De juiste slaaphouding voor je baby?

De juiste slaaaphouding voor een baby; het internet en alle opvoedkundige boekjes staan er werkelijk waar vól mee. Waar doe je nou wijs aan? Krijgen ze écht zo snel een afgeplat hoofdje? En een slaapzak; wel of geen goed idee? Het is soms echt heel verwarrend…

Het internet staat er vol mee; allerlei adviezen en tips voor de juiste slaaphouding van je (pasgeboren) baby. Dat kan je soms heel onzeker maken. Bij het consultatiebureau vinden ze in veel gevallen al snel dat een kindje een afgeplat hoofd heeft. Soms adviseren ze zelfs direct babyfysio aan, en die kunnen je dan zelfs doorverwijzen naar één of andere deskundige, die vervolgens je kind een soort veredelde fietshelm aanmeten. Even voor ik iemand tegen het zere been aan schop; ik kan me absoluut gevallen voorstellen waarbij een helmpje absoluut nodig is, wanneer een kindje een hele extreme afwijking heeft, of met een bepaalde aanleg tot afwijking geboren is. In zulke gevallen kan ik me absoluut voorstellen dat je dan maar al te graag je kind zo’n helm aanmeet.

Maar om even ons eigen kindje als voorbeeld aan te nemen; hij vertoonde een hele lichte afplatting. Een afplatting die de dames op het consultatiebureau niet eens opgevallen was, want we kwamen er zelf mee aanzetten in het vragenrondje. En ‘ineens’ zagen ze het; best een ‘pittige’ afplatting! Het advies was dan ook om direct een afspraak te maken met een babyfysio om een redressiehelm als therapie te voorkomen. Op zo’n moment komen er 100 angsten in je op; een redressiehelm? Therapie? Maar bovenal; babyfysio? Wat wil zo’n fysio dan doen met je baby? Je kunt hem zelf niet eens aan z’n verstand brengen dat doorslapen best een goed idee is. Wat wil een fysio dan bereiken? En waarom zou een fysio wel kunnen doordringen tot je baby en jijzelf niet? Allemaal niet reëel natuurlijk, maar hey, je lichaam barst van de hormonsters en dan komen ze ook nog eens met zoiets aanzetten.

En dan de prijzen van zo’n redressiehelm. On-ge-lofelijk. Voorop gesteld; er gaat natuurlijk niets boven de gezondheid van je kindje, en ook ik zal er echt alles aan doen, wat het ook moet kosten, om onze kabouter gezond en veilig te houden. Maar sorry, een mini-fietshelm voor 1300 euro (de verzekering vergoed deze vaak alleen als het om een schedelafwijking gaat die níet door een voorkeurshouding komt), en dan nog consulten et cetera die erbij nodig zijn, mijn broek zakte af. Ik had duidelijk helm-passer voor baby’s moeten worden in plaats van professionele thuisblijfmoeder. Ik geloof absoluut dat er wat meer bij komt kijken dan alleen een leuke fietshelm inkopen, maar kom op… Is dat niet een béétje emotiegeld? Iets wat ze bij het consultatiebureau nauwelijks opviel, en ineens waren alle toeters en bellen nodig. En het erge is; je bent nog geneigd om je gezonde verstand uit te schakelen en ernaar te handelen ook. Het is immers wel je baby.

Noem ons maar onverantwoorde ouders, maar wij hebben het dus wel mooi even ‘aangekeken’. We zijn onze kabouter eens gaan bestuderen, en ja, hij wilde wel wat liever op de ene kant liggen, en wat minder graag op de andere kant. Dus draaiden we van tijd tot tijd zijn hoofdje even de andere kant op. Wat resulteerde in een baby die in zijn slaap dus al net zo koppig was, als wanneer hij wakker was; meneer draaide dus mooi z’n hoofd terug. Toen we een aantal weken later weer bij het consultatiebureau kwamen, kregen we te horen dat ‘de fysio wel zijn vruchten afwierp, van de afplatting was niets meer te zien!’. Tot zover de geloofwaardigheid van het consultatiebureau; we zijn dus niet naar die fysiotherapeut geweest. Maar hey, het is hun feestje.

En zo zijn er tal van adviezen, tips, en waarschuwingen. Zo mag je ze van de een absolúút niet in een slaapzak leggen wanneer ze klein zijn; de ander is er zeer over te spreken en heel eerlijk; ze maken toch ook van die mini slaapzakjes? Waar maken ze die dan voor, ter decoratie? Voor de babyborn?

En als je baby onrustig is, wordt het inbakeren geadviseerd; tal van moeders zweren hierbij. De ene geeft de voorkeur aan een simpele XXL Hydrofieldoek (overal te halen, maar toch met het fijnste prijsje bij de Action), maar voor de moeder (of vader/opa/oma) die zich écht van alles aan laat lullen (wij dus) zijn er ook allerlei ‘dwangbuizen’ te koop. Wij hebben dus zo’n veel te dure dwangbuis geprobeerd (dat was de eerste 30 euro die we beter anders hadden kunnen besteden, aan luiers ofzo) en nouja, laten we het erop houden dat onze kabouter nóg harder ging gillen als zonder die dwangbuis, en los daarvan kregen we hem er al amper in omdat hij, met zijn iets meer dan 50 centimeters en nog geen 3 maanden op de wereld, al spartelend er tegen probeerde te vechten. Dat was voor ons dus absoluut geen succes, hij sliep dan ook veel fijner zonder zo’n envelop om zich heen geplakt.

Nu moet ik er wel eerlijk bij vermelden dat hij eigenlijk de eerste 6 maanden bij ons in bed heeft geslapen… Bovenop me, om precies te zijn. Dat was de enige manier waarop hij in slaap wilde vallen en ook echt door wilde slapen, en geef hem eens ongelijk. Hij heeft 9 maanden in alle rust, stilte, en warmte in m’n buik gezeten (en ik slaap lekker warm, want ik heb het altijd koud en dus altijd een hele hoop dekens over me heen), en dan moet hij ineens in een ‘voorverwarmd’ bedje liggen. Alleen, zonder warme deken en zonder levensgevaarlijke straling van m’n iPhone. Heel eerlijk, ik zou weigeren om te slapen. En blijkbaar lig ik gewoon heel lekker; en dat is helemaal prima. En nou niet in de paniek schieten met z’n allen; zolang je geen verdovende middelen (medicatie, drugs of alcohol) nuttigt (lees: jezelf plat verdoofd met medicatie, jezelf helemaal stoned van de drugs maakt of vaten vol alcohol naar binnen werkt), ga je als kersverse moeder écht niet bovenop je baby liggen. Geloof me, er is níets in je lijf wat in je slaap bedenkt: ‘zo, vannacht ga ik even een paar keer lekker heen en weer rollen over m’n zelfgemaakte baby’. Jouw lijf denkt alleen maar ‘crap, hij bewoog zijn kleine teen aan zijn linkervoet. Wakker worden, groot alarm!’. En nee, dat zwakt niet af, maar onze kabouter sliep wel lekker door en dat zorgde ervoor dat m’n vriend in ieder geval aan zijn dosis slaap kwam. Wat wel prettig was, want ook al heb ik de mazzel professioneel thuisblijfmoeder te zijn, hij kan helaas geen fulltime professioneel thuisblijfpapa zijn en moet af en toe nog iets doen wat ze in de grote boze wereld ‘werken’ noemen. Niet dat thuisblijfmoeder zijn niet hard werken is, maar de overheid vind het (nog) niet nodig om daar een leuk basissalaris voor uit te schrijven.

En als je denkt dat dat allemaal het ergste is, dan komt pas hetgeen dat écht eng is; je kindje besluit ineens dat ie op z’n buik kan slapen. Dát is wanneer de slapeloze nachten volgen, want waar doe je wijs aan? Zo zijn er genoeg hulpmiddelen te koop; een of ander driehoekig kussen wat je onder het matrasovertrek kunt stoppen, om te voorkomen dat je kindje op z’n buik rolt. Een ouderwetse handdoek oprollen schijnt ook te werken. Let wel, ik zeg schijnt, want ik heb het zelf niet geprobeerd. Ik was van mening dat als hij op zijn buik kon rollen, hij niet zo 1,2,3 de moord zou stikken. Daarmee wil ik niet zeggen dat het niet idioot eng was, want je weet van gekkigheid niet meer waar je goed aan doet; moet je naast je kindje gaan hangen om te luisteren of dat ‘ie nog ademhaalt? Is het verstandiger om hem iedere keer toch maar terug te rollen op z’n rug, met het risico dat hij wakker wordt, en de boel bij elkaar gilt omdat je het lef had hem terug te rollen? Tape je hem met zo’n speciale slaapzak met klittenband vast aan zijn matras (dat zal de schavuit leren), zodat hij simpelweg niet kán bewegen (als een soort update op het inbakeren)? Of sta je de doodsangsten uit, laat je hem op zijn buik tukken en besluit je om gewoon niet meer te kijken tot je weer geluid hoort uit de babykamer, onder de noemer ‘als ze zijn gestikt ben je toch al te laat’. Dit klinkt allemaal wat hard, laconiek en cru, maar het zijn állemaal dingen die door je heen gaan.

Bedenk je met dit alles ook hoe jij zelf het lekkerst ligt; ik ben altijd een buikslaper geweest. Ik moet eerlijk zeggen dat ik ‘s nachts meer op de binnenkant van mijn oogleden let, dan op de slaaphouding van mijn vriend, maar ik weet wel dat hij ook wel eens op zijn zij of buik wakker wordt, en het lijkt erop dat onze kabouter dát stukje van mijn genen wél heeft meegekregen; hij is een echte zij/buikslaper. Zodra hij dan ook om kon rollen, lag hij op zijn buik, maar van daaruit toch nog veel liever op zijn zij. En inmiddels ligt hij nog steeds bij voorkeur op zijn zij, en in de vroege ochtend neem ik hem als hij wakker wordt vaak nog even mee naar bed, en dan ligt hij onder mijn warme dekbed, heerlijk op zijn zij, lekker tegen me aan met zijn rug. Ik heb dan mijn arm nog om hem heen en zo tukken we heerlijk door. Totdat hij wakker wordt, de iPad ziet en lief vraagt (lees: PIETAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA gilt) of hij Pieter Post mag kijken.

Zoveel baby’s, zoveel slaaphoudingen. Eigenlijk maakt het niet uit hoe ze slapen; als ze maar slapen. In mijn opinie maakt het dus niet uit in welke houding ze slapen, of in welk bed; overal valt wel wat van te zeggen en te vinden. Alles heeft zijn voors en tegens. Zolang je zelf een paar uurtjes slaap kunt krijgen en je kindje na ieder tukje weer vrolijk wakker wordt, doe je het goed.



Laat je een reactie achter?

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

%d bloggers liken dit: