Een dubbel gevoel, zo’n peutergroep

Recent schreef ik al dat onze knul binnenkort naar de peutergroep ‘moet’ en dat ik daar best tegenop zie. Iets dat nog mild uitgedrukt is. De laatste paar keren hebben ze geprobeerd hem te laten wennen op de peutergroep, maar dat ging niet van een leien dakje en het zorgt nu voor vrij veel stress en spanning. Dan rijst dus de vraag; wat gaat er gebeuren? Moeten we doorduwen of het laten rusten?

Driedubbel wennen

Allereerst wil ik sowieso heel lief bedanken voor alle lieve berichtjes, tips en adviezen naar aanleiding van het eerdere artikel over de peutergroep. Aan de ene kant voelt het alsof ik me aanstel, en weet ik zelf ook wel dat hij echt heel baldadig kan zijn, maar langs de andere kant is hij net pas twee, en ook behoorlijk gevoelig op veranderingen. Zo hebben we onlangs de vaste dagen kinderopvang verschoven en ik merk gewoon heel erg aan hem dat hij echt even de tijd nodig heeft om daar weer aan te wennen. Hierdoor moet hij weer aan een nieuw ritme wennen, en z’n vaste ‘leidster’ die hij op de ene dag had, is daardoor volledig weggevallen, wat toch ook weer even wennen en slikken is.

Voorbereiden op wat er de dag daarna komen gaat

Wat ik tegenwoordig wel doe, is hem voorbereiden op wat er komen gaat. Ik kan op die manier hem voor mijn gevoel alvast vertellen wat er de dag daarna gaat gebeuren. Als op vrijdag opa en oma komen,dan vertel ik hem dat op donderdag; morgen komen opa en oma. Ik heb geen idee of het daadwerkelijk een nut heeft, maar voor mijn gevoel is het wel fijn om op die manier hem erbij te betrekken wat er die week gebeurd. Zelf merk ik dat ik ook veel houvast heb aan een whiteboard en dit invullen aan het begin van de week. Dat doe ik dus ook met het kinderdagverblijf; ik vertel hem de dag daarvoor wel al dat hij morgen weer naar het kinderdagverblijf gaat, met leidster X en Y, en dat kindjes A, B en C er ook weer zullen zijn. Daar reageert hij altijd wel heel enthousiast op en wordt ook vaak gevolgd door ‘spelen?’ en daaruit concludeer ik dan weer dat hij wel weet waar ik het over heb. Zo probeer ik hem dus ook voor te bereiden op de peuters; ‘morgen gaan we weer naar het kinderdagverblijf en dan ga je ook weer even kijken bij de peuters, even kijken wat ze daar allemaal doen!’

‘Ik wil bij X blijven’

Inmiddels is de respons daarop niet zo heel denderend. Sterker nog; vannacht lag hij te roepen in z’n slaap (ogen waren dicht, je merkte aan alles dat hij niet ‘wakker’ was) dat hij bij X wilde blijven, mee naar huis wilde, mee terug wilde en bleef maar roepen dat hij bij X wilde spelen. Dat was voor mij vannacht wel even de druppel; volgens mij is die peutergroep helemaal nog niet zo’n denderend idee. Hij is dus ook doodmoe wakker geworden, wat logisch is als je zo’n onrustige nacht hebt.

Vanmorgen heb ik dit wel aangekaart op het KDV en ook aangegeven dat het me echt heel erg aangrijpt; ik ben er gewoon echt verdrietig en emotioneel van. Hij geeft zo duidelijk iets aan en zit (voor mijn gevoel) sinds ze het ‘peuterbesluit’ hebben genomen niet meer lekker in z’n vel. Hij pikt het naar mijn idee dus heel sterk op, al die wisselingen en veranderingen. Gelukkig begreep ze wel wat ik bedoelde en snapte ze ook helemaal dat als ik ‘nee’ zeg, dat het dan ook nee is, maar ze gaan het wel overleggen want er is wel een ‘doorstroom’. En hoe langer ik erover nadenk (en misschien moet ik dat wel gewoon helemaal niet doen hoor), hoe vervelender ik het vind. Ze gaan dan een plannetje opzetten, maar voor wat? Voor een kind wat nú duidelijk aangeeft dat hij níet lekker in z’n vel zit en het gewoon even tot het oude wil houden, om hem dan toch bij de peuters te krijgen? Ik weet dat ze niet alles helemaal individueel kunnen doen, dan moet ik hem thuis houden of naar een gastouder brengen, maar ik snap niet helemaal waarom dat ‘plannetje’ dan gemaakt moet worden en waarom er overlegd moet worden.

Wat ik er verder mee wil met dit artikel, geen idee, maar ik moest het even wegschrijven. Ik wil absoluut geen KDV in een slecht daglicht zetten want het zijn stuk voor stuk lieve meiden die daar werken en hij is er echt al zó gegroeid en hij heeft het er (normaal gezien) enorm naar z’n zin! Ook begrijp ik echt wel dat het niet allemaal op ieder individu aangepast kan worden, maar hoe ik hem vanmorgen en vannacht zag… Ik word er gewoon verdrietig van en het doet dan letterlijk zo veel pijn in m’n buik.

Ik snap ineens hoe moeders zeggen dat je die connectie met je kind altijd heel intensief blijft voelen. Heeft hij pijn, dan heb ik ook pijn als ik hem probeer te troosten, heel bizar. En heeft hij verdriet, dan kan ik ook alleen maar huilen en voelt het alsof ik net alles verloren heb.



Laat je een reactie achter?

2 thoughts on “Een dubbel gevoel, zo’n peutergroep”

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

%d bloggers liken dit: