Een dreumes en zijn driftbuien..

Wanneer je kabouter zo’n anderhalf is, kunnen er wel eens driftbuien opzetten. Althans; hier wel, om de meest uiteenlopende redenen. Als meneer zijn knijpfruit of koekje niet op commando krijgt bijvoorbeeld; de wereld vergaat, en hij laat dat zien op de meest dramatische manier die hij kon bedenken. Gillend rolt hij dan over de vloer heen, en op zulke momenten ben ik zó blij dat we geen buren hebben; volgens mij zouden ze minstens 3x per dag denken dat ik een speenvarken levend in stukjes hak of zo. Ondertussen bouwt bij mij de frustratie ook op, want ik snap gewoon niet waarom hij zich zó moet aanstellen; we voeden elkaars boosheid in ieder geval lekker. Hoe ga ik met zulke driftbuien om? En hoe houd ik mezelf vooral rustig?

Het is echt heel lastig, dat voorop gesteld. Ik ben zelf ook iemand die best heftig kan reageren qua emotie, en ik ben bang dat hij dat een beetje van mij heeft meegekregen. Maar goed, ik kan het verklaren en aan mezelf uitleggen; die kabouter van ons denkt alleen maar in het hier en nu, en is dan echt niet voor rede vatbaar. Des te groter is de verleiding om dan terug te gaan roepen of schreeuwen, of terug te gaan stampvoeten. En ik zal je eerlijk bekennen; ik heb meerdere malen stampvoetend tegenover hem gestaan en naar hem geroepen dat hij zich niet zo moest aanstellen en ‘lekker z’n vader moest gaan vervelen’. Niet de beste aanpak, dat geef ik eerlijk toe, maar soms komt er zo’n gevoel in je omhoog, wanneer het allemaal te veel is, waarvan je niet wist dat je dat gevoel in je had. Even voorop gesteld; ik zal m’n kind nooit slaan, schoppen, of op een andere manier pijn doen, want dat is echt not done, maar soms snap ik helemaal waarom je wel eens je kind achter geluidsdicht behang wilt plakken…

Inmiddels ben ik wel tot de conclusie gekomen dat terugschreeuwen en boos blijven geen nut heeft. Hij snapt er geen bal van, en uiteindelijk zit je zelf nog met het meest rotte gevoel opgescheept; hij is het allang vergeten, jij blijft in je boosheid (en daarna verdriet) hangen. Dat doe ik dus niet meer. Toegegeven, soms kost dat heel veel moeite en het lukt echt niet altijd, maar het is nu een stuk beter onder controle te houden (al moet ik ook toegeven dat het hebben van pijnstilling ook helpt; pijn is geen positieve bijdrage aan m’n emoties en gedrag).

Dus terugschreeuwen heeft geen nut. Toegeven ook niet. En ook hier geef ik weer eerlijk toe; ik heb in het begin (iets te veel) toegegeven. Hartstikke fout natuurlijk; want hoewel ik er heftig van overtuigd ben dat baby’s je niet in de maling kunnen nemen; een dreumes/peuter kan dit dus wel, en verdomd goed ook. En dan wordt je dus, even plat gezegd, keihard in de zeik genomen door je 20 maanden oude kind. Sta je dan met je 25 jaar. Maar hey, ik wilde gewoon in alle rust en stilte 3 minuten naar de WC kunnen, nogal logisch dat je in het begin dan echt wel toegeeft. Handig was het niet, weet ik nu. Want er komt een moment dat je het toegeven beu bent, en dan moet je de grens stellen. Nu is hij inmiddels ook op een leeftijd wel dat je hem simpele dingen uit kan leggen. En dat gaan we dus maar doen. Zo ben ik de time-out gaan  gebruiken als hij zich echt misdroeg en buitenproportioneel driftig werd.

Dat werkt heel simpel; eerst waarschuw ik hem drie keer, waarbij ik duidelijk stel dat ik dit niet leuk vind en dat het niet mag. Het ‘nee’ zeggen zijn de meningen ook over verdeeld, maar ik ben een beetje bang dat als ik het vanuit de ‘positieve’ kant benader, dat hij alleen maar ‘mag wel, doe maar, is goed, knappe jongen’ onthoudt en dat ik dus geen steek verder kom. Ik loop overigens niet de hele dag ‘nee’ te roepen, dus hij leert ook andere woordjes behalve ‘nee’ en ‘niet doen’, geen nood 😉

Wanneer drie keer waarschuwen geen effect heeft (lees: je aankijken en het gewoon met een dikke grijns nog een keer doen) komt er een time-out. Dat betekent dat ik hem optil, op z’n stoel zet met zijn rug naar me toe, hem vertel dat ik hem heb gewaarschuwd en dat ik niet niet aardig vind van hem, en dan mag hij anderhalve minuut blijven zitten (omdat hij grofweg anderhalf is, is dit lang zat). De eerste minuut komt hier een show bij kijken, de gemiddelde musical-ster zou daar echt jaloers op zijn, maar na dat minuutje slaat hij ineens om en zit hij stil op z’n stoel. Wanneer hij stil zit houd ik nog 10 seconden (soms 15, soms 5, je moet het een beetje afwisselen anders krijgen ze dat ook weer door) aan en dan mag hij weer van z’n stoel af. Hij komt dan zelf naar me toe gerend om een knuffel te geven en gaat vervolgens weer braaf spelen.

Dit is twee weken zo gebeurd, en ik heb nu al meer dan een week geen time-out meer hoeven geven. Dat betekent niet dat ie niks doet wat niet mag, ik moet hem soms echt wel meer dan drie keer waarschuwen, maar hij ligt niet meer gillend op de tafel of op de vloer; en dat maakt het leven een stuk aangenamer.

Overigens zet ik hem vooral met z’n rug naar me toe zodat hij niet ziet dat ik bijna in m’n broek pies van het lachen, want met de emoties die hij laat zien zou hij op zijn minst 3 Oscars moeten krijgen, ongelofelijk, de show die hij daar neer zet. En zichtbaar of hoorbaar in de lach schieten is écht niet de bedoeling, want dan blijven ze dat dus volhouden. Je lacht er immers om; hilarisch toch?

Het is heel pittig, ik zal dat niet ontkennen. Ineens komt er zo’n verdriet bij zo’n mannetje naar boven, en daar moet je dan echt doorheen, want anders heeft je hele time-out geen nut, en wordt je kind net zo erg als zo’n Amerikaans kind van ‘Toddlers & Tiara’s’ en dat wil je écht niet. Het is even volhouden, maar het leven wordt na die twee weken zoveel beter.

Het is wellicht wel handig om je buren even in te lichten als je niet de mazzel hebt buurloos te zijn; dan weten ze dat je niet bezig bent met een of ander heksenritueel maar dat dit een staaltje opvoeding is die echt even nodig is.



Laat je een reactie achter?

2 thoughts on “Een dreumes en zijn driftbuien..”

  • Ik moet zeggen dat mijn zoontje nog niet echt driftbuien heeft gehad. Hij is nu iets meer dan 2,5 jaar. Natuurlijk huilt hij wel eens erg hard als hij zijn zin niet krijgt. Maar ik geef dan niet toe. Of verstopt zich onder de tafel als hij naar bed moet. Maar dit gaat niet met geschreeuw ofzo. Maar dat kan altijd nog komen, hè. Wie weet. Want met een dreumes of peuter weet je toch nooit wat er gaat gebeuren 🙂

    • Niets is zo onvoorspelbaar als een dreumes inderdaad! Ik denk dat hij ook wel een beetje het karakter van mij heeft, ik kan ook best snel mezelf kwaad maken dus het verbaast me niets als hij die genen heeft meegekregen 🙂

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

%d bloggers liken dit: