Een eerlijke relatie

Als mensen horen wat mijn vriend en ik al op onze boterham hebben gekregen, wordt er al snel geroepen ‘wauw, dat toont wel aan dat de relatie wel heel sterk is, knap zeg!’. Maar dat maakt onze relatie helemaal niet sterk; we hebben het overleefd, maar dat heeft niet onze relatie sterk gemaakt. Wat onze relatie wél sterk heeft gemaakt, is eerlijkheid; alles naar elkaar kunnen, durven, en mógen uitspreken. En dát is niet vanzelfsprekend. Sterker nog; een jaar geleden had ik niet meer durven hopen dat we nu zo sterk zouden zijn.

Hard werken

Ik ben van mening dat iedere relatie hard werken is. Een relatie komt je niet aanwaaien, en als een relatie constant koek en ei is, dan klopt er iets niet, maar dat is mijn bescheiden mening. Fysieke aantrekkingskracht moet er absoluut zijn; je moet echt wel het idee hebben ‘oh yes, daar is die leuke vent weer! Oh wacht, die is van mij!’ en ook op mentaal niveau moet je wel klikken. Maar daar begint het eigenlijk pas. Naarmate je ouder wordt, ontwikkel je namelijk veel meer; niet alleen, maar ook samen. Je moet met elkaar blijven praten, tijd voor elkaar vrij maken, en er vooral eigenlijk voor zorgen dat je niet in een sleur terecht komt. Je moet ervoor zorgen dat je elkaar niet kwijt raakt.

Eenzaam gevoel

Wij zijn elkaar vorig jaar kwijt geraakt. Daarvoor waren er al wat diepe dalen waar we telkens doorheen moesten, maar we kwamen daar altijd wel weer uit, dachten we. Maar vorig jaar zijn we elkaar echt even kwijt geraakt. Ik ga er niet tot in detail over schrijven, want ik wil niet meer teruggetrokken worden naar dat nare, verdrietige en eenzame gevoel van een jaar geleden. Want naast het feit dat ik m’n vriend, m’n liefde van m’n leven en m’n gezin daar best behoorlijk pijn mee heb gedaan, wil ik ook niet meer dat ongelukkige gevoel voelen. Want ik was gewoon niet gelukkig, en ik dacht dat ik dat op een andere manier kon oplossen. Wat bleek; dat kon dus niet. En ik zeg niet dat het de oplossing is geweest, maar het heeft er wel voor gezorgd dat we eindelijk tijd voor elkaar vrij maakten. We gingen eindelijk praten, over wat we voelden, en waar het mis ging. Waar we elkaar misten, eigenlijk. Het was niet makkelijk, absoluut niet. Maar het was ergens ook wel logisch dat we elkaar kwijt waren geraakt, als je bedenkt wat er allemaal gebeurd was in de afgelopen jaren. Dat maakte de relatie niet sterker, zoals iedereen maar denkt, dat maakte de relatie juist fragiel. De open hart-operatie, m’n eeuwige obsessie met die pony van me waar alles voor moest wijken, in eerste instantie het niet weten wat er nou met m’n lijf was, om het vervolgens wél te weten, en dus ook te weten dat het niet meer beter wordt. Dat maakt je relatie absoluut niet sterk. En dan heb ik het nog maar niet over werkdruk, onze zoon die geboren werd, en daarnaast de dagelijkse bekommeringen die ieder stel tegen komt. Dat maakt niemand sterk; dat maakt je fragiel.

Open en eerlijkheid, dát maakt sterk.

We zijn door vorig jaar wel véél meer gaan praten. Het was niet de schuld van m’n vriend, het was ook niet mijn schuld, het was veel meer dan dat. Er was geen ‘schuld’. Als we dan toch iets of iemand de schuld moeten geven, dan kunnen we beter ‘tijd’ de schuld geven. Want er was gewoon niet genoeg tijd. Niet genoeg tijd om te daten, niet genoeg tijd om te werken, om te ontspannen, you name it. En doordat er eigenlijk nooit genoeg tijd was, gingen we verkeerde prioriteiten stellen, en sloten we ons steeds verder van elkaar af. Maar dat is helemaal omgedraaid. En dat was niet makkelijk, want tja… ‘Old habits die hard’, zoals dat dan mooi heet. Maar waarom dat er zo moeilijk uitslijt… Heel simpel; je wordt tegenwoordig zo in allerlei vormen van communicatie getrokken; vroeger sprak en zag je elkaar, en that’s it. Tegenwoordig zijn er zó veel prikkels, zoveel communicatiemogelijkheden… En dus ook zoveel manieren om jezelf maar te verstoppen. Ik durf eerlijk te zeggen dat wij niet open en eerlijk naar elkaar waren. Wel in de basis, maar verder dan dat; absoluut niet. Maar dat is nu wel helemaal veranderd. We weten nu toch écht zo’n beetje alles van elkaar, en als de een ergens aan twijfelt wordt er zonder probleem de telefoon doorgegeven, e-mail geopend en facebook geopend; als je het niet vertrouwt, lees het maar. Als je ergens naar op zoek bent; zoek maar, we verwijderen toch niks. En dat zorgt er echt niet voor dat we nu dagelijks elkaars telefoons checken hoor, absoluut niet. Sterker nog, het zorgt ervoor dat we het niet doen. Waarom zouden we?

Tijd voor elkaar, en tijd voor onszelf.

Nog los van de open & eerlijkheid (die oprecht heel fijn is hoor, want ik schaam me nu ook niet meer als ik zeg dat ik iets niet helemaal tof vind of als ik me ergens onzeker over voel) maken we ook meer tijd voor elkaar. We gaan een keer uit eten, we gaan samen bankhangen, we houden weer van het bij elkaar zijn. En daarnaast gunnen we elkaar ook tijd voor onszelf; m’n vriend heeft zijn hobbies, en ik die van mij. Goed, die van mij zijn veelal op de bank met warme chocomelk en een bak chocola, maar het gaat om het idee; we kunnen ons eigen ding doen. Alleen, en samen.

En dat is absoluut niet vanzelfsprekend. Maar dit zorgt er wel voor dat onze relatie, en dus ons gezin, een succes is. We hebben ons eigen succesverhaal gemaakt eigenlijk ten opzichte van vorig jaar. Ik weet hoe het vorig jaar was, en ik weet waar we vorig jaar stonden; en daar gaan we nóóit meer naar terug.

Vorig jaar dacht ik dat het nooit meer goed zou komen, maar nu zijn we toch een succes. Wij met z’n drietjes.

Kleine vraag; zijn jij en je partner open naar elkaar? Is het echt een ‘no go’ om in elkaars telefoon te kijken? En vinden jullie dat een probleem, of niet?

 



Laat je een reactie achter?

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

%d bloggers liken dit: