een kind kan krijgen zegmaar) en als we aan kinderen zouden beginnen, zou ik eerst een fitheidstest af moeten leggen. Dan moet ik dus eerst weer aan allemaal snoertjes en kabeltjes, krijg ik weer een leuk holterkastje mee en moet ik gaan fietsen om te kijken hoe mijn conditie is. Niet omdat ik de hele dag door op de bank chill en zakken chips eet, maar om te kijken of m’n hart wel sterk genoeg is. Alleen de gedachte aan witte doktersjassen is voor mijn hart al voldoende reden om even op te springen naar de 130 slagen per minuut, dus ik heb zo’n vermoeden dat zo’n test niet helemaal representatief zal zijn, maar goed; protocol moet je toch volgen en dat is het protocol.

Dan zie je; is het zwanger worden gelukt, ga ik waarschijnlijk een hele hoop extra controles krijgen. Niet alleen bij mezelf, maar ook bij mini-me 2.0, om er zeker van te zijn dat hij niet een van mijn genetische kadootjes krijgt. Ik zou het natuurlijk érg fijn vinden als ook koter nummer 2 niet voorzien wordt van een hartafwijking, maar ook gewoon lekker gezond is. De enige genen die 2.0 wel mag krijgen zijn mijn slank-blijf-genen, opdat hij/zij later nooit hoeft te diëten. Maar ik vrees dat dat een beetje teveel gevraagd is. Maar goed, al die extra controles dus, en ik vraag me daardoor ook een beetje af of dat wel bij een ‘gewone’ verloskundige mag, of dat die controles dan in het ziekenhuis moeten plaats vinden. Niks ten nadele van het ziekenhuis hoor, want het Erasmus vind ik echt een geweldig goed ziekenhuis en ik ben iedereen die daar werkt nog tot de dag van vandaag dankbaar dat ze niet alleen mij in leven hebben weten te houden, maar ook dat ze me bij m’n bevalling zo goed hebben begeleid (en mijn vriend!) en zonder vooroordelen (kan het ziekenhuis waar ik ‘s nachts opgenomen werd nog wat van leren). Ze legden ook heel duidelijk uit welke consequenties een ruggeprik zou hebben en daardoor mocht ik het zelf kiezen of ik het wilde. Ik wilde alleen maar van de pijn af dus hop, kom maar door maar ja, toen was het al te laat zeg maar. Maar ook dát legden ze keurig uit, en het had zelfs nog wel gemogen maar doordat ze heel duidelijk de gevolgen uitlegden (suffe baby) ervoor gekozen het alsnog niet te doen. Ook na de bevalling werd ik goed overeind geholpen en was er supergoede begeleiding. Toen ik dus tijdens het douchen even niet zo lekker werd, werd er direct ingegrepen zonder de deur wagenwijd open te gooien, wat toch wel prettig was. Ondanks dat er daarvoor 4 man minstens je doos in heeft gekeken, douchen blijft toch wel het lekkerst als dat discreet en alleen kan, heel stom.

Afijn, dus zo’n heel medisch traject staat me niet zo aan, ondanks dat ik weet waarvoor het dient en dat het alleen uit voorzorg is. Maar nog iets wat me echt tegen staat aan het zwanger zijn, en hiermee ga ik misschien heel wat mommy’s-to-be tegen het hoofd stoten; ik wil niet dik worden. Echt, ik vind het prachtig hoe sommige moeders shinen met hun buik, maar ik moet er echt niet aan denken gewoon. Een dikke buik, waggelen, vocht overal, hou op schei uit. Ik wil gewoon 9 maanden lang m’n superstrakke skinny’s aan kunnen, m’n sexy ondergoed aan blijven houden en no way dat ik afstand wil doen van m’n Calvin Klein, dus ik wil gewoon geen ronde buik krijgen. En ik heb dan wel met de eerste heel veel mazzel gehad, maar ik ben een beetje bang dat ik dat bij een volgende zwangerschap dubbel zo dik wordt of zo, dus ehm, ja, dat staat me dus een beetje tegen. Ik kan gewoon niet zo shinen met een dikke buik. Ik krijg nu eindelijk buikspieren voorzien van een klein zacht laagje vet, en dat wil ik héél graag zo houden. Misschien een beetje oppervlakkig van mij, sorry.

En oké, ik zal het toegeven, nog een ding wat me tegen staat, niet zozeer aan het zwanger zijn of het bevallen, maar wat er daarna komt; kraamvisite. De eerste keer heb ik het allemaal over me heen laten komen en wilde iedereen langskomen, wat ik wel kon begrijpen. Onze kabouter was ook gewoon een heel knap jongetje (al vindt iedereen dat van zijn eigen kind) maar goed, daarnaast was het natuurlijk ook wel super vreemd voor iedereen om (bij gebrek aan geboortekaartjes, iets met voorbereidingstijd) het bericht te krijgen / op Facebook te lezen dat ik ineens bevallen was. Echt gewoon een regelrecht ‘WTF’ moment. En dus kwam iedereen langs. Iedereen. Tot aan mensen die ik nog nooit eerder persoonlijk gezien had aan toe. Dat gaat bij een volgende wel iets anders worden. Directe familie en de hechte vriendenkring; meer dan welkom. De rest; chill for a minute. Ik weet überhaupt nog niet wanneer en of er een tweede komt hoor (oké, ja ik geef het wel toe dat ik wel heel graag een Brusje wil voor onze kabouter) maar ik weet nog helemaal niet hoe dat gaat, met twee kinderen tegelijk. En dan wil ik dus niet de eerste weken helemaal vol met visite zitten. Is dat raar of egoïstisch? Ik voel me echt zo’n monstermom als ik dat zo neerzet, maar als ik zo terug kijk op de kraamperiode zijn er toch wel dingen die ik graag anders had gedaan. Maar goed, you live and you learn toch?

Wat ik dan wél weer heel fijn vind, is dat een tweede geboorte ook verplicht een ziekenhuisgeboorte is, dankzij/door m’n hele medische trackrecord. Een ziekenhuisbevalling met medische indicatie zegmaar. Dat betekent geen gedoe en gezeik thuis, gewoon lekker schoon het ziekenhuis in en lekker schoon er weer uit. Het nadeel is wel dat ik waarschijnlijk even moet blijven, maar dat zal ook geen weken zijn. En ja, gek genoeg vind ik het ziekenhuis zelf niet fijn, maar de controle en de supervisie vind ik dan toch wel weer wél fijn, omdat, áls er wat gebeurt, er gelijk een heel team aan topmensen is om alles in de gaten te houden. Want dat is toch nog steeds m’n grootste angst; ‘wat als er iets gebeurd’.

En misschien kom ik er nog wel op terug hoor, maar ik wil wel proberen om de volgende bevalling ook zonder ruggeprik of andere pijnbestrijding te doen. Volgens mij doet die ruggeprik zetten ook ontiegelijk veel pijn en nouja, als de volgende bevalling net zo makkelijk gaat, is het even puffen en persen en dan ben ik bevallen. En ik wil ook wel weer dezelfde gynaecoloog of  wie me dan ook heeft gehecht; hij heeft nog een schop van me tegoed, met z’n ‘Je mag wel zeggen en denken dat je me wilt schoppen, maar je mag het niet daadwerkelijk doen’. Echt, de woorden die je niet moet zeggen op zo’n moment, maar goed; het heeft me er wel doorheen geholpen.

Sorry als ik nu verwend, ondankbaar of raar overkom. Zwanger zijn is een prachtig voorrecht en een prachtig iets, dat geloof ik graag. En een tweede kindje is hartstikke welkom. Alleen geen buik alstublieft. Kindjes komen met de ooievaar, zullen we dat gewoon aanhouden?



Laat je een reactie achter?

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

%d bloggers liken dit: