Een weekendje vertroeteld worden…

…en dat was even behoorlijk nodig. Het werd weer eens tijd voor onze kabouter om uit logeren te gaan. Omdat dat al een poosje geleden was, pakten we het handig aan; met zijn allen uit logeren, zodat het omschakelen minder heftig is voor hem. Waar we eerst pas op de zondag naar m’n schoonouders zouden gaan, besloten we zaterdagochtend gezamelijk dat we ook best zaterdag al konden gaan. Dus, op zaterdagochtend het huis in een chaos achter gelaten (niet ontploft, maar gewoon  een ‘gezellige rommel’), de kattenbakken verschoond en de kat voorzien van meerdere bakjes voer, vertrokken we dus. Dat liep daarna iets anders dan geplanned.

Want mijn lijf vind het blijkbaar hilarisch om leuke grapjes uit te halen. Zodoende dit weekend dus ook. We (ik, schoonmoeder en de kabouter in z’n superdeluxe kinderwagen) lopen gezellig naar de molen, doen vervolgens een rondje Albert Heijn en daarna dacht ik ‘he, leuk, we gaan naar de Jouw Marktkraam, even snuffelen’. Voor wie de ‘Jouw Marktkraam’ niet kent; het is een soort shop-in-shop idee; iedereen kan een kraam huren voor een vaste prijs per week, waar je al je spullen kan etaleren, zowel nieuw als tweedehands. Leuk om van je rommel af te komen of voor de kleinere ondernemer om op die manier toch je artikelen te etaleren, zonder dat je een fysieke winkel moet hebben en aanwezig moet zijn. De spullen worden voor je afgerekend aan de kassa en je hebt er zelf dus geen administratieve rompslomp van; je zorgt er enkel voor dat er genoeg artikelen liggen en dat je ze voorziet van prijsjes, al hebben ze ook een vakantieservice waarbij zij je kraam bijvullen. Afijn, leuk dus om rond te snuffelen, je gaat eigenlijk nooit weg zonder wat te kopen en op de een of andere manier staat het vol met kinderkleding, kinderspeelgoed en andere leuke prullaria voor kleine prijsjes. Heel goed voor mijn shopverslaving, not.

Afijn, ik heb me dit keer heel goed aan mijn ‘ik koop niks, ik koop niks!’ regel kunnen houden, want halverwege de winkel voelde ik me helemaal naar worden. Duizelig, ineens helemaal klam van het zweet, ik hoorde alles suizen en nouja, gewoon het algehele gevoel en de sensatie van het bijna-flauwvallen. Echt supertof, not. Als er iets is wat ik namelijk vreselijk eng vind, is het flauwvallen en ik kreeg echt flashbacks van voor m’n hartoperatie in 2014; daar was het vaste prik, dat flauw vallen en is uiteindelijk ook een ambulance een keer eraan te pas gekomen omdat ik helemaal van de kaart was. Dus werd  m’n schoonpa gebeld (hulde) en werd ik met de auto terug naar het huis begeleid, op de bank neergezet met de mededeling ‘onder een dekentje liggen en niks doen’. Nouja, ik was ook niet echt van plan om nu ineens een triatlon te doen ofzo hoor 😉

En zo bestond m’n zaterdag ineens uit een saaie dag bankhangen, een beetje Hay Day spelen en vooral me maar even niet te druk maken. Nog even overlegd of we niet even naar het ziekenhuis moesten, maar dat vond ik onzin. Ik had gewoon me te druk gemaakt, dan kom je bij Kuuroord Schoonouders Aan Zee en dan kan de vermoeidheid eruit. Niet meer dan logisch dat het dan even veel is en je er even bij moet liggen. Gelukkig kon ik die keuze net op tijd zelf maken en maakte m’n lijf die keuze niet voor me, erg fijn. Gelukkig was de kabouter ook direct heel lief en zorgzaam en hoefde ik me verder ook even nergens om druk te maken, en ‘s avonds kwam de eetlust ook weer terug (al blijf ik nog steeds geen fan van iets met roerbakachtige groentes, sorry 😉 ).

Maar ja, voor je gevoel je hele dag naar de pest, en ‘s nachts had onze kabouter even wat aanpassingsproblemen. De kamer was natuurlijk anders dan thuis, het was al een tijdje geleden (lees: eeehh… Maart ofzo?) dat hij uit logeren was geweest en dus ook niet heel vreemd dat het gewoon even wennen was. Met als resultaat dat ik een soort waakdienst heb gehad onbewust. Ik kon niet lekker in slaap komen en het beste slaapje was dan ook tussen 7 & 10 ‘s ochtends. Nadat hij me eerst joelend wakker had gemaakt (lees: meneer riep OMAAAA OMAAAAA OMAAAAAA en ik vroeg dus of mama ook goed was), en niet tussen ons in op bed wilde liggen, want hij ging wel even kijken waar oma was. Gelukkig blaakt oma van de energie ‘s morgens vroeg (hoe dan) en daardoor kon ik lekker nog even tukken. Echt, hulde aan de schoonouders, en nee, ik deel ze niet.

Maarja, wat dan.. Blijven we deze avond ook slapen of gaan we naar huis… Nou was het wel mogelijk om morgen pas naar huis te gaan.. En dus besloten we dat maar te doen, dus deze avond weer lekker een nachtje hier overnachten zodat onze kabouter hopelijk iets beter kan acclimatiseren. Dan hoeft hij ook maar één nachtje zonder papa en mama te logeren, al denk ik dat ik dat erger vind dan hij, dat hij uit logeren gaat in z’n eentje 😉
Godzijdank was ik vandaag een stuk fitter dan gisteren, dus zijn m’n vriend en ik gaan geocachen (en néé, ik vind dat niet leuk -kuchtochwel- ), zijn we naar een food truck event geweest en ‘s avonds daar mooi nog even naar terug geweest, maar dan mét de kabouter. Die vond dat maar wat mooi, stond lekker te dansen op de muziek en het heeft er voor gezorgd dat hij nu ligt te snurken in z’n bed; om de hoek van de straat was hij net in slaap gevallen en we hebben hem zo over kunnen hevelen naar zijn bedje. Op naar een betere nacht.

En dat betekent morgen quality time met m’n vriend. Iets wat dus ook al sinds euh…. Nouja lang geleden niet meer gebeurd is. En we zijn tot de conclusie gekomen dat dat toch best een beetje nodig is, ook met alle (fysieke) tegenslagen van de laatste tijd. Ik wil niet klagen, ik wil gewoon lekker doorgaan maar net als gisteren, dat ik even akelig werd, dan wordt je toch weer met je neus op de feiten gedrukt dat je niet gezond bent en dat je gewoon terug gefloten wordt door je lijf als je teveel doet. En dat is blijkbaar wat ik de afgelopen dagen heb gedaan; te veel. Terwijl het voelde als niets. En dat is gewoon weer een klap in het gezicht; ik verheugde me bijna weer op een baantje zoeken, maar ik denk dat ik nu toch serieus met het UWV in gesprek moet gaan wat nou wijsheid is; ik wil wel werken, maar m’n lijf geeft eigenlijk al aan dat een normaal huishouden en gezinsleven erop nahouden al eigenlijk slecht lukt. En nogmaals, ik wil écht niet klagen en ik wil echt m’n best doen… Maar iedere keer als ik het probeer krijg ik een klap in m’n gezicht van m’n lijf, en dan verdwijnt m’n plezier en wil ook wel een beetje… Waarom nog m’n best doen als ik toch alleen maar wordt gestraft…

Nu maar op naar morgen, op naar eerst een potje janken (want, kind achterlaten is nog steeds m’n hobby niet) en daarna een potje quality time.



Laat je een reactie achter?

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

%d bloggers liken dit: