Borstvoeding; stoppen is geen falen!

Ik ben na twee-en-halve week gestopt met borstvoeding. De commentaren daarop waren wisselend. Waar degenen in mijn directe omgeving én met ervaring met borstvoeding me groot gelijk gaven, kreeg ik helaas ook nogal eens de opmerking dat ik gewoon door moest gaan, en dat het echt wel het beste is voor m’n kind. Heb ik mijn kind tekort gedaan  door te stoppen?

Borstvoeding; het meest natuurlijke voor je kind. Daarmee wordt ook direct gesteld dat het daarmee het beste voor je kind is. En ik geloof oprecht dat borstvoeding ook echt wel heel goed is voor je kind. Maar het béste? Dat is niet alleen borstvoeding. Het beste voor je kind is ook een happy mama. Een uitgeruste moeder, en daarbij ook een moeder die het fysiek nog aan kan.

Toen onze kabouter geboren werd, kwam de borstvoeding goed op gang. Als hij ging huilen, spoot het er bij mij uit (sorry voor de beelddenkers). En dat is een hartstikke mooi, aangeboren reflex van het lichaam en ik vind het ook absoluut een prachtig iets aan het lichaam. En in het begin leg je je kind aan, naar behoefte. Of om de drie uur, het is maar net welk protocol het ziekenhuis of de kraamzorg wil volgen. Dat deed ik dan ook braaf; brullen? Brullen was direct voeden. Moest ook wel, anders kon ik me wéér omkleden (en die compressen haalden dus niets uit..).

Maar dat was enorm zwaar. Niet alleen mentaal (constant erop bedacht zijn dat je wel nu ineens moest voeden, het juist aanleggen, het goed vasthouden, het in de gaten houden of dat ie niet de moord stikte), maar ook fysiek; de kilo’s vlogen eraf. Dat is natuurlijk hartstikke handig als je de nodige kilo’s bent aangekomen tijdens je zwangerschap, maar die kilo’s was ik na het bevallen al kwijt, en dat was dus totaal niet nodig. Sterker nog, het was niet wenselijk om nog meer af te vallen, alsjeblieft niet!
Maar ja, je hoort aan alle kanten, borstvoeding is toch het beste, ja het begin is altijd moeilijk, je zult even moeten doorzetten. En dat deed ik dus braaf, maar ik werd er enorm ongelukkig van. De kilo’s vlogen er dus af, ik ging van ‘beetje moe’ naar compleet afgepeigerd en ik kon dat ook niet meer bijtanken.

Omdat onze kabouter ook eigenlijk de hele dag maar bleef drinken, ging er in mijn achterhoofd wel een belletje rinkelen. Hij kan wel de hele dag drinken, en ik leg hem écht wel goed aan; maar zit er wel genoeg voeding in de melk? Daar ging ik een beetje over twijfelen. Een beetje heel erg eigenlijk. En we hebben het echt wel aangekeken, maar na twee-en-halve week zijn we over gegaan op flesvoeding. Ik kon echt niet meer verder afvallen, en ik kon ook niet 20 uur per dag voeden, dat was ook niet heel realistisch om dat vol te willen houden. En de flesvoeding/kunstvoeding bleek een uitkomst; na zijn eerste flesje zat hij vol en was hij uren daarna aan het slapen.

Toen voelde ik me schuldig. Niet omdat ik met borstvoeding gestopt was, maar omdat ik dat niet 2,5 week geleden had gedaan! Ik hoefde echt geen expert erbij te halen, om te weten dat er gewoonweg niet genoeg voeding in de moedermelk zat. Dan kan ik wel blijven voeden, maar als hij er niks uit kan halen houdt dat toch op. Kunstvoeding bleek hier voor iedereen de uitkomst; ik kon weer rusten, én ik kon tenminste weer proberen aan te komen. Onze kleine kon eindelijk met een echt vol buikje slapen en was direct een happy baby. Daarnaast hoefde ik niet met kolven in de weer om papa een flesje te kunnen laten geven, en konden we de nachtdiensten op die manier delen.

Ik was echt euforisch, want ik had de eerste hindernis (buiten het bevallen om) getrotseerd! Maar toen kwamen de oordelen, en toen leerde ik ook kennen wie er daadwerkelijk vriendinnen waren. Zo waren er een paar dames die het nodig vonden om te verkondigen dat zij toch écht wel door waren gegaan met borstvoeding. Een kind heeft borstvoeding nodig, dat is het beste voor je kind en is een natuurlijk iets. Daar zaten toch de afweerstoffen in, en die had ie zo nodig, zeker omdat we natuurlijk al geen vitamines hadden genomen tijdens de zwangerschap en alles maar hebben gegeten en gedronken, wie weet wat voor achterstand hij had opgelopen. Daarbij komt ook nog eens dat ik tijdens mijn zwangerschap wel eens een glaasje wijn heb gedronken (niet bewust, maar ik wist niets van mijn eigen zwangerschap dus dan wordt het wat lastig..) en nog los van het commentaar op het stoppen met borstvoeding, kreeg ik ook nog het commentaar dat hij misschien wel FAS had opgelopen door mijn ‘drankgebruik’. Toen ik aangaf dat hij door het ziekenhuis toch echt prima in orde was bevonden en ook niet bepaald ‘ziek’ toonde, kreeg ik nog even de schop na dat je dat op latere leeftijd pas kunt zien, of hij zich normaal kan ontwikkelen of een mentale achterstand heeft. Dat was echt een knauw, en een hele lelijke ook. Dat je het niet eens bent met het stoppen van borstvoeding, prima. Maar om dan overal tegenaan te moeten schoppen is een beetje laag. Dat doe ík zelfs niet.

Ik wil mijzelf echt geen schouderklopje geven, maar stoppen met die borstvoeding was het beste wat ik heb kunnen doen. Ik was niet van plan om ten koste van mijzelf m’n kind te voeden, als hij nog niet eens genoeg voedingsstoffen eruit kon halen! En dat is voor iedereen de beste keuze geweest. Helaas lees ik wel vaak enorm veel onbegrip als het om borstvoeding gaat. Als iemand geen borstvoeding wil geven, dan is dat een eigen keuze. Als iemand niet wil beginnen aan borstvoeding, is dat een bewuste keuze, en een keuze die gemaakt mág worden.

Borstvoeding het beste? In sommige gevallen wel, in sommige gevallen niet.
Wat ik wel het beste vind voor een kind? Een moeder die nog een beetje leven en pit in zich heeft, energie kan opbouwen en ervoor kan zorgen dat haar kindje genoeg voedingsstoffen binnen krijgt. Of dat nou uit een borst of uit een pakje komt.



Laat je een reactie achter?

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: