En ineens zijn ze groot

Ongetwijfeld een fenomeen wat iedere moeder érg bekend voorkomt; ‘ineens zijn ze groot’. Ik moet zeggen, als ‘nieuwe’ moeder vind ik dit absoluut niet leuk; wellicht dat ik over 4 jaar denk ‘jeetje, wat stelde ik me aan’, maar onze kabouter neemt nu weer een groeispurt. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal. En man, wat vind ik dat erg om te zien. Voor mijzelf dan; voor hem is het natuurlijk alleen maar goed en fijn, maar pfff… Waar is mijn baby’tje gebleven?

Ik had het me nog zó voorgenomen hè; ik word geen, ik herhaal, géén zoetsappige moeder die zich iedere dag afvraagt waarom haar ‘kleine jongetje’ zo hard groeit, die om alles emotioneel kan worden en die eigenlijk het liefst de hele dag naar d’r eigen kind wil kijken en de hele dag wil knuffelen met ‘m (maar hem hierbij wel met enige regelmaat achter het behang wil plakken). Ik had het mezelf zó voorgenomen. Maarja, mislukt. Ik kan er niet omheen; ik ben een zoetsappige, piepende, emo-truttige moeder. En ik kan, of nouja, wil, er niks aan doen, want het ís nou eenmaal zo.

Ik kan me nog goed herinneren dat ie zo klein was, dat hij nog op m’n bovenlijf in slaap kon vallen zonder uitstekende voeten en armen. Dekentje over me heen, en zo hebben we uren doorgebracht op de bank. Die bank is niet gegroeid, ik ben niet gegroeid, maar dat hele kleine, zoete jongetje wel. Als hij nu bovenop me probeert te liggen, dan is dat a) om te spelen, b) om aan m’n haar te trekken, c) om ‘hop paardje hop’ te spelen of d) combinatie van bovenstaande. Op bed wil hij nog wel tegen me aan kruipen, maar dan steekt er aan alle kanten wel een voet of arm uit en word ik nog net niet vriendelijk verzocht het bed te verlaten; meneer heeft ruimte nodig.

Wat ik me ook nog goed voor de geest kon halen was de rust en stilte; een baby slaapt nog lekker lang, uren achter elkaar, dag en nacht. Heerlijk. En als hij dan wakker was, kon ik ‘m lekker tegen me aan houden, een flesje geven, luier verschonen, en hup, weer verder kroelen. Niet als moeilijk of intensief ervaren, maar gewoon vooral heel lui; een beetje op de bank liggen en met m’n kindje kroelen. En hem wel van tijd tot tijd af staan aan z’n vader, die had ook het recht om te kroelen. Vond ik wel lastig, maar het is gelukt om me dagelijks wel even los te weken van de kabouter.

Nog zoiets wat heerlijk simpel was; het enige wat ie wilde nuttigen was een flesje melk. Na 4 maanden kwam daar iets vaster voedsel bij maar dat kon ik hem nog netjes voeren. Dat was voordat hij besloot dat hij best zelf 4 lepels tegelijk kan vasthouden, want dat eet zo veel makkelijker, not. En drinken was nog steeds melk, en later dan een beetje water.

Nou, dat is er niet meer bij en ik vind het werkelijk waar verschrikkelijk. Ja natuurlijk, hij wil nog steeds kroelen en als hij zijn middagslaapje doet, dan is hij ook echt wel 2 uurtjes onder zeil. En dat zijn twee uurtjes intense stilte en dat is hartstikke fijn, maar de laatste keer dat hij tegen me aan in slaap viel was toen hij 40 graden koorts had, erg fijn. Maar de hele dag kroelen is er niet meer bij, echt niet. Ja, wanneer hij een ‘off day’ heeft, dan wil hij wel lekker tegen me aan komen hangen en dat is heerlijk; tot het romantische moment verstoort wordt en meneer het nijntje-lied probeert te zingen (en goed, dat is wel heel schattig) om me daarmee vriendelijk te verzoeken om nijntje aan te zetten. Wanneer nijntje dan aan staat en ik uit volle borst meezing (voor hem, natuurlijk), besluit ie dat de auto die hij in de keuken heeft gezien veel interessanter is. Het ergste is; uiteindelijk zet je dus niet eens nijntje uit, maar zit je dom voor je uit te staren en voor je het weet heb je 2 seizoenen van nijntje én twee nijntje-musicals gekeken.

En het eten en drinken.. Hou alsjeblieft op, ik ga nu écht protesteren. Inmiddels hebben we een ventje die de tuitbeker wel even heeft gebruikt, maar nu toch echt de voorkeur geeft voor ‘gewone bekers’. Waar hij feilloos, dus zonder te morsen en knoeien, uit drinkt. Geef je hem een beker met handvatten eraan (zoals ik dus gister) dan ben je dus echt oerstom (zoals ik dus gister), want dat is bedoeld om water over jezelf heen te gieten; moet je ook maar net weten. Voor mijn gevoel was het vorige week dat hij als een soort clown zijn wortel hapje in z’n 4 hele harean n aan het smeren was, maar dat is dus blijkbaar niet zo. Inmiddels kan meneer, naast heel vakkundig drinken uit een gewone beker, net zo vakkundig zijn eten uit een bakje lepelen. En dan maakt het hem niet echt uit of dat nou een prakje of soep is; dat gaat er beide behoorlijk goed in zonder de keuken te voorzien van een nieuw kleurtje. Met zijn ene hand schept hij het eruit, en met zijn andere hand houdt hij zijn bakje tegen. Ja, hij houdt zelf zijn bakje tegen of helemaal vast, om te voorkomen dat het bakje weg schuift. Die anti-slip borden hoef ik dus niet aan te schaffen, ik denk dat dat een tegenover gesteld effect heeft. Een toetje kiezen we tegenwoordig ook zelf uit, en als ik bevestigend vraag ‘wil je deze, zeker weten?’ komt er een duidelijke ‘ja’ uit. En als ik het verkeerde toetje dus pak met de vraag ‘wil je deze’ krijg ik een flinke ‘neeeeee….’ als antwoord. Goed, hij kan dus heel duidelijk communiceren. Altijd handig.

En zo zie je hem dan ineens, met een paar keer knipperen, veranderen van een baby, die je nog zonder enige schaamte in de meest afschuwelijk zoete pakjes aan kan kleden, naar een heel groot jongetje die zelf z’n kleding uit mag (wil is een betere omschrijving) kiezen en zelf zijn eten en drinken wel naar binnen werkt. Een jongetje die een gevaar voor zijn eigen hoofd oplevert wanneer hij uit zijn ikea stoel probeert te klimmen en dus een junior stoel krijgt met een opstapje, omdat ik niet meer 3 maal daags een hartaanval wil krijgen.

Maar het fijne aan het groot worden is ook dat je hem dingen uit kan leggen. Hij begrijpt het nog niet altijd (of wil het niet begrijpen, kan ik me ook goed voorstellen; ik zou ook niet willen begrijpen waarom je niet samen met mama Pretty Little Liars mag kijken) maar je ziet dat hij het wel oprecht probeert. En hij probeert jou nu ook dingen uit te leggen. In zijn eigen brabbeltaal kletst hij de oren van m’n kop af tijdens een van zijn spelletjes, maar gaat ook steeds meer vragen stellen die te begrijpen zijn. Zo kwam er vorige week heel duidelijk een ‘papa, papa, papa, waar ben je?’ uit. Ik zou graag willen dat ik een geintje maakte maar dat is dus niet zo. En als Nijntje aan staat zingt hij keurig op de maat, op het juiste moment ‘niiiiiiiiiiiiiiiijntje’ mee. Hij deelt zijn koekjes met me (door ze in m’n mond te proppen) maar verwacht natuurlijk ook wel dat ik ook met hem deel. Als ik zeg dat we naar bed gaan, rent hij eerst naar de keuken, tikt de magnetron aan (melk opwarmen met gevaarlijke straling, yes!!) en rent vervolgens naar zijn kamer, waar hij probeert in zijn bed te klimmen. Dat slaapritueel is nu wel heel erg ingekort (eigenlijk zingen we nu na het flesje alleen nog maar twee liedjes en daarna is hij al richting dromenland) en ‘we gaan naar papa toe op het werk’ begrijpt hij ook al enorm goed; hij weet precies welke kant we op moeten. Daarnaast weet hij ook welke auto van papa is (en als we dus de auto eerder tegenkomen dan dat we bij papa zijn, staan we 10 minuten bij ‘papa auto’).

Dat hij zo snel groot wordt vind ik vreselijk. Geen zwangerschap, en dan ook maar zo kort klein. Maar tegelijkertijd vind ik het heerlijk. Nu wordt het spelen zoveel leuker, het eten zoveel gezelliger en het leven zoveel mooier.  Zo enorm veel mooier.



Laat je een reactie achter?

1 thought on “En ineens zijn ze groot”

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening!

%d bloggers liken dit: